Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

Moon obudziła się z nagłym przerażeniem, patrzyła, nic nie rozumiejąc, na otaczające ją ściany. Skalne ściany — a nie nieskończenie opuszczone niebo na martwej, kamienistej plaży, na której odziany w czerń kat nosił medal równie jej znany, co twarz jedynego kochanka… Osłoniła się przed duchem zaporą z palców, przycisnęła je do nabrzmiałej, bolesnej twarzy. Nie, to nieprawda!

Wdarły się w nią ciche głosy, zwracając znowu uwagę na salę o skalnych ścianach. Opuściła dłonie, skupiła wzrok na skupisku klatek, poczuła, że fala upływającego czasu wyrzucają na brzeg teraźniejszości. Ktoś przeniósł ją na posłanie z koców. Zwierzęcy smród już się rozwiał, jakby ktoś oczyścił klatki, powietrze wypełniał silny zapach ziół. Zza zamkniętych drzwi nie dobiegał żaden głos; zrozumiała, że musi być środek nocy. Zwierzęta kręciły się i szeleściły, zajmowały swoimi sprawami, przyglądały się jej tylko jednym okiem.

— Wiecie, że jestem jedną z was — mruknęła cicho i ponuro. Wstała, zachwiała się lekko na widok gwiazd, z trudem przeszła pokój.

Pozaziemiec leżał pod namiotem z koców, owinięty w inne jak niemowlę. Na podgrzewanej płycie przy jego głowie stał garnek z pachnącym naparem z ziół. Uklękła przy pryczy, dotknęła dłonią jego twarzy. Wmawiała sobie, że jest chłodniejsza, niepewna, czy to prawda. — Wróć… — szepnęła niemal w modlitwie. Udowodnij mi, że mam prawo żyć i być sybillą. Pochyliła głowę, przycisnęła czoło do twardej ramy pryczy.

— A więc… wróciłaś do mnie?

Podniosła głowę, zobaczyła pozaziemca próbującego otworzyć oczy.

— Nigdy — nigdy cię nie opuszczałam. — Skrzywił się, pokręcił głową, jakby nie miało to sensu. — Nigdy nie odchodziłam. — Powtórzyła w sandhi.

— Ach — patrzył na nią szparkami oczu. — Już się nie boję. Kiedy… kiedy wyjdziemy?

— Kiedy? Niedługo. — Pogładziła jego przepocone włosy, ujrzała, jak się uśmiecha. Nie wiedząc, o co pytał, powiedziała: — Gdy nabierzesz sił. — Bezwiednie użyła rodzinnej formy.

— Nie sądziłem, że będziesz taka dobra. Zostaniesz ze mną… do tego czasu?

— Zostanę. — Spojrzawszy w dół, dostrzegła nie tknięty dzban z gęstym lekarstwem, stojący przy jej kolanie. Podniosła go. — Musisz to wypić. — Wsunęła mu rękę pod ramiona, przekręciła na bok. Posłusznie wyciągnął wolną rękę, nie mógł jednak chwycić kubka; znów ujrzała świeże blizny na nadgarstku. Przytrzymała naczynie, dopóki nie wypił. Pod koniec zaczął kaszleć, w piersiach grzechotało mu, jakby były pełne kamieni. Plastykowy kubek wyślizgnął się z jej dłoni i potoczył pod pryczę. Trzymała mocno pozaziemca w ramionach, przekazywała mu swą siłę, aż atak minął, i jeszcze trochę.

— Jesteś… taka prawdziwa — westchnął na jej ramieniu. — Taka miła…

Opuściła go na posłanie już śpiącego. Siedziała długo, patrząc na niego, nim znowu oparła się o pryczę, położyła głowę na ręku i zamknęła oczy.

— Jesteś prawdziwa.

Słowa powitały ją jak starzy przyjaciele, gdy znowu się obudziła i powoli podniosła głowę znad zdrętwiałej od snu ręki. Usiadła, mrugając oczami.

Pozaziemiec opierał się o ścianę, podtrzymywany kłębem koców.

— Czy śnię, czy… naprawdę mówiłaś do mnie w sandhi?

— Mówiłam — odpowiedziała w sandhi. Moon poruszała palcami, czuła mrowienie, gdy w ramieniu zaczęła znowu krążyć krew. — Nie mogę w to uwierzyć. Byłeś taki chory. — Poczuła wypełniające ją ciepło. Moc przyszła poprzez mnie i uleczyłam cię.

— Myślałem, że jesteś Porywaczką Dzieci. Gdy byłem młody, niania opowiadała mi, że jest blada jak zorza… — Oparł się mocniej na zgromadzonych kocach. — Ale nie jesteś duchem. Prawda…? — Pytał, jakby nadal nie dowierzał swym zmysłom.