Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Maria powiedziała stajennemu, że pan Bennet poprosił ją o zrobienie jakichś sprawunków u aptekarza w Lambton, prosi więc o przygotowanie dwukółki. Potem, gdy cały dom pogrążony był w chaosie i rodzina pocieszała panią Bennet, pojechała do Matlock. Stajenny dał jej najlepszego konia ze stajni pana Darcy’ego; zwierzę było spokojne i szybkie, Maria dotarła więc do Matlock w godzinę, mimo niewielkiego doświadczenia w powożeniu.

Przez cały czas, choć letni poranek był piękny, i mijała urocze krajobrazy doliny rzeki Derwent, nie mogła otrząsnąć się z ponurych wspomnień — wśród nich przewijała się wizja dostrzeżonego w lesie potwora Frankensteina.

Przybywszy do Matlock pospieszyła do hotelu „Old Bath” i zapytała o pana Frankensteina. Konsjerż powiedział, że nie widział pana Frankensteina od obiadu, który miał miejsce poprzedniego wieczora, ale rankiem pan Clerval powiedział, że jeszcze tego dnia panowie zamierzają opuścić Matlock. Zostawiła list, prosząc pana Frankensteina, by spotkał się z nią w gospodzie, jeśli wróci, po czym udała się do sklepu rzeźnika.

Maria była już tam kiedyś raz, z Lizzy, kilka lat wcześniej. W sklepie aż roiło się od służby nabywającej mięso na pieczeń baranią i szynkę na wieczorny posiłek. Za ladą pan Piggot senior zajęty był rąbaniem czegoś na rzeźnickim pniu, ale młodą kobietę obsługiwał wysoki, młody człowiek o gęstych, kręconych, brązowych włosach i zielonych oczach. Flirtował ze służącą, gdy niósł na ramieniu ciężką paczkę, obwiązaną brązowym papierem, do powozu.

Wracając do sklepu dostrzegł stojącą samotnie Marię. Przyjrzał jej się uważnie, nim do niej podszedł.

— Czym mogę służyć, panienko?

— Przypuszczam, że znał pan moją siostrę.

Jego uśmiech zgasł.

— Panna Maria Bennet.

— Tak, to ja.

Młody człowiek przyglądał się uważnie swoim butom.

— Tak mi przykro z powodu tego, co przytrafiło się pannie Katarzynie.

Ale nie na tyle przykro, żeby pojawić się przy jej łożu śmierci, pomyślała Maria. Powstrzymała się jednak przed czynieniem mu wyrzutów.

— Nie zauważyłam pana na pogrzebie. Przyszło mi do głowy, że natura waszych stosunków sprawiła, iż woli pan opłakiwać ją w samotności, przy jej grobie. Był pan tam?

Widać było, że czuje się jeszcze bardziej skrępowany.

— Nie. Miałem robotę. Mój ojciec…

Maria pomyślała, że widziała już dość, by móc ocenić jego zaangażowanie. Nie był to człowiek, który byłby w stanie zbezcześcić grób, z rozpaczy lub z innego powodu. Dystans, jaki istniał między tym małomiasteczkowym uwodzicielem — przystojnym, beztroskim, obojętnym — a bohaterem, którego wychwalała siostra, sprawił, że Maria poczuła jeszcze głębsze współczucie wobec zmarłej siostry. Jakże musiała być zdesperowana. Jakże żałosna.

A Robert Piggot plątał się w wyjaśnieniach, jąkając się. Maria odwróciła się i wyszła.

Udała się z powrotem do gospody, gdzie zostawiła dwukółkę. Oberżysta zaprowadził ją do małego salonu dla pań, oddzielonego od baru szklanym przepierzeniem. Zamówiła herbatę i przez okno o wielu małych szybkach patrzyła na ludzi przechadzających się po ulicy i po dziedzińcu, wozaków z platformami zaprzężonymi w perszerony, pasażerów czekających na następny dyliżans do Manchesteru, a wewnątrz — na trwoniących czas przy stołach z kuflami piwa w dłoniach. Na rozświetlonej słońcem ulicy młody pucybut zachęcał podróżnych do skorzystania ze swoich usług, ale większość nie zwracała na niego uwagi. Wszyscy ci ludzie żyli własnym życiem, nie poświęcając nawet myśli Marii czy jej zmarłej siostrze. Marii przyszło do głowy, że powinna wrócić i zająć się matką, ale na samą myśl o tym poczuła chłód w sercu. Jak Kitty mogła zostawić ją samą? Poczuła, że jest bliska rozpaczy. Patrzyła przez okno, jak dwóch wozaków usiłuje władować na wóz wielki, kanciasty kufer, aż nagle mężczyzna, który wydawał im polecenia, wyszedł zza pary koni i dostrzegła, że to pan Frankenstein. Wstała natychmiast i wybiegła na dziedziniec gospody. Podbiegła na długość ramienia, gdy ją zauważył.

— Panna Bennet!

— Pan Frankenstein! Tak się cieszę, że pana znalazłam. Bałam się, że już wyjechał pan z Matlock. Możemy gdzieś porozmawiać na osobności?

Wyglądał na zmieszanego.

— Tak, oczywiście — odparł i zwrócił się do wozaków: — Poczekajcie tu, jak skończycie ładować moje rzeczy.

— To niezbyt dobre miejsce do rozmowy — rzekł do niej pan Frankenstein. — Widziałem tu niedaleko kościół. Może tam zajdziemy.

Poprowadził Marię ulicą do kościoła Św. Egidiusza. Wkroczyli do ogrodu probostwa. W pewnej odległości popołudniowe słońce przebijało się przez katedrę chmur i świeciło na Wzgórza Abrahama.