Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Powróciwszy jednak do Pemberley spotkała Roberta przy pierwszej wizycie w mieście i zaczęła się z nim spotykać w tajemnicy, gdy udawała się do Matlock pod pretekstem sprawunków. A co gorsza, para uległa namiętności i Kitty poznała, co to jest miłość cielesna.

Siostry przysiadły na zwalonym pniu drzewa w lesie i Kitty zaczęła snuć swą opowieść.

— Tak bardzo chciałabym za niego wyjść. — Łzy płynęły jej po policzkach. — Nie chcę być sama, nie chcę zostać starą panną! A Lidia… Lidia mi o tym powiedziała… o miłosnym akcie, o tym, jakie to przyjemne, jakich cudownych wrażeń dostarcza jej Wickham. Chwaliła się tym! A ja pomyślałam, że próżna Lidia ma coś takiego, a ja nic, tylko młodość zmarnowaną na konwersacjach i haftowaniu, na słuchaniu paplaniny matki i ciężkich westchnień ojca. Ojciec uważa mnie za głupią i myśli, że nigdy nie znajdę męża. — Kitty znów zaczęła szlochać. — Ma rację! Już żaden inny mężczyzna się ze mną nie ożeni! — Jej szloch przeszedł w atak kaszlu.

— Och, Kitty — szepnęła Maria.

— Kiedy Darcy wczoraj mówił o angielskich pannach, o mało się nie rozpłakałam. Musisz porozmawiać z ojcem, żeby pozwolił mi poślubić Roberta.

— Robert poprosił cię o rękę?

— Zrobi to. Musi. Nie wiesz, jakim jest szlachetnym człowiekiem. Choć zajmuje się handlem, jego maniery są nienaganne. Nie dbam o to, że nie jest szlachetnie urodzony.

Maria objęła Kitty ramieniem. Kitty na przemian pociągała nosem i pokasływała. Gdzieś nad nimi rozległ się grzmot, a w koronach drzew zaszumiał wiatr. Maria poczuła, jak Kitty drży. Musiała ją uspokoić i zaprowadzić z powrotem do domu. Jakże delikatna i drobna była jej siostra.

Maria nie wiedziała, co powiedzieć. Kiedyś w słusznym oburzeniu potępiłaby Kitty. Teraz jednak czuła, że drąży je ten sam lęk, bo strach Kitty przed umieraniem w samotności był jej strachem. Gdy usiłowała znaleźć jakąś odpowiedź, usłyszała uderzenia kropli deszczu o listowie w górze.

— Niemądrze postąpiłaś — rzekła w końcu, obejmując siostrę. — Ale może nie będzie aż tak źle.

Kitty zadrżała w jej ramionach i w końcu przemówiła do ramienia siostry.

— Ale czy ty jeszcze będziesz chciała ze mną rozmawiać? Co będzie, jeśli ojciec mnie odepchnie? Co ja wtedy zrobię?

Deszcz już padał, wielkie krople spadły na nie z siłą. Maria poczuła, jak jej fryzura nasiąka wodą.

— Uspokój się, ojciec nigdy by czegoś podobnego nie zrobił. Nigdy by cię nie odepchnął. Ja bym cię nigdy nie odepchnęła. Jane ani Lizzy też nie.

— A jeśli jestem przy nadziei?

Maria naciągnęła na głowę szal Kitty. Spojrzała na ciemny las ponad ramionami siostry. Coś się tam poruszało.

— Nie jesteś.

— Skąd możesz wiedzieć? Może jestem!

Las jeszcze bardziej pociemniał od deszczu. Maria nie była w stanie wypatrzyć, co się w nim czai.

— Daj spokój, musimy wracać. Weź się w garść. Porozmawiamy z Lizzy i Jane. One coś poradzą.

Błyskawica rozjaśniła leśne ciemności i Maria dostrzegła, za drzewami w odległości mniejszej niż dziesięć stóp od nich, postać ogromnego mężczyzny. Światło błyskawicy ujawniło twarz niezwykłej brzydoty: długie, cienkie, splątane czarne włosy, twarz barwy wyschłego pergaminu, czarne oczy ukryte głęboko pod grubymi brwiami. Najgorszy był jednak wyraz jego twarzy: odrażający, jakby zimny, nieokreślony głód. Wszystko to widziała przez ułamek sekundy, a potem znów nastała ciemność.

Maria gwałtownie wciągnęła powietrze i pociągnęła Kitty do siebie. Po niebie przetoczył się grzmot.

Kitty przestała płakać.

— Co się stało?

— Musimy iść. I to już.

Maria chwyciła Kitty za rękę. Lało jak z cebra, a leśna ścieżka już pokryła się błotem.

Pociągnęła Kitty w stronę domu. Kitty chyba zaczęła się skarżyć, ale Maria nie słyszała ani słowa z powodu bębniącego deszczu. Kiedy jednak spojrzała przez ramię, zobaczyła zarys grubo ciosanej postaci, która trzymała się blisko drzew, ale cicho podążała za nimi.

— Dlaczego biegniemy? — wysapała Kitty.

— Bo ktoś nas śledzi!

— Kto?

— Nie mam pojęcia!

Maria usłyszała, jak mężczyzna za nimi wychrypiał jakieś słowa:

— Halt! Bitter!

Nie dotarły jeszcze do brzegu lasu, gdy wyłoniły się przed nimi jakieś postaci, nadchodzące od strony Pemberley.

— Panna Bennet! Maria! Kitty!

Postaci okazały się być panem Darcym w towarzystwie pana Frankensteina. Darcy niósł płaszcz, który zarzucił na obie kobiety.

— Wszystko w porządku, moje drogie? — spytał pan Frankenstein.

— Dziękujemy! — wysapała Maria. — Tam ktoś jest — wskazała w kierunku ścieżki. — Jakiś mężczyzna. Śledzi nas.