Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

Szelest. Zza kotary oddzielającej część pokoju. Płynnym ruchem przemknął do łóżka i sięgnął po odłożoną broń, przesadził mebel, wyciągając oba miecze. Złowrogi dźwięk spłoszył intruza, kotara odchyliła się i wyskoczyła zza niej drobna postać.

– Yatech, to ja...

Wpadli na siebie w połowie drogi, ledwo zdążył skręcić miecz.

– Auu!

Puścił broń, upadli na łóżko i po trwającym sekundę balansowaniu na krawędzi rąbnęli o podłogę.

– Auć!

Schwycił dziewczynę za ramiona, potrząsnął.

– Isanell! Co ty tu robisz?! Przecież mogłem cię... Mogłem ci...

Przypomniał sobie jej pierwszy okrzyk.

– Nic ci nie jest? Zraniłem cię? – Potrząsnął nią jeszcze mocniej.

– Nnnie... Ale zaraz odleci mi głowa.

– Przepraszam... – Podniósł się. – Co ty tu właściwie robisz? Czy ojciec wie...

Przerwał, uderzony niedorzecznością pytania.

– Ależ tak. Powiedziałam mu, że w środku nocy przyjdę prawie naga do twojego pokoju. Nawet się ucieszył.

Prawie naga?

– I co? Mam tu siedzieć do samego rana?

Pomógł jej wstać. Rzeczywiście, miała na sobie tylko króciutką koszulkę. I coś jeszcze, na twarzy.

– Przezorna jesteś.

– To normalne w mojej rodzinie. Pocałujesz mnie wreszcie?

Mimo że czegoś takiego się spodziewał, zatkało go.

– Jesteś też odważna – wychrypiał.

– Mam dość zalotów ospowatych maminsynków. Nie chcę też dłużej patrzeć, jak próbuje cię uwieść jakaś gruba krowa.

– I tak nie miała szans.

– Matka mówiła mi, że mężczyznom nie można ufać...

– Twoja matka to mądra kobieta, ale nie zawsze ma rację.

Przez chwilę milczeli. Wreszcie zdjął oba zawoje.

– Chcesz dotknąć mojej twarzy?

– Tak – szepnęła. – Bardzo.

Poprowadził jej dłoń.

– Mmm... masz cienkie brwi, głęboko osadzone oczy. Jakiego koloru?

– Szare. – Przyjemnie było czuć jej palce na skórze.

– Ooo, a co się stało z twoim nosem?

– Był złamany, trzy razy.

– Trzy razy?

– Mam brata, siostrę i zgraję kuzynów. Wszystkich starszych. Musiałem staczać ciężkie walki o dopchanie się do wspólnej miski.

– Żartujesz sobie.

– Ależ skąd. Życie w górach jest ciężkie.

– Akurat. To pewnie dlatego wszyscy tam wracacie.

– Po prostu przyzwyczajenie.

– Aha. A to co?

– Blizna po karchońskim jataganie. Stara sprawa.

– Ile miałeś wtedy lat?

– Trzynaście.

– A ten wojownik?

– Koło trzydziestki. I uprzedzając następne pytanie, tak, zabiłem go. Jej palce zamarły. Potem cofnęła dłoń. – Pocałuj mnie – poprosiła. Smakowała migdałami i ciastem orzechowym. Przewrócili się na łóżko.

– Kocham cię – wyszeptała. – Od chwili, gdy zeskoczyłeś z wozu ojca.

Milczał. Nie wiedział, czy może złożyć podobną deklarację. Nie wiedział, jak to zrobić.

– Będziesz dla mnie dobry? – zapytała miękko.

– Tak – obiecał. – Będę.

—— • ——

– To było pół roku temu.

– Co?

– Nie pamiętasz?

Uśmiechnął się w mrok.

– Nasz pierwszy raz.

– Więc jednak pamiętasz – wyszeptała mu wprost do ucha. – Wtedy też była pełnia.

– Wiem, kończyła się zima.

– Tak.

Ześlizgnęła się z niego i podeszła do okna.

– Powiedz mi... – Stała tyłem do łóżka, naga, piękna. – Powiedz mi proszę, jak bardzo mnie kochasz?

– Już mówiłem...

– Nieprawda, wymigałeś się od odpowiedzi – jej głos drżał. – I znów się wymigujesz.

Usiadł. Żarty się skończyły.

– Bardziej niż życie, seyqui allafan. Bardziej niż śmierć, bardziej niż pierwszy i ostatni oddech. Jesteś najcenniejszą rzeczą, jaką znalazłem na równinach, najlepszą, jaka przytrafiła mi się w życiu. Oddałbym za ciebie oba moje miecze.

Nie pochodziła z gór, nie znała smaku pustyni ani praw jego ludu, ale potrafiła docenić to, co powiedział.

– Czy... – odchrząknęła. – Czy to prawda, że możecie sprowadzać sobie żony spoza Issarów?

Och, Wielka i Miłosierna Pani, czy to, co nieuniknione, zawsze musi przychodzić w ten sposób? Bez ostrzeżenia, bez dania cienia szansy?

Milczał. Ona też.

Cisza zaczęła się wydłużać w nieskończoność.

– Tak, to się czasem zdarza.

Nie chciał tego powiedzieć. Nie powinien tego mówić.

– Mimo waszych praw?

– Nasze prawa zezwalają na to. Rzadko, bo warunki są trudne, ale zdarza się, że kobieta spoza Issaram wchodzi do plemienia.

Przemknęła mu przed oczami twarz starej kobiety.

– Jakie to warunki?

Znowu nie wiedział, co odpowiedzieć.

– Proszę... – szepnęła.

Zamknął oczy, czując suchość w ustach.

– Trudne, okrutne, twarde. Pierwsze prawo Harudiego nie może zostać złamane. A góry nie są dla delikatnych panienek.