Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Powiedział, że to czysta prawda. — W głosie Blodwed rósł entuzjazm. — No dalej, Siny. Poczytaj o tym, jak ocaliła przed piratami swego Prawdziwego Kochanego.

— On ją ocalił — Gundhalinu pokrył kaszlem swe oburzenie.

— Zacznij wreszcie czytać. — Wychyliła się, gwiazdole cofnęły się, skrobiąc pazurami, gdy sięgała pod pryczę. Znalazła zniszczoną książkę i rzuciła Gundhalinu. — Na koniec myśli, że on umiera, a on, że ona już nie żyje; to takie smutne. — Skrzywiła się upiornie.

— Blodwed, ja ci coś opowiem. — Te słowa nagle natchnęły Moon. Usiadła na skrzyżowanych nogach, podeszły gwiazdole, płosząc ptaki, i położyły na jej kolanach swe spiczaste mordki. — O mnie… o moim Prawdziwym Ukochanym, przemytnikach techniki i Krwawniku. — Posłuchasz tego i zrozumiesz. Poczuła, jak porywają natchnienie, niemal zniewala.

Opowiedziała wszystko od początku; opuściła zapory powstrzymujące jej uczucia, przywołała widok śmiejącej się w słońcu twarzy Sparksa, usłyszała unoszącą się nad morzem jego muzykę; poczuła przy sobie jego jasną jak ogień postać… przywołała jego odejście i wyrwanie na drogę cząstki jej duszy. Niczego nie opuściła o rzeczach, które widziała i uczyniła…

(“Chcesz powiedzieć, że nie wiesz nawet, że lot na Kharemough zajmuje pięć lat? Naprawdę jesteś głupia!”)

(“Uczę się.”)

…o ludziach, którzy starali się jej pomóc, cenie, którą za to zapłaciła.

— A potem ten mężczyzna w czerni, który zabijał mery. Zobaczyłam medal, jego medal… To był Sparks, w-wreszcie go odnalazłam. — Opuściła wzrok, przycisnęła dłoń do płonących policzków, pamiętała jedynie jego pieszczoty.

— Chcesz powiedzieć, że… on jest Starbuckiem? — szepnęła z lękiem Blodwed. — O cholera. Twój Prawdziwy Kochany zabija mery… A ty — nadal go kochasz?

Moon przytaknęła w milczeniu; usta jej drżały. Do licha ze wszystkim, kocham! Odetchnęła głęboko, starając się opanować, z trudem wróciła do rzeczywistości, by przyjrzeć się reakcji Blodwed.

Dziewczyna ukradkiem otarła oczy i podrapała się w głowę, jej krótkie włosy sterczały jak siano.

— Och… to niesprawiedliwe. Teraz umrze i nigdy się o tym nie dowie.

— Co? — Zesztywniała Moon.

— Zmiana — wyjaśnił Gundhalinu. — Ostatnie Święto i koniec Zimy. Koniec Królowej Śniegu… i Starbucka. Razem utoną. To koniec wszystkiego… — Spojrzał na nią z nagłym, milczącym zrozumieniem.

Moon uniosła się z kolan, odepchnęła gwiazdole, zerwała czar, którym oplotła dziewczynę.

— Matko Nas Wszystkich — nie ma czasu! Blodwed, musisz nas wypuścić! Muszę go znaleźć, muszę się dostać do Krwawnika przed Zmianą.

Rozbójniczka wstała ze stwardniałą twarzą.

— Nic nie muszę! Wymyśliłaś to wszystko, bym pozwoliła ci odejść. Nie zrobię tego!

— To nie kłamstwo! Starbuck jest Sparksem i umrze… To niemożliwe, bym tylko po to przebyła taką drogę! — Walczyła z rosnącym w niej przerażeniem, przegrywała. — Jeśli dostanę się do Krwawnika, BZ pomoże mi odszukać Sparksa. Jeśli sam nie dostanie się tam na czas, jego ludzie odlecą na inne planety i zostawią go. Nie mamy nawet dwóch tygodni…

— A więc za dwa tygodnie będzie po wszystkim, a ty nawet o mnie nie pomyślisz, żadne z was. Dlatego zostaniecie tu ze mną, na zawsze. — Blodwed splotła ręce, oczy płonęły jej zdradą.

Moon wstała, czując, jak ściany zaciskają się wokół niej.

— Proszę cię, Blodwed, proszę! Pomóż nam!

— Nie obchodzi mnie, czy to prawda! Nie dbacie o mnie; dlaczego mam dbać o was? — Blodwed złapała za rękaw tuniki Moon, zrywając z ramienia zetlałą tkaninę, i wyszła, zatrzaskując za sobą drzwi.

— Nie rozumiem tego — mruknął BZ z ironią i rozpaczą. — Czytane przeze mnie opowieści zawsze kończyły się dobrze.

Leżąca bez snu w środku nocy Moon poczuła nagle, jak budzą się leżące obok gwiazdole i czegoś nasłuchują. Nastawiając z nimi ucha, usłyszała kroki zbliżające się od strony cichego obozowiska. Usiadła, mrugając oczyma w blasku grzejnika. BZ także siedział na swej pryczy; zrozumiała, że tak jak ona musiał przez pół nocy leżeć w cichej rozpaczy. Och, Pani, rozmyślila się…

Drzwi się otworzyły, lecz sylwetka, jaka się w nich ukazała, nie należała do Blodwed. Moon usłyszała, jak Gundhalinu wciąga powietrze. Siedział cicho jak śmierć, cały sparaliżowany.

— Obudź się, mała sybillo. Przyszedłem po kilka twoich sztuczek… nauczę cię też paru moich. — Taryd Roh przeszedł przez pokój, ściągając kurtkę.

Moon zerwała się na nogi, poruszając w zwolnionym tempie. Nie uwierzył… Matko, proszę cię, Matko, daj mi się obudzić!

Cofnęła się, gdy koszmar nie mijał, a modlitwy się nie spełniały. Poczuła, jak Gundhalinu łapie ją za ramiona i przyciąga do siebie.

— Zostaw ją, sukinsynie, bo stracisz tę resztkę rozumu, która ci pozostała.