Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

Szykowałam się właśnie, żeby zawiadomić rodziców o swoich planach, kiedy zadzwoniła moja komórka. Dziwne, pomyślałam. Wszyscy ludzie, których znam, siedzą teraz w tej sali, kto może do mnie dzwonić? Sięgnęłam do torby, żeby wyłączyć telefon, i stwierdziłam, że to Elisa. Elisa, której nie widziałam, z którą nie rozmawiałam od czasu imprezy „Playboya”, dokładnie ta sama, która z jakiegoś powodu – zaburzeń pracy niedożywionego mózgu, dziwacznej obsesji na tle Philipa, a może po prostu dla sportu – miesiącami dostarczała Abby informacji na mój temat. Nie oparłam się ciekawości. Wyszłam do kuchni.

– Halo? Elisa? – odezwałam się do słuchawki.

– Bette, jesteś tam? Słuchaj, mam wspaniałe wieści!

– Doprawdy? A co takiego? – zapytałam, zadowolona, że w moim głosie słychać chłód, dystans i zupełny brak zainteresowania, dokładnie tak, jak zamierzałam.

– Pamiętam, że miałaś jakiś, eee, układ z tym bramkarzem z Bungalowu, który otworzył Sevi, zgadza się?

Udawała, że nie pamięta imienia Sammy'ego, jak zwykle, ale nie byłam już zainteresowana poprawianiem jej.

– Tak, zgadza się. Właściwie akurat teraz jestem w Sevi – powiedziałam.

– Jesteś tam? Jesteś teraz w restauracji? Omójboże, to po prostu idealnie! Słuchaj, właśnie dostałam wiadomość, że Lindsay Lohan ma w Nowym Jorku przerwę w podróży z LA do Londynu – wiesz, że reprezentujemy teraz Von Dutch * i Lohan jest ich nową rzeczniczką, prawda? – i zgadnij, co się stało? Chce dzisiaj zjeść w Sevi! Prawdę mówiąc, wręcz nalegała. Odbieram ją teraz z Mandarin Oriental. Nie jestem pewna, ile osób ma ze sobą, ale najwyżej kilka. Powinniśmy tam dotrzeć za pół godziny, może godzinę. Powiedz swojemu przyjacielowi, żeby przygotował jakieś wyjątkowe menu, okej? Bette, to będzie dla niego świetna prasa! – Z podniecenia brakowało jej tchu.

Skłamałabym, mówiąc, że nie rozważałam powiedzenia tego Sammy'emu. Rzeczywiście miałby świetną reklamę w prasie – był to najszybszy sposób, by doczekać się wzmianki w tych kilku gazetach o ogólnokrajowym zasięgu, które go jeszcze nie odkryły. Ale wyjrzałam przez kuchenne drzwi i zobaczyłam, jak Sammy stawia na środku stołu tort. Wielki, prostokątny, z gigantycznymi kopami bitej śmietany i kolorowym lukrem, a kiedy wychyliłam się, żeby mieć lepszy widok, zorientowałam się, że na wierzchu idealnie szczegółowo odtworzono całą okładkę Wysokiego mrocznego południowca **. Wszyscy się śmiali, pokazywali sobie ciasto i pytali Willa, gdzie się podziałam.