Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

– Kotku, naprawdę nie powinnaś była robić sobie tyle kłopotu! – zawołał, jakby nieco bardziej trzeźwy.

– To herbata, Philipie. Gotowana woda.

– Nie, kochanie, mam na myśli wybór stroju. Poważnie, pocałowałbym cię bez wzglądu na to, co masz na sobie. – Dostał kolejnego ataku śmiechu i zaczęłam się zastanawiać, jak ktoś może mieć tak pokrętne poczucie humoru.

Umieściłam przed nim kubek, a on w rewanżu uszczypnął mnie w tyłek.

– Philipie – westchnęłam.

Położył mi ręce na biodrach z zaskakującą siłą i pociągnął do siebie na kolana.

– Wszyscy myślą, że jesteś moją dziewczyną, kotku – za-bełkotał.

– Tak, dziwne, prawda? Szczególnie że nigdy przecież nie byliśmy ze sobą, eee, intymnie.

– Nie rozpowiadasz o tym, prawda? – zapytał szybko. Pierwszy raz, odkąd wszedł, wyglądał na zaniepokojonego.

– Rozpowiadam o czym?

– Chodź bliżej, laleczko. Pocałuj mnie.

– Jestem tuż obok, Philipie – stwierdziłam, oddychając przez usta.

Wsunął mi rękę pod koszulkę i zaczął gładzić po plecach. Było tak miło, że na ułamek sekundy udało mi się zapomnieć, że to sfatygowany Philip, a nie, powiedzmy, Sammy. Bez namysłu zarzuciłam mu ramiona na szyję i przycisnęłam wargi do jego warg. Nie od razu się zorientowałam, że otworzył usta, żeby zaprotestować, a nie odpowiedzieć pocałunkiem.

– Ooo, kotku, spróbuj nie wyskakiwać z majtek. – Odsunął się i spojrzał na mnie, jakbym zerwała z siebie całe ubranie i się na niego rzuciła.

– Na czym polega problem, co? – spytałam. Tym razem nie zamierzałam popuścić, musiałam się wreszcie upewnić, że to nie moja wyobraźnia czy jakaś gówniana wymówka. Potrzebowałam potwierdzenia, że z jakiegoś powodu wolałby umrzeć, niż mnie dotknąć.

– Oczywiście, że mi się podobasz, kotku. Gdzie ten gin z tonikiem? Łyknę sobie troszkę, a potem możemy porozmawiać.

Zeszłam z niego i wyciągnęłam z lodówki butelkę artois. Kupiłam ją rok temu, kiedy przeczytałam w „Glamour”, że zawsze należy trzymać w lodówce schłodzone piwo na wypadek, gdyby w mieszkaniu zmaterializował się prawdziwy facet, i w duchu złożyłam podziękowanie dobrym duszom u nich w redakcji. Kiedy wróciłam, Philip sprawiał wrażenie nieprzytomnego.

– Philipie! Hej, spójrz, mam dla ciebie piwo.

– Ahrr – mruknął. Powieki mu drgały, wyraźny znak, że udawał.

– Proszę, wstań. Może i jesteś pijany, ale nie śpisz. Może wsadzę cię w taksówkę do domu?

– Mmm. Tylko troszkę się prześpię, kotku. Ahrr. – Zaskakująco zgrabnie przerzucił stopy w mokasynach na futon i przytulił do piersi ozdobną poduszkę.

Było tuż po drugiej, kiedy narzuciłam na chrapiącego Philipa koc, wydobyłam Millington z kąta między umywalką a wanną i otuliłam nas obie kołdrą, nie zawracając sobie głowy rozbieraniem czy gaszeniem świateł.