Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

– Co?

– Wiesz. Dlaczego mnie kochasz.

– Znowu, seyqui allafan?

– Co to znaczy?

– W naszych górach, pomiędzy spalonymi słońcem skałami, można znaleźć nieliczne źródełka. Wokół nich często rosną małe, jasne kwiaty. Tak właśnie je nazywam. To dar od Wielkiej Matki, przypominają i niosą nadzieję.

– Nie chcę żebyś rozmawiał o religii. Mów o nas.

– O nas?

– Tak.

– A pamiętasz chociaż, jak się spotkaliśmy?

– Pewnie, minęło już, eee... prawie trzy lata.

Ponownie zaczęła badać palcami jego twarz.

– Znowu się uśmiechasz.

– Niezła wtedy wybuchła awantura. Twoja matka o mało nie dostała histerii...

—— • ——

Dziesięć ciężkich, wysokich i krytych wozów wjeżdżało przez bramę z ciemnego drewna na rozległy plac. Jego dwa boki stanowił dwunastostopowy, zwieńczony żelaznymi kolcami mur, pozostałe dwa tworzyły budynki. Ten naprzeciwko bramy był parterowy, jasny, ozdobiony kolumienkami, łukowato zwieńczonymi oknami i klasycznym małym tarasem. Po stalowych kratownicach pięły się zielone winorośle. Niewyróżniająca się letnia rezydencja bogatego kupca. Do lewego skrzydła pałacyku przylegało kilka zabudowań gospodarczych. Czysto, schludnie i praktycznie. Nic szczególnego. Przy stajniach gromadziła się już służba, pachołkowie i stajenni czekali, aż wozy się zatrzymają, żeby zająć się ludźmi i końmi.

Na tarasie stała kobieta, dość młoda, o przepięknych jasnoblond włosach, ubrana w wytworną ciemnoczerwoną suknię. Obok niej nerwowo podskakiwała dwójka dzieci.

– Jedzie, jedzie! – Chłopiec wyciągnął szyję jak ciekawski źrebak. – Na drugim wozie!

Ruszył biegiem, jakimś cudem unikając stratowania przez kilka luzaków prowadzonych właśnie do stajni.

– Erath! – Kobieta postąpiła kilka kroków w przód. Towarzysząca jej dziewczynka wydęła pogardliwie wargi.

– Głupek.

Matka spiorunowała ją wzrokiem.

– Isanell, jak ty się wyrażasz. Później o tym porozmawiamy, teraz chodźmy na spotkanie z ojcem.

Za ostatnim wozem właśnie zamykano bramę. Ruszyły przez dziedziniec spokojnym, dystyngowanym krokiem.

– Nie garb się, ramiona wyżej, unieś nieco głowę. I uśmiech moje dziecko, uśmiech.

Po każdym napomnieniu dziewczynka stąpała coraz sztywniej i bardziej nienaturalnie. Robiła się też coraz bardziej ponura. Podeszły do wozu, na którym obok brodatego woźnicy siedział krępy, lekko szpakowaty mężczyzna pod czterdziestkę. Na twarzy miał kilkudniowy zarost.

– Witaj, Ellando – uśmiechnął się radośnie.

Kobieta wykonała dworski ukłon. Dziewczynka powtórzyła go niemal perfekcyjnie.

– Witaj w domu, panie.

Przez twarz mężczyzny przebiegły mieszane uczucia.

– Za co tym razem? – zapytał nieco żałośnie.

– Sześć dni temu przygotowałam ucztę powitalną, ale karawana się nie zjawiła. Myślałam, że oszaleję z niepokoju. Połowa jedzenia rzecz jasna się zmarnowała, a ja nie spałam przez trzy noce, zanim nie doniesiono mi, że w drodze powrotnej zajechałeś do Antaler. Co to było tym razem? Wyższe ceny na jaspis?

Pokręcił głową.

– Niezupełnie. – Dotknął ręką płótna wozu, w miejscu, gdzie ziała niewielka dziurka. Dopiero teraz zauważyła, że tych dziurek było więcej. Spostrzegła też brudnawy bandaż, wystający spod rękawa woźnicy.

– Och, Aerin... – Kobieta przyskoczyła do męża i niemal siłą zwlekła go z kozła. – Kto? Koczownicy? Bandyci? Issarowie? Nic ci nie jest?! – mówiąc to, potrząsała nim energicznie, szukając ewentualnych ran.

Poddawał się tym zabiegom z uśmiechem. Nagle syknął głośno.

– Och, przepraszam, przepraszam, przepraszam. Jesteś ranny? – Zaczęła rozpinać mu kubrak.

– Ell, nie jesteśmy sami... – Schwycił ją znienacka i pocałował. Kilku najbliższych woźniców i tragarzy zagwizdało radośnie.

– Łajdak... – Wyrwała mu się czerwona jak piwonia. – A ja się tak martwiłam. Nie mogłeś przysłać gońca?

– To było tylko kilkunastu bandytów. Chcieli pewnie porwać jeden lub dwa wozy i uciec. Zabiliśmy kilku, reszta uciekła. Ośmiu ludzi zostało rannych. To dlatego poprowadziłem wozy do Antaler. Mają tam najlepszych uzdrowicieli w prowincji. A wiesz, co by się tu działo, gdyby kobiety, których mężowie i synowie pojechali ze mną, dowiedziały się o napaści?

Skrzywiła się.

– Masz rację. Byłam głupia.

– Wcale nie. Po prostu przysłanie gońca mogło tylko pogorszyć sytuację.

Odwrócił się do dziewczynki. Ciągle stała z boku, zła, naburmuszona, najwyraźniej obrażona na cały świat.

– A ty? Nie przywitasz się z ojcem?

Powtórzyła ukłon.

– Witaj, ojcze.

Jęknął dramatycznie.

– I ty też? Za co?

Żona wzruszyła ramionami.

– Mnie nie pytaj. Ostatnio chodzi zła jak stado szerszeni.

Płótno na wozie odchyliło się i wyjrzała stamtąd jasna czupryna chłopca.

– Matka nie pozwala jej jeździć na Siwku. I każe uczyć się poezji. I tańca. Chce z niej zrobić prawdziwą damę. – Zachichotał jak z niezłego dowcipu.

Aerin przyklęknął przed przyszłą damą.