Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Teraz rozumiem. Wszystko rozumiem!… To prawda. — Odwracała wzrok, lecz szmaragdowe oczy spoza czarnej maski kata podążały za nią, podążały…

— Co takiego?

— Starbuckiem jest mój kuzyn.

— To niemożliwe — powiedział spokojnie Gundhalinu. — Starbuck jest pozaziemcem.

— Sparks także. Jego ojciec jest pozaziemcem. Zawsze chciał być taki jak oni, jak Zimacy… Teraz jest. — Potwór. Jak mógł mi to zrobić? Potarła twarz, rozmazując wokół oczu nagłą wilgoć.

— Zbyt pochopnie wyciągasz wnioski. Tylko dlatego że Starbuck bał się… zabić sybillę…

— Wiedział, że jestem sybillą, nim dostrzegł mą oznakę! — Wróciła do tego dowodu nie do zniesienia. — Poznał mnie; wiem o tym. Nosił też medal Sparksa. — I zabijał mery. Przycisnęła do ust zaciśniętą pięść. — Jak on mógł? Jak mógł się zmienić w to?

Gundhalinu położył się znowu, zapadło niewygodne milczenie.

— Krwawnik robi to z ludźmi. Ale jeśli to prawda, to przynajmniej zostało mu tyle ludzkich uczuć, by ocalić twe życie. Teraz możesz o nim zapomnieć; zapomnieć przynajmniej o… jednym kłopocie. — Westchnął, patrząc w ciemności.

— Nie. — Zerwała się na nogi, zaczęła chodzić w kółko przy pryczy. — Bardziej niż kiedykolwiek chcę się dostać do Krwawnika. Musi być jakaś przyczyna jego postępków; jeśli się zmienił, musi być sposób na odwrócenie zmiany. — Odzyskaj go. Nie przegram… nie teraz, gdy dotarłam tak daleko. — Kocham go, Gundhalinu. Obojętnie, co zrobił, jak bardzo się zmienił, nie mogę przestać go kochać. — Ani potrzebować go, czy nie pragnąć, by wrócił. Jest mój, zawsze był! Nie oddam go — bez względu na to, kim jest, co ona z niego zrobiła… Prawda ją pobudzała i czyniła bezradną. Nie patrzyła już na twarz Gundhalinu, nie widziała, jak powoli zmienia się jej wyraz. — Zaprzysięgliśmy sobie nasze życia i jeśli już tego nie chce, musi mi to udowodnić. — Jedną dłoń zacisnęła w pięść, drugą ją złapała.

— Rozumiem — Gundhalinu uśmiechnął się, lecz trochę niepewnie. — A myślałem zawsze, że tubylcy prowadzą nudne, proste życie. — Znów patrzył pogodnie. — Na Kharemough przynajmniej miłość jest na tyle dworska, że zna swoje miejsce, nie wyrywa nam serc.

— Nigdy więc nie byłeś zakochany — stwierdziła bezlitośnie. Przycupnęła teraz przy jaskrawych i ciemnych ubraniach zostawionych im przez Blodwed; z roztargnieniem podniosła jedno. Była to tunika, zszyta z szerokich tkanych wstęg.

— Jeśli masz na myśli miłość pochłaniającą wszystko, zaćmiewającą zmysły i spadającą jak piorun, to nie. Czytałem o niej… — głos mu złagodniał. — Ale nigdy się z taką nie spotkałem. Nie sądziłem, by w ogóle istniała w prawdziwym wszechświecie.

— Kharemoughi nie żyją w prawdziwym wszechświecie — skrzywiła się Moon. Zdjęła kurtkę, rozpięła skafander i wyszła z niego. Zaczęła rozcierać podrażnioną skórę, obtarte ramiona, drapać po plecach. Pozwalała mu patrzeć, widziała, jak próbuje tego nie robić, czerpała dziwną przyjemność z jego zakłopotania. Nałożyła ciepłą, ciężką tunikę na skąpą bieliznę, wbiła się w nogawice i wykładane futrem buty, otoczyła biodra szerokim pasem z malowanej skóry. Dotknęła samodziałowej wstęgi wszytej z przodu tuniki; miała barwę zachodzącego słońca na tle granatowej jak noc wełny.

— Jest piękna… — Zdumienie przebiło się przez jej mroczny nastrój. Zrozumiała nagle, że wstęga i strój są bardzo stare.

— Tak. — Mina Gundhalinu była inna, niż się spodziewała. Dojrzała jednak kryjące się pod nią zakłopotanie i poczuła ukłucie wstydu za jego wstyd.

— Gundhalinu…

— Mów mi BZ. — Otrząsnął się jakoś. — Wszyscy tutaj jesteśmy po imieniu. — Wskazał na zwierzęta.

Kiwnęła głową.

— BZ, jesteśmy… — przerwała znowu, słysząc, że ktoś nadchodzi. Zamek zazgrzytał i drzwi się otworzyły. Weszła Blodwed, niosąc skrzynkę, a za nią małe dziecko o różowych policzkach. Rozbójniczka zatrzasnęła drzwi nogą. Zwierzęta zaczęły się kręcić i patrzeć na nią; napięte, poruszały się ukradkowo pod ścianami. Szkrab podszedł do klatek i niespodziewanie usiadł przed nimi na podłodze. Nie zwracająca na niego uwagi Blodwed przeszła salę.

Moon zerknęła na Gundhalinu, ujrzała, jak jego oczy stają się martwe, twarz traci ożywienie, pozostawiając tylko rezygnację. Blodwed rozjaśniła się jednak, kładąc pudło i stając przed nimi, by przypatrzeć się badawczo.

— Nie mogę uwierzyć, już z nim dobrze! Patrz… — Złapała go za rękaw i szarpnęła. — Sprowadziłam prawdziwą sybillę, byś nie umarł, Siniaczku. — Wyrwał się i usiadł. — Teraz możesz dokończyć mi czytać.