Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

Usłyszał szczęknięcie zasuwy i do pokoju wtargnęło światło księżyca.

– Ktoś może cię zobaczyć.

– Po drugiej stronie nie ma okien. Zresztą dąb wszystko zasłania.

Obróciła się do niego. Parapet znajdował się dość nisko i obserwator z zewnątrz miałby teraz przed sobą arcyciekawy widok.

– Powiedz mi, czy nigdy nie zdarzyło się, żeby jakiś Issar, nooo... nie wrócił, złamał prawo i uciekł od swojego losu, przeznaczenia? Przecież wam wszystkim – dodała szybko, czując, że zamierza jej przerwać – wszystkim pisana jest śmierć. Od dzieciństwa uczycie się walczyć i zabijać, gardzić strachem, bólem, śmiercią. I umieracie tam, w górach i na pustyni, w tej przeklętej przez bogów i ludzi krainie, lub tu, w Imperium, za garść miedziaków wynajmując swoje miecze obcym.

– Jestem Issaram, a te góry w starym, bardzo starym języku nazywają się ok’Issaa’arakmaem. Wiesz, co to znaczy?

– Nie.

– Ostatnie Miejsce Oczekiwania. To miejsce zostało nam dane przez bogów, jako kara za grzechy, ale też jako obietnica, że dostąpimy kiedyś odkupienia.

– Kara? Obietnica? Co takiego zrobiliście, że cały naród musi odbywać taką pokutę?

– Zdradziliśmy. Dwukrotnie. W wielkiej, starej wojnie, którą bogowie toczyli kiedyś na świecie, stanęliśmy po złej stronie. A potem część plemion opowiedziała się przeciw dotychczasowym władcom. Tylko ci buntownicy przeżyli. Ale to za mało, by odkupić wszystkie winy.

– Mówisz o Wojnie Bogów? O Szeyrenie, Eyfrze i Kaorrin? To bajki i legendy dla dzieci. Nawet kapłani...

– Jacy kapłani? – przerwał jej szorstko. – Wasi? Meekhańscy? Przybyliście na te ziemie gdzieś ze wschodu niecałe półtora tysiąca lat temu. Bandy koczowników ledwo umiejących obrabiać żelazo. Wycięliście lub podbiliście miejscowe plemiona i stworzyliście wreszcie to swoje Imperium. Mój ród liczy ponad dwieście pokoleń, a jego początki sięgają czasów sprzed Wielkiej Wojny. Trzy i pół tysiąca lat tradycji. Mamy historie, które dla was są legendami, i legendy, od których postradalibyście zmysły. Więc nie mów mi o bajkach, dziewczyno, bo nazywasz tak moje życie i życie wszystkich moich przodków.

Milczała, zdumiona tym wybuchem. Ciągle nie rozumiała tak wielu rzeczy.

Nagle na jej wargach zatańczył uśmieszek.

– Znowu to zrobiłeś.

– Co?

– Skierowałeś rozmowę na inny temat, nie odpowiedziałeś na pytanie. Jakie są te twarde, okrutne warunki? Co trzeba zrobić, by żyć wśród was i nie naruszyć waszych praw?

Postąpiła krok do przodu.

– Przed czym próbujesz mnie chronić? – szepnęła.

Spojrzał jej prosto w twarz, w czarną opaskę, którą przesłaniała oczy. Potem opowiedział o prawie, starej kobiecie i żarnach.

Miała rację, nie była delikatną panienką, była twarda i uparta. Ale zanim skończył, zaczęła się trząść. Kropelki potu upstrzyły jej górną wargę, zlizała je szybko, jakby bojąc się, że spłyną po twarzy i naznaczą podłogę śladami strachu.

– To... to okropne – wyjąkała. – Czy wiesz chociaż, jak się nazywała?

– Entoel-lea-Akos.

– Ładnie.

– Tak, ładnie. Teraz już wiesz.

– Wiem.

Powinien był to przewidzieć, powinien być szybszy, zerwać się, złapać ją za ręce, powstrzymać.

Zaskoczyła go. Nie zdążył.

Uniosła dłonie do twarzy, jednym ruchem zerwała opaskę. Wyhamował pół kroku przed nią. Było już za późno na cokolwiek.

– Pójdę za tobą w góry, Yatech. Chcę z tobą mieszkać, żyć i rodzić ci dzieci.

Mówiła cichym, spokojnym głosem, patrząc mu prosto w oczy.

– Przecież wiesz, jaka jest cena.

– Wiem. Ale to będzie później, nie dziś, nie jutro. Kiedyś.

Stanęła na palcach, złapała go za podbródek i zaczęła uważnie się przyglądać.

– Uch, twój nos rzeczywiście wygląda na wielokrotnie złamany. A ta blizna jest paskudna, kto zszywał ranę?

– Mój kuzyn.

– Ten, z którym biłeś się o jedzenie? To wszystko wyjaśnia. Twoje oczy są bardziej piwne niż szare.

– Czy to takie ważne?

– Oczywiście. I twoje włosy, ktoś powinien zrobić z nimi porządek. A na dodatek...

Zdradziły ją oczy, nagle zamgliły się, zwilgotniały, mrugnęła kilkakrotnie, ale to nie pomogło. Spod przymkniętych powiek wymknęła się jedna łza, potem druga. Wtedy głos także odmówił jej posłuszeństwa.

– Dlaczego... dlaczego to wszystko jest takie trudne – wyszeptała. – Dlaczego nie możesz być zwykłym mężczyzną, kupcem, żołnierzem, choćby parobkiem?

Nie znał odpowiedzi. Kolejny raz.

– Człowiek nie decyduje sam o swoim losie.

– Och, przestań, proszę. Nie chcę teraz mówić o przeznaczeniu.

Pociągnęła go w stronę łóżka.

– Pamiętasz, co powiedziałeś, gdy przyszłam do ciebie pierwszy raz?