Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Kitty dostała gorączki i nie opuściła łóżka przez resztę dnia. Maria siedziała przy niej, próbując ją ukoić, nie wspominając o Robercie Piggocie.

Nadal padało, gdy Maria udała się na spoczynek, do oddzielnej sypialni, którą zwykle dzieliła z Kitty. Późną nocą obudził ją odgłos otwieranych drzwi sypialni. Przyszło jej do głowy, iż to może Lizzy przyszła powiedzieć jej coś o Kitty. Ale to nie była Lizzy.

Nie krzyknęła. Patrzyła w milczeniu na ciemną postać, która weszła do pokoju i zamknęła za sobą drzwi. Dogasający żar w kominku rzucał słabe światło na mężczyznę, który się do niej zbliżał.

— Panno Bennet — zawołał cicho.

Poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła.

— Tak, panie Frankenstein?

— Proszę nie wszczynać alarmu. Muszę z panią porozmawiać.

Wykonał dwa szybkie kroki w stronę łóżka. Na jego twarzy malowało się wzburzenie. Nigdy dotąd żaden mężczyzna, w okolicznościach choćby dalece przypominających te, nie zbliżył się tak bardzo do jej łoża. A mimo to łomotanie jej serca nie było spowodowane wyłącznie strachem.

— Cóż, proszę pana, nie jest to najlepsze miejsce na grzecznościową rozmowę — odparła. — Biorąc pod uwagę to, iż zaprzeczył pan temu, co widziałam dziś po południu, ma pan dużo szczęścia, że nie wezwę służby, by pana wyrzuciła z Pemberley.

— Ma pani rację, że mnie gani. Moje własne sumienie gani mnie tak, jak pani nigdy nie byłaby w stanie nikogo zganić i gdybym został pozbawiony wdzięcznej kompanii pani rodziny, byłaby to kara mniejsza, niż zasługuję. I obawiam się, że to, co chciałbym pani teraz powiedzieć, nie może zostać zakwalifikowane jako grzecznościowa rozmowa. — Jego sposób mówienia zmienił się, w jego szepcie pojawiła się jakaś desperacja. Czegoś od niej chciał i to bardzo.

Zaintrygowana, na przekór sobie, Maria naciągnęła szlafrok i zapaliła świecę. W skazała mu jeden z foteli przy kominku i rozdmuchała dogasający ogień. Gdy zasiadła naprzeciwko niego, rzekła:

— Proszę mówić.

— Panno Bennet, proszę ze mną nie igrać. Wie pani, dlaczego tu jestem.

— Wiem, drogi panie? Co takiego wiem?

Pochylił się, z jakąś żarliwością, zaplótłszy ręce, opierając łokcie na kolanach.

— Przyszedłem tu, by błagać panią o dochowanie mojej tajemnicy. Ujawnienie jej może mieć straszliwe konsekwencje.

— Tajemnicy?

— Związanej z człowiekiem, którego pani widziała.

— A więc jednak go pan zna!

— Pani drwina przy obiedzie upewniła mnie, że po wysłuchaniu opowieści pastora powzięła pani pewne podejrzenia. Wskrzeszanie z martwych, powiedziała pani do Clervala… a potem ta opowieść o profesorze Aldinim. Proszę nie zaprzeczać.

— Nawet nie zamierzam udawać, że wiem, o czym pan mówi.

Pan Frankenstein wstał z fotela i zaczął spacerować przed kominkiem.

— Proszę! Dostrzegłem w pani oczach wyrzut, kiedy znaleźliśmy was w lesie. Próbuję naprawić to, co zepsułem. Ale nigdy nie będę w stanie tego zrobić, jeśli sprawa się wyda.

W świetle, padającym od ognia, Maria dostrzegła ze zdumieniem łzy w jego oczach.

— Proszę mi powiedzieć, co pan zrobił.

Jej prośba przerwała tamę i popłynęła opowieść. Opowiadał, jak po śmierci matki tęsknił za nią tak bardzo, że chciał stawić czoło samej śmierci, jak studiował na uniwersytecie chemię, jak odkrył tajemnicę życia. Jak ośmielony i ogarnięty nie dzieloną z nikim obsesją stworzył człowieka z ciał ukradzionych z cmentarza i odkupionych od hien cmentarnych. Jak udało mu się, dzięki nauce, tchnąć w niego życie.

Maria słuchała, nie wiedząc, co ma sądzić o tej zdumiewającej opowieści. Brzmiało to jak majaczenia szaleńca — ale wszak widziała w lesie tę postać. Szczerość, z jaką pan Frankenstein przemawiał, łzy w jego oczach i nabrzmiały rozpaczą szept, świadczyły o tym, że to się rzeczywiście zdarzyło, przynajmniej w jego umyśle. Opowiadał, jaką odrazę odczuwał wobec swego osiągnięcia, jak porzucił potwora w nadziei, że ten umrze, a potwór z zemsty zabił jego braciszka Williama i sprawił, że winnym zbrodni uznano sługę rodziny, Justinea.