Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— Dobry wieczór, sitar Szyłgan — pozdrowiłem staruszka, który jak zwykle udawał, że mnie nie widzi, tylko podniósł z podłogi czystą kartkę, upstrzoną kroplami krwi, i zanurzył trzcinkę w tuszu.

Nie mogłem pozbyć się wrażenia, że koniecznie muszę się obudzić.

— Mamy szansę, tylko dopóki jest noc — oznajmił Brus, zaglądając przez ramię z progu. — Chodź, Ardżuk.

Podałem kosz i kij oraz kapelusz, który spadł mu z głowy.

Wyszliśmy w noc, pierwszą chłodną noc od miesięcy. Deszcz wciąż lał gęsto, ale nie była to już ta przeraźliwa ulewa. Rynsztokami płynęły potoki mętnej wody i było prawie jasno z powodu rudej łuny, bijącej nad płaskimi dachami od strony pałacu.

— Musimy dostać się nad rzekę — wyszeptał Brus. — Na sam koniec dzielnicy handlowej za portem.

Przytaknąłem obojętnie.

Przemykaliśmy się pod ścianami. Czasem dobiegał nas turkot kół, czasem stukot końskich kopyt na mokrym bruku. Kryliśmy się wtedy, wyszukując najciemniejsze kąty w podcieniach, w zaułkach albo za stertami śmieci.

Kilka razy uliczką przebiegło paru żołnierzy z pikami w rękach, czekaliśmy wtedy, aż ucichnie chrzęst żelaza i łomot ciężkich, podbitych gwoździami sandałów, zakładanych na zwykłe, płócienne buty z plecionymi podeszwami.

Przedzieraliśmy się przez puste, wymarłe miasto, oświetlone tylko mdłym poblaskiem, wyglądającym jak przedświt, który jednak nie był świtem.

Przez takie miasto trzeba było iść zupełnie inaczej. Nigdy nie wiadomo, co się spotka za rogiem. Brus zaglądał za róg budynku, lustrował okolicę i pokazywał mi kolejną osłonę, za którą miałem dobiec i przycupnąć. Stojący pod ścianą przewrócony wózek na warzywa, kilka beczek, podcienia.

Dopiero kiedy przebiegłem ten kawałek i ukryłem się, dobiegał do mnie i wypatrywał następnego ukrycia. W nocy opustoszałe miasto wyglądało obco i dawno już przestałem mieć bodaj pojęcie, gdzie jestem.

Brus jednak znał drogę i wiódł mnie pewnie, omijając okolice wszelkich świątyń i puste place. Przechodziliśmy przez jakieś podwórka, bramy i zaułki. Nie przystawał ani na chwilę, zupełnie jakby przemierzał tę drogę nocą setki razy.

Jeden z takich placów widzieliśmy z daleka. Pełen żołnierzy w czerwonych pancerzach „Płomienistego” tymenu: piramidy opartych o siebie włóczni, malowane na czarno szerokie, miskowate hełmy z numerami binhonów, założone na ochronne opaski, opinające czoła i policzki.

Wyganiali przerażonych ludzi z domów i rozdzielali ich na placu. Widziałem, jak odrywają żony od mężów, jak zganiają dzieci w osobną, stłoczoną grupkę. Obok stało trzech wysokich kapłanów prorokini w czerwonych płaszczach i srebrnych maskach, w których odbijał się blask płomieni.

Widziałem, jak wywlekają jakiegoś mężczyznę z tłumu i rozciągają go na ocembrowaniu studni, wykręciwszy ręce, a potem podrzynają gardło. Jak kapłan zbiera krew do ofiarnej miski i wyciąga krzemienny sierp, a potem pochyla się nad konającym.

Brus pociągnął mnie za ramię.

— Czy w moim kiju podróżnym także jest broń? — zapytałem go, kiedy schowaliśmy się w kolejnym zakamarku wśród stert gnijących szmat i starych desek.

— Jest wiele broni. To kij szpiega. Masz miecz i nóż, i łańcuch, i włócznię. W dzień pokażę ci, jak je znaleźć. Dzisiaj musi wystarczyć ci miecz. U góry jest mosiężny pierścień. Powyżej niego kij jest rękojeścią miecza, tylko trzeba go przekręcić.

Widzieliśmy trupy. Porąbanych sierpami jazdy, z poderżniętymi gardłami albo powieszonych, o czarnych twarzach kołyszących się w deszczu.

Coś we mnie pękło dopiero, kiedy widziałem gwałconą dziewczynę, szarpiącą się, w strzępach koszuli, rozkrzyżowaną na straganie, trzymaną przez czterech żołnierzy za ręce i nogi. Dziewczyna wyła i wzywała pomocy.

Zdążyłem wyjąć miecz tylko do połowy, gdy Brus chwycił mnie za nadgarstek i unieruchomił, wykręcając ramię.

— Nie wolno, tohimonie — tchnął mi do ucha. — Oni wszyscy nie po to zginęli, byś teraz oddał życie w potyczce z pierwszymi lepszymi żołnierzami. To jest ich noc gniewu. Wraca Kodeks Ziemi. Dziś sobie folgują po to, żeby jutro cały świat trząsł się ze strachu. Oni rządzą strachem, Ardżuk. Zobaczysz jeszcze gorsze okrucieństwa i też nic nie będziesz mógł poradzić. Teraz są zajęci. To dobrze, bo znaczy, że my możemy przejść niezauważeni.

Ciągnął mnie przez umierające miasto i nie pozwalał na najmniejszą chwilę wytchnienia. Nawet wtedy, kiedy zobaczyliśmy naszych żołnierzy. Przebiegaliśmy wtedy po płaskich dachach pobliskich domów i widziałem wszystko z góry.

Naszych. Z maranaharskiego „Piorunowego” tymenu, w żółtych pancerzach, z czarnym tygrysem na tarczach, bez domalowanych podwójnych księżyców lub znaku Podziemnego Łona.

Nie było ich wielu. Nawet nie jedna pełna setka. Bronili schodów świątyni. Nawet nie wiem, jaka to była świątynia, ale na pewno nie Podziemnej Matki. Biała, zdobiona kolumnami i reliefami na frontonach. Widziałem równe mury żółtych tarcz, najeżone włóczniami, ustawione w kilka rzędów, zaporę z wózków, straganów, beczek i przewróconych posągów u wrót świątyni jako ostatnią linię obrony. Na schodach przed nimi leżały zwały trupów w czarnych i czerwonych pancerzach.