Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Podchodzili ostrożnie, miękko stawiając nogi, tak, by otoczaki nie zgrzytały pod stopami. Drakkainen, idący na końcu, usiłował mieć oczy dookoła głowy. Nie mógł cały czas iść tyłem, więc w końcu kroczył bokiem, zerkając co chwilę to w jedną, to w drugą stronę, z łukiem w opuszczonym ręku, ze strzałą na cięciwie, i przytrzymując już bełt. Przepatrywał skraj lasu w termowizji, ale nikogo nie było widać.

Chałupa stała na cyplu wbijającym się w jezioro, w doskonałym miejscu na niewielką przystań jachtową i knajpę albo przynajmniej smażalnię.

Było cicho.

Kiedy zbliżyli się do domostwa, Spalle przełożył łuk na plecy, a zdjął tarczę i cicho wysunął miecz. Włożył ostrze pod pachę, po czym strzelił palcami i pokazał dwa, a następnie wskazał w prawo za chatę.

Dwóch żeglarzy natychmiast ruszyło w tamtym kierunku, Drakkainen zajął ich miejsce w szyku po prawej stronie Spalle. Ten podkradł się do drzwi i zastukał głowicą miecza.

— Hej, Drofnir, wstawaj! To ja, Spalle Rybi Nóż! Przypłynęliśmy!

Nic. Po dłuższej chwili Spalle przytulił się bokiem do drzwi i pchnął je barkiem, ale nic się nie wydarzyło.

— Zamknięte od środka — szepnął.

Drakkainen zdjął strzałę, umieścił ją w kołczanie, a potem wsunął łuk w sajdak i klepnął żeglarza w ramię, pokazując na migi, żeby odsunął się od drzwi.

Obejrzał kute, sztorcowe zawiasy z podrdzewiałego żelaza, zlustrował futrynę, potem opukał lekko deski, ujął żelazny uchwyt i targnął drzwiami.

Zasuwa znajdowała się przypuszczalnie gdzieś na wysokości metr dwadzieścia i była drewniana.

Drakkainen cofnął się o krok, wziął kilka głębokich wdechów i zamknął oczy, uwalniając hiperadrenalinę. Bardzo ostrożnie przesunął nogi na otoczakach, po czym skurczył przeponę, wyrzucając powietrze w gwałtownym okrzyku, obrócił biodra i wbił proste kopnięcie podbiciem tam, gdzie powinna być zasuwa.

Drzwi otworzyły się z przeraźliwym hukiem, który rozlał się w jego uszach jak przeciągły łoskot gromu. Zasuwa pękła, ale nie rozpadła się, natomiast uderzenie wyrwało hak, o który była oparta, i wystrzeliło go do środka pomieszczenia. Vuko cofnął nogę, żeby odzyskać równowagę, jednocześnie lustrując trwożnie stan ścięgien i mięśni. Wydawało się, że wszystko jest w porządku.

Spalle i drugi żeglarz stali po bokach jeszcze jak zatrzymani w kadrze z półotwartymi ustami, kiedy pochylił się i ruszył jak najpłynniejszymi ruchami do wnętrza. Miał wrażenie, że robią tu z siebie durniów, i już miał powrócić do normalnego stanu, i zawołać coś w rodzaju: „Dzień dobry, przepraszam za drzwi!”, ale w powietrzu wisiało coś takiego, że nie chciał zdejmować trybu bojowego. Usiłował tylko poruszać się naturalnie, a nie miotać jak pasikonik.

Nie zdążył przekroczyć progu, kiedy zobaczył w ciemnościach chaty coś gorącego i porośniętego futrem, wielkiego jak cielę, co odbiło się od ziemi i wystrzeliło w niego niczym pocisk z katapulty.

Było jeszcze w powietrzu, kiedy udało mu się wyhamować ruch ciała do przodu i odwrócić, puszczając to coś obok siebie.

Tuż obok twarzy mignęła mu wyszczerzona, zębata paszcza w kryzie falującego futra, z pyska ciągnęły się lepkie nitki śliny. Drakkainen zdążył objąć kciukiem i palcem wskazującym rękojeść sterczącą znad ramienia i wyholować miecz do góry. Stwór mijał go już, jak porośnięta płowoczarnym futrem torpeda. Zamknął dłoń wokół rękojeści i ciął, przeciskając ostrze przez powietrze zmienione w olej, czując, jak turbulencje wibrują na powierzchni stali.

Miecz uderzył jak w mokry śnieg, przecinając cel, po drodze zahaczając kilka razy o coś twardego. Drżący w powietrzu lwi ryk zwinął się przeciągłym zawodzeniem jak sygnał syreny okrętowej i zamilkł.