KORONACJA,czyli ostatni z Romanowów

Somow patrzył na mnie bez słowa i z wyrazu jego twarzy nie mogłem wywnioskować, o czym teraz myśli. Krzyknie czy też nie - jedynie to interesowało mnie w tej chwili. Na wszelki przypadek mocniej uchwyciłem szyjkę butelki.

- Tak, rzeczywiście miałem zbyt mało czasu, aby poznać was bliżej, ale wielkiego sługę potrafię od razu docenić - rzekł cicho Somow. - Pozwolę sobie na śmiałość i powiem, że podziwiam was, Afanasiju Stiepanowiczu, i pragnąłbym wam dorównać. I... i jeśli potrzebujecie mojej pomocy, to tylko dajcie znać. Uczynię wszystko, co należy.

Zaschło mi w gardle i pomyślałem ze strachem, że zaraz się rozpłaczę.

- Dziękuję - wydukałem w końcu. - Jestem wdzięczny, że mnie nie wydaliście.

- Jak mógłbym wydać kogoś, kogo nie widziałem? - Wzruszył ramionami, ukłonił się i wyszedł.

Przez tę pokrzepiającą rozmowę zupełnie zapomniałem o ostrożności i skręciłem za róg, nie wyjrzawszy wpierw, by sprawdzić, czy nie ma czasem kogoś w korytarzu. A tam, jak się okazało, obracała się przed lustrem pokojówka jej wysokości, Liza Pietriszczewa.

- Aj! - pisnęła Liza, dziewczyna głupia, lekkomyślna, a w dodatku przyłapana in flagranti z kamerdynerem Fandorina.

- Tsss! - syknąłem. - Cicho, Pietriszczewa, tylko nie krzycz.

Z wrażenia zachwiała się na nogach i nagle zaczęła uciekać z przeraźliwym wrzaskiem:

- Straż! Zabije! On jest tuuuuuuu!!!

Rzuciłem się w przeciwnym kierunku, do wyjścia, ale dobiegły mnie stamtąd wzburzone męskie głosy. Gdzie się schować?

Na bel etage, innej drogi nie ma.

Błyskawicznie wbiegłem po schodach. W zaciemnionym przejściu ujrzałem białą postać. Ksenia Gieorgijewna!

Zastygłem w miejscu.

- Gdzie on jest? - szybko spytała jej wysokość. - Gdzie Erast Piotrowicz?

Na dole słychać było tupot licznych nóg.

- Tu jest Ziukin! Szukać go! - usłyszałem bas kierującego pościgiem.

Wielka księżna chwyciła mnie za rękę.

- Do mnie!

Zatrzasnęliśmy drzwi, a po półminucie korytarzem przebiegło kilku ludzi.

- Przeszukać pokoje! - rozkazał ten sam bas.

Nagle na dole rozległy się krzyki. Ktoś wrzasnął:

- Stój! Stój, łajdaku!

Huknął wystrzał, potem jeszcze jeden.

Ksenia Gieorgijewna jęknęła, zachwiała się. Musiałem złapać ją za ręce. Jej twarz zrobiła się biała jak prześcieradło, a oczy poczerniały od rozszerzonych źrenic.

Na parterze zadźwięczało rozbite szkło.

Jej wysokość mocno mnie odepchnęła i rzuciła się do okna. Ja za nią. Zobaczyliśmy na dole ciemną postać, która najwidoczniej właśnie zeskoczyła na dziedziniec.

To był Fandorin - poznałem kamizelkę.

W następnej chwili przez to samo okno wyskoczyły jeszcze dwie osoby - po cywilnemu - i schwyciły Erasta Piotrowicza za ręce. Ksenia Gieorgijewna przenikliwie krzyknęła.

Jednak Fandorin wykazał się nadzwyczajną gibkością. Nie wyswobadzając rąk, pochylił się sprężyście i uderzył jednego przeciwnika kolanem w pachwinę, a potem dokładnie tak samo potraktował drugiego. Obaj agenci zgięli się wpół, a Erast Piotrowicz lotem błyskawicy pokonał łąkę i zniknął w krzewach.

- Bogu dzięki! - wyszeptała jej wysokość. - Uratowany!

Wokół pałacu zbiegli się ludzie - niektórzy w mundurach, inni po cywilnemu. Ktoś popędził aleją ku bramie, inni rzucili się w pościg za uciekinierem. Ale prześladowców nie było już wielu - może z dziesięciu. Gdzie im się ścigać w ciemnym, rozległym parku ze sprytnym panem Fandorinem?

O Erasta Piotrowicza już nie trzeba się niepokoić. Ale co będzie ze mną?

Do drzwi głośno zastukano.

- Wasza cesarska wysokość! W pałacu jest przestępca! Czy u was wszystko w porządku?

Ksenia Gieorgijewna gestem poleciła mi schować się za szafą, sama zaś otworzyła drzwi.