Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Wrzaski na brzegu milkną. Zapada pełna konsternacji cisza. Na okręcie też. Patrzą czujnie, jakby mi odbiło.

— Mogą zacząć strzelać — odzywa się nagle Atleif. — Siedźcie za tarczami.

Zakładamy tarcze rzędem za reling. Wsuwa się dół tarczy w specjalną szczelinę i blokuje liną, przewleczoną przez imaki. Sternik schodzi ze swojego ulubionego miejsca i też się kryje, sterując konwencjonalnie rumplem trzymanym w dłoni.

Koło południa mgła stopniowo się rozłazi, za to zaczyna padać deszcz.

Rozpinamy nad pokładem namiot i siedzimy zmarznięci, przemoczeni, patrząc, jak deszcz ciurka po linach i siecze wodę. Owijam się dodatkowo płaszczem. Wszystko, co mam na sobie, i podobny do luźnego swetra kaftan, i półkożuszek, i płaszcz są wilgotne i cuchną mokrą wełną.

Po południu wpływamy na wielkie jezioro pomiędzy zielonymi wzgórzami, za nimi ciągnie się las, a jeszcze dalej majaczą we mgle ośnieżone góry. Nad jeziorem widać w oddali ciemne szczyty spadzistych dachów i palisady kilku sporych sadyb.

— Ziemia Ognia — szepce Grunaldi, a jego oczy jak zielone karbunkuły wypełniają się łzami.

Wrzask.

Walimy toporami i rękojeściami mieczy o tarcze, ktoś przynosi ogromny, falisty róg z okutym końcem, który opiera na ramieniu jak bazookę.

Przeraźliwe zawodzenie wzbija się w niebo i toczy nad jeziorem.

Woda ma dziwaczny, szmaragdowy kolor i pachnie jakby chlebem jak odległa piekarnia.

Popędzają niewolnych pod pokładem. Bęben uderza szybszym rytmem, wiosła sięgają dalej w przód i energiczniej uderzają do tyłu.

Widać już maleńkie jak drobiny sylwetki ludzi, biegających po brzegu i pomoście.

Koncentruję wzrok i widzę, że wznoszą ramiona ku niebu, jakaś kobieta w niebieskiej sukni klęczy na brzegu w płytkiej wodzie i szarpie się za rozpuszczone włosy, ktoś brodzi już po pas, jakby chciał przyjść nam na spotkanie, i najwyraźniej wrzeszczy.