Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

– No cóż, teraz jest ich o jednego mniej. Co z resztą bandy?

– Wyślę rano gońców do najbliższych stanic. Ale nie sądzę, żeby ich wyłapali.

Najpewniej rozproszą się i będą szukać szczęścia na własną rękę.

– Rozproszą się... – Yatech spojrzał w stronę bramy. – Część jest ranna, nie będą szybko uciekać.

– Nawet o tym nie myśl.

– O, a to dlaczego?

– Jesteś mi potrzebny.

– Umowa jest nieważna. Sam to powiedziałeś.

– Ludzie mówią różne głupstwa, a potem tego żałują. Ja żałuję. I proszę, zostań, Yatech, zostań i strzeż mojej rodziny. Tak jak dzisiaj. Przekonam Ell, nawet jeśli będę musiał...

– Nic nie będziesz musiał, Aerinie-ker-Noel.

Stała za nim, wciąż w nocnej koszuli, z wilgotną szmatką w ręku. Przyklęknęła i przyłożyła ją do czoła syna.

– Kazałam służącym podrzeć kilka twoich koszul na szarpie i bandaże. I zagotować wody. Ilu jest rannych?

– Siedmiu.

– Zaraz się nimi zajmiemy – pochylona nad synem, mówiła łamiącym się głosem, krótkimi, urywanymi zdaniami. – Ja... ja jestem tylko kobietą z równin, wojowniku. I nie mam powodów, by lubić synów Issaram. Mój ojciec i brat zginęli od waszych mieczy. Ale... ale dziś ocaliłeś życie mojego syna. Ja...

Spojrzała w górę na zamaskowaną postać. Aerin zdumiał się, widząc, że płacze.

– Ja... czuję się, jakbym zdradzała ich pamięć. Ale gdyby cię tu dziś nie było... – urwała. Otarła oczy rękawem. – Mogę tylko powtórzyć za mężem – proszę, zostań, Yatech. Zostań i strzeż mojej rodziny.

Tylko sama Wielka Matka wiedziała, ile ją kosztowało wypowiedzenie tych słów.

Issar stał przed nimi, kołysząc się nieznacznie w przód i w tył. Aerin wiedział, że się modli. Złapał żonę za rękę, nakazując wzrokiem ciszę.

Wreszcie Yatech znieruchomiał. Zza zawoju dobiegło ciężkie westchnienie.

– Dobrze, Ellando i Aerinie-ker-Noel, zostanę w waszym domu i będę go strzegł, jakby był moim własnym.

Skłonił się im niemal dostojnie.

– Jeszcze jedno, Yatech... – Aerin dopiero teraz coś sobie przypomniał.

– Tak?

– Dziękuję.

—— • ——

– Uuuch... Nie myślałam, że coś takiego jest w ogóle możliwe. – Przeciągnęła się jak kotka wstająca z drzemki na słońcu. – Jak to zrobiłeś? Trzeba przełożyć jedną nogę tu, drugą tam, trzecią... och, to nie była noga.

Roześmieli się oboje.

– Za chwilę pokażę ci to znowu. Teraz jednak...

Słyszała, jak wstaje i chodzi po pokoju. Brzęknęło szkło.

– Mam nadzieję, że lubisz ciepłe wino. Innego nie mam.

Poczuła w dłoni kielich, wino było cierpkie, słodkawo-cierpkie i mocne.

– Czerwone altarskie, ulubione wino ojca.

– Dał mi kilka butelek.

– Jesteś jego ulubieńcem. Czasem myślę, że Erath powinien być o ciebie zazdrosny.

– A ty?

– Ja? Ja jestem twoją ulubienicą, nieprawdaż?

– Oczywiście. Ty i Seren z kuchni, i ta nowa pokojówka, jak jej tam...? Ouch! – Stęknął, trafiony w splot.

– Nie radzę ci przypominać sobie jej imienia – mruknęła, rozmasowując sobie nadgarstek. – W ogóle nie powinieneś znać imion innych dziewczyn. Nie po tym, co im o tobie naopowiadałam.

– Ha! Więc to twoja sprawka. A ja zastanawiałem się, dlaczego uciekają na mój widok. Swojemu kuzynowi też naopowiadałaś bajek?

– Hergenowi? Nie, on zawsze był pajacem.

—— • ——

Aerin przechadzał się po ogrodzie w swojej miejskiej rezydencji, szczerze żałując, że nie jest gdzie indziej. Decydujący wpływ na jego uczucia miało towarzystwo bratanka. Młody oficer, świeżo mianowany porucznik Czwartej Kompanii pułku Lamparta, paradował przez cały czas w wypucowanej na błysk kolczudze, w hełmie i z mieczem. Szary płaszcz, obszyty czerwoną lamówką, oznaką rangi, nosił, jakby to była cesarska purpura.

Jego poglądy lub to, co uważał za swoje poglądy, pasowały do całej postaci.

– Podobno Karchonowie robią jakieś problemy naszym kupcom. Nie mogę się doczekać, aż pokażemy im, kto tu rządzi.

Albo:

– Podobno te brudne psy z klanu Deedhyr ukradły dwieście sztuk bydła. Już wkrótce zapłacą za to własną krwią.

Zupełnie jakby piechota mogła coś zdziałać przeciw koczownikom.

– Mój kapitan twierdzi, że być może wkrótce pomścimy klęskę pod Efharyn. Pułk Lamparta odzyska honor.

To ostatnie zabrzmiało groźnie. Aerin postanowił wtrącić się do tego nieprzerwanego potoku przechwałek.

– Ostatnim razem, gdy pułki uderzyły na Issarów, wróciła mniej niż piąta część żołnierzy. A potem wschodnie Ayrepr spłynęło krwią.

Spojrzenie jasnoniebieskich oczu wyrażało czyste zdumienie.

– Ależ wuju – sam ton sugerował, że tylko szacunek dla rodu powstrzymuje chłopaka od nazwania Aerina głupcem. – Byliśmy wtedy zupełnie nieprzygotowani. A generał het-Boren dał się wciągnąć w zasadzkę. Teraz znamy już przeciwnika, to dzikusy i zbóje. Na dodatek są uzależnieni od wody, a w tych pustynnych górach nie ma jej zbyt wiele. Wystarczy, że zajmiemy największe źródła i trochę poczekamy. W dziesięć dni sami przyjdą, błagając o choćby łyk, albo wybiją się, walcząc o te kałuże, które im zostawimy.