Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

Elisa, Leo, Davide i ja pojechaliśmy z panem Avigdorem – gorąco nalegał, żebyśmy zwracali się do niego Kamal – do miasta, a pozostali wsiedli do limuzyn za nami. Przedstawił nam cały plan na weekend, zapewniając, że jedynym naszym wspólnym obowiązkiem jest zadbanie o to, aby nasi goście świetnie się bawili. On ze swej strony zatroszczy się o całą resztę. Mieliśmy zgłaszać się do niego, gdybyśmy czegokolwiek potrzebowali, czegokolwiek („A przez cokolwiek naprawdę rozumiem cokolwiek – chłopców, dziewczęta, wyroby ze skóry, rzadkie potrawy i napoje, substancje rekreacyjne, wszystko”), a on miał dopilnować, aby to „coś” zostało dostarczone właściwej osobie. Plan zająć, który nam rozdał, wyglądał bardziej jak lista restauracji i klubów, a nie harmonogram. Dni pozostały kompletnie puste, dając nam czas na „wypoczynek i pielęgnację urody, zabiegi wodne, zakupy i korzystanie ze słońca, co z pewnością każdemu z nas będzie potrzebne”, ale wieczory były wypełnione po brzegi. Przez trzy noce, zaczynając od ósmej wieczorem, mieliśmy być karmieni kolacją we wspaniałej restauracji, zaliczać wspaniałe luksusowe bary i w końcu lądować w superwspaniałych, supermodnych nocnych klubach, gdzie mieliśmy pozostawać prawie do świtu, tak jak młodzi Turcy i przyjezdni Europejczycy. Sylwester różnił się od pozostałych wieczorów tylko tym, że mieliśmy poprowadzić wznoszony szampanem toast w krajowej telewizji dokładnie o północy. Fotografowie mieli dokumentować każdą minutą naszej wspaniałej zabawy, a Kamal oczekiwał, że uzyskana w ten sposób reklama pomoże zarówno w Turcji, jak w Ameryce. W końcu kto nie chciałby zjeść dokładnie w tym samym miejscu, które wybrał Philip Weston, aby skonsumować pikantny kebab z jagnięcia?

Rejestracja w hotelu poszła tak płynnie, jak można było się spodziewać, zaledwie z kilkoma skargami na pokoje („za blisko miejsca, gdzie pokojówki trzymają te swoje gówna do sprzątania”; „ręczników nie starczy nawet na wysuszenie włosów”; „w ogóle nie interesuje mnie widok na meczet!”), a potem nastąpił robiący duże wrażenie brunch z szampanem, wydany na naszą część na dachu hotelu z widokiem na majestatyczny pałac Topkapi. Udało mi się wymknąć, kiedy już wszyscy opadli z sił po trudach siedmiogodzinnej podróży w szczytowym luksusie, i poszłam na Wielki Bazar, gdzie zamierzałam włóczyć się wśród kolorowych straganów i gapić się na wszystkich i wszystko. Weszłam przez bramę Nuruosmaniye wśród okrzyków „Panienko, mam to, czego szukasz” i wędrowałam bez celu po przypominającym jaskinię budynku, wchodząc i wychodząc spomiędzy straganów, oglądając niezliczone ilości koralików, srebra, dywanów, przypraw, fajek wodnych i kupców, którzy popijali i palili, popijali i palili. Właśnie byłam w trakcie targów o bladoniebieski szal z małym człowieczkiem, który musiał mieć przynajmniej dziewięćdziesiąt lat, kiedy poczułam klepnięcie w ramię.

– Zdajesz sobie sprawę, że walczysz o mniej więcej czterdzieści centów? – zapytał Sammy, uśmiechając się, jakby właśnie wyjawił mi wielką tajemnicę.

– Oczywiście, że zdaję sobie sprawę! – powiedziałam oburzona. Oczywiście nie zdawałam sobie sprawy.

– Więc czemu to robisz?

– Widać, że nie jesteś obeznany z tutejszą kulturą. Tu oczekuje się, że będziesz się targować. Czują się wręcz urażeni, jeżeli tego nie robisz.

– Czyżby? Proszę pana, jaka jest cena tej chusty? – spytał, zwracając się do garbatego sprzedawcy najbardziej miękkim głosem, jaki można sobie wyobrazić.

– Sześć dolarów amerykańskich, panie. Jest najlepszej jakości. Z południa. Utkana przez moją własną wnuczkę zaledwie tydzień temu. Jest piękna. – Mężczyzna uśmiechnął się, pokazując dwa wzorowe rzędy bezzębnych dziąseł, co w jakiś sposób uczyniło go jeszcze sympatyczniejszym.

– Weźmiemy ją – oświadczył Sammy, wyciągając trochę tureckich lirów z portfela i wkładając je delikatnie w cienką jak papier rękę sprzedawcy. – Dziękuję panu.

– To ja dziękuję panu. Piękny szal dla pięknej dziewczyny. Miłego dnia – powiedział wesoło, klepnął Sammy'ego w ramię i wrócił do swojej fajki.

– Tak, na pewno masz rację. – Sammy znowu wyszczerzył się do mnie w uśmiechu. – Wyglądał na bardzo urażonego. – Owinął mi szal wokół szyi, zebrał moje włosy i podniósł je, a potem opuścił na jedwabisty miękki materiał.

– Nie musiałeś tego robić!