Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

Sparks podszedł szybko na jej wezwanie. Patrzyła, jak idzie, widziała, jak niebieski kaftan bez rękawów i obcisłe spodnie podkreślają gibkość jego ruchów. Twarz miał jednak zupełnie inną; znużona i pogrążona w rozpaczy czyniła go równie odmienionym, jakby nałożył świąteczną maskę. Klęknął przed nią z milczącym posłuszeństwem, ignorując całkowicie PalaThion. Nie była pewna, czy jego nieuprzejmość jest wyrachowana, czy wynika z winy, bo wiedziała, że czuje wyrzuty sumienia wobec tej kobiety, choć sam nie rozumie ich przyczyn.

— Słucham, Wasza Wysokość. — Spojrzał na Królową.

Nakazała mu gestem wstać.

— Sparks, gdzie jest Starbuck?

Spojrzał na nią z oszołomieniem, szybko się opanował.

— Hmm, nie wiem, Wasza Wysokość. Opuścił pałac. Nie powiedział mi, kiedy wróci. — Obdarzył ją sardonicznym uśmieszkiem i zdumionym spojrzeniem. — Nie rozmawia ze mną.

— Komendant PalaThion przybyła tu, by aresztować go za morderstwo.

— Za morderstwo? — Sparks zwrócił się do Jerushy.

PalaThion patrzyła na niego z trucizną w oczach, równie jadowity był wzrok, który uniosła ku Królowej.

— Bardzo dokładnie to wyliczył.

— Dajcie spokój, komendancie — powiedziała Arienrhod z rozdrażnieniem. — Czy uważacie mnie za telepatkę? Nie wybaczam też morderstwa moim poddanym. — Wyraz twarzy PalaThion mówił wyraźnie, że żadna z tych możliwości by jej nie zdziwiła. — Chcę się o tym więcej dowiedzieć. Powiedzieliście, że widzieliście ciała. Czyje?

— Widziałam jedno ciało — jeśli nie liczyć zabitych merów. — Jerusha zawahała się, jakby czuła coś więcej niż tylko nieprzyjemne wspomnienia. Sparks bawił się agatami na końcu pasa, jak biczem uderzał nimi o udo, krzywiąc się przy każdym ciosie. — Było to ciało dillypa.

— Psa! — Z ulgą zmieszała się w tym słowie pogarda.

— Nie, Wasza Wysokość — powiedziała zimno PalaThion. — Dillypa. Wolnego obywatela Hegemonii, gościa obywatela Ngeneta. Został zadźgany. Według zeznań Ngeneta zaginął inny jego gość, przypuszczalnie także nie żyje. Była to obywatelka tego świata, Letniaczka nazwiskiem Moon Dawntreader. Ciała merów zostały poćwiartowane. — Powiedziała to z najwyższym wstrętem.

— Poćwiartowane? — zapytał trochę zbyt głośno Sparks.

Arienrhod poczuła na sobie palące spojrzenie PalaThion w chwili, gdy wymawiała imię Moon. Podejrzewa. Była jednak na to przygotowana i nie zmieniła miny grzecznego obrzydzenia.

— To nazwisko gdzieś już słyszałam… Czy to twoja krewna, Sparksie?

— Tak, Wasza Wysokość. — Zacisnął jedną dłoń na drugiej, Arienrhod widziała, jak wbija paznokcie w ciało. — Przypominacie sobie może, była moją kuzynką.

— Masz moje kondolencje — powiedziała to bez śladu ciepła.

PalaThion patrzyła na nią bez rozradowania czy rozczarowania, lecz z dziwną mieszaniną tych uczuć.

— Wróciła tu nielegalnie. Zniknęła pięć lat temu. — Coś zazgrzytało w jej głosie.

— Chyba przypominam sobie ten incydent. — I myślałam, że to już koniec, lecz tak nie jest.

— Co macie na myśli, mówiąc, że mery były poćwiartowane? — zapytał ponownie Sparks. — W jaki sposób?

— Mam na komendzie nagrany film, jeśli bawią was takie widoki, Dawntreader.

— Cholera, nie o to mi szło! Chcę wiedzieć, co się stało z Moon.

— Sparks — Arienrhod pochyliła się w spokojnej przestrodze.

— Komendancie, to przecież jego kuzynka. Nic dziwnego, że interesuje się tym zdarzeniem. — Niech go diabli… widać aż za bardzo to zainteresowanie.

— Wasza Wysokość, były… obdarte ze skóry — PalaThion nadal krzywiła się mocno.

— Obdarte? — Spojrzała na Sparksa ze skrywanym zdziwieniem, ujrzała w jego oczach brak zrozumienia. — Starbuck nigdy by czegoś takiego nie zrobił. Po co miałby je obdzierać ze skóry?

— Lepiej ode mnie znacie jego powody, to wasz człowiek — PalaThion bawiła się pasem z bronią, niebezpiecznie blisko dochodząc do arogancji. — Któż inny miałby możliwość jednoczesnego zabicia tylu merów?

Nie podoba mi się to. Zbyt mało wiem. Arienrhod gładziła przezroczyste krągłości poręczy tronu.

— Cóż, mówiąc szczerze, komendancie, jeśli nawet to zrobił, nie pojmuję waszego zainteresowania. Wkrótce i tak umrze, gdy tylko nadejdzie Zmiana. — Wzruszyła ramionami, godząc się z tym fatalistycznie, i lekko się uśmiechnęła.

— Prawo nie może na to zważać, Wasza Wysokość. — Jerusha spojrzała ostro na Królową. — A ponadto — taka śmierć byłaby dla niego zbyt lekka.

Sparks odwrócił się, zatrzymał i pogładził włosy.

Arienrhod poczuła nagle kipiącą w uszach krew.

— Mów za siebie, pozaziemko! Radziłabym pomyśleć o własnych losach po Zmianie, a nasz pozostawić nam.