Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

Moją pierwszą reakcją było oczywiście dopaść Abby i poddać ją wymyślnym torturom prowadzącym do śmierci, ale miałam kłopot z wymyślaniem jakichś szczególnie kreatywnych sposobów przeprowadzenia całej akcji, ponieważ z trudem oddychałam. Przez kilka chwil dość dramatycznie łapałam powietrze. W jakiś dziwaczny sposób doceniłam samoświadomość Abby – gdyby te wszystkie cechy przypisała sobie, przyklasnęłabym jej dokładności i uczciwości. Ale moje rozmyślania trwały krótko i ustały wraz z pojawieniem się w drzwiach pokoju Kelly, która ściskała w ręku egzemplarz gazety, uśmiechając się tak maniakalnie, że odruchowo cofnęłam się na swoim krześle na kółkach.

– Bette! Widziałaś to, prawda? Czytałaś to, tak? – pytała gorączkowo, ruszając w moją stronę z gracją i entuzjazmem futbolisty.

Moją zwolnioną reakcję odczytała jako przeczenie i dosłownie rzuciła mi gazetę na biurko.

– Nie czytałaś nawet „Prania Brudów”?! – wykrzyknęła. – Dziewczyny dziś rano zadzwoniły do mnie do domu, żeby mi o tym powiedzieć.

– Kelly, eee jest mi po prostu niedobrze, kiedy to…

– Ty kokietko! Cały czas myślałam, że jesteś grzeczną pracowitą pszczółką, która haruje w banku, wiodącą nieatrakcyjne życie, a tu się dowiaduję, że skrywasz w sobie imprezowego ducha? Bette, teraz poważnie, nawet nie umiem ci powiedzieć, jaki to szok. Wszyscy już zaszufladkowaliśmy cię jako, no cóż, osobę nieco powściągliwą, powiedzmy – bez obrazy, oczywiście. Po prostu nie sądziłam, że masz w sobie to coś. Bóg jeden wie, gdzieś ty się ukrywała przez parę ostatnich lat. Czy zdajesz sobie sprawę, że zajęłaś całą drugą stronę? Masz, przeczytaj.

– Już czytałam – powiedziałam tępo, otrząsnąwszy się z szoku, że Kelly jest tymi rewelacjami zachwycona, a nie przerażona. – Zdajesz sobie sprawę, że nic z tego nie jest prawdą? Rzecz w tym, że dziewczyna, która to napisała, naprawdę chodziła ze mną do szkoły i…

– Bette, trafiłaś na drugą stronę! Powtarzaj to za mną. Druga strona. W „Nowojorskiej Bombie”! Dali twoje wielkie zdjęcie, wyglądasz jak gwiazda rocka. Sama jesteś gwiazdą, Bette. Gratulacje! Mamy okazję do świętowania!

Kelly wybiegła drobnym kroczkiem, prawdopodobnie po to, by zorganizować poranny toast szampanem, a ja zostałam sam na sam z myślami na temat wyjazdu do Stambułu i pozostania tam na zawsze. W kilka minut rozdzwonił się mój telefon i przeprowadziłam najrozmaitsze nieprzyjemne rozmowy, z których każda była odrażająca na swój własny, szczególny sposób. Ojciec zadzwonił natychmiast, by dać mi znać, że wprawdzie był w domu z uwagi na zimową przerwę semestralną, ale jeden ze studentów przesłał mu Bombę e-mailem. Potem zadzwoniła mama i powiedziała, że słyszała, jak wolontariuszki w jej centrum kryzysowym zastanawiały się, czy kiedykolwiek przyznam, że najwyraźniej chodzę z nienawidzącym Żydów poganiaczem niewolników i czy chciałabym z kimś porozmawiać o gnębiących mnie najwyraźniej problemach „promiskuityzmu powiązanego z niskim poczuciem własnej wartości”? Jakaś kobieta zostawiła wiadomość, oferując swoje usługi jako rzecznika prasowego, uprzejmie nadmieniając, że wszystko to nie miałoby miejsca, gdybym pozostawała pod jej opieką. Kilku dziennikarzy, prowadzących plotkarskie rubryki w prowincjonalnych gazetach w różnych częściach kraju, chciało się dowiedzieć, czy zgodzę się udzielić wywiadu przez telefon, by przedyskutować tak istotne kwestie, jak moja opinia na temat rozpadu małżeństwa Brada i Jen, moje ulubione miejsce na imprezy w Nowym Jorku, moja ocena orientacji seksualnej Philipa. Megu zadzwoniła w imieniu Micheala, mówiąc, że jeśli chciałabym o czymkolwiek porozmawiać, to chcieliby, żebym wiedziała, że mogę na nich liczyć. Elisa zadzwoniła z taksówki w drodze do biura, żeby mi pogratulować statusu „strony drugiej”. Podobnie asystentka Philipa, Marta. Simon zadzwonił, kiedy jechałam samochodem Town Car na lotnisko. Oświadczył, rozkosznie naiwnie w świetle naszych wcześniejszych rozmów, że żaden szanowany człowiek nie czyta „Nowojorskiej Bomby” i że mam się nie martwić, bo na pewno nikt tego nigdy nie zauważy.