Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

– Zabijali wszystko, co się ruszało.

– Nie wszystko. Prawo dotyczy tych, którzy ukończyli dziewięć lat. Młodsze dzieci nie potrafią skraść ci spojrzeniem duszy.

– Więc gdyby Erath albo Isanell...

Wkroczyli na naprawdę grząski grunt.

Zamaskowany wojownik wzruszył ramionami.

– Wiesz, kim jestem. Żyjemy z Prawem Harudiego od dwóch i pół tysiąca lat. Stosowaliśmy się do niego, kiedy tymi ziemiami władali Aralhowie, ludy f’Eldyr i Fennyjczycy, wreszcie wy, przybysze ze wschodu. Dzięki tym prawom Issaram pozostali tymi, kim są do tej pory. Nie sądzisz chyba, że zmienię je dla ciebie.

Aerin powoli skinął głową.

– Myślę, że lepiej będzie, jak odjedziesz – powiedział cicho.

– Wyruszę skoro świt.

– Weź, co ci będzie potrzebne na drogę, żywność, wodę.

– Poradzę sobie.

Kupiec odwrócił się, żeby wejść do środka. Usłyszał głośne westchnienie.

– Aerin... – głos Issara był dziwny.

– Tak?

– Coś się zbliża. Magicznego. Obudź ludzi, niech wezmą broń.

Yatech ruszył szybkim krokiem do bramy. Aerin stał i gapił się zdumiony, jak mężczyzna zatrzymuje się kilkanaście kroków przed wrotami i wyjmuje broń.

W świetle księżyca dwa zakrzywione ostrza błysnęły biało.

Zwariował, przemknęło przez głowę kupca. Zwariował. To samo musieli pomyśleć strażnicy przy bramie. Jeden odwrócił się do Issara, wysuwając przed siebie włócznię, drugi ruszył w bok, pod murem, kierując się w stronę pomieszczeń dla służby.

Miał szczęście, przeżył pierwszy atak.

Wrota nagle wygięły się pośrodku i eksplodowały do wewnątrz, jakby uderzone gigantycznym taranem. Pierwszy strażnik zginął od razu, wyleciał w górę wraz z tysiącem drewnianych drzazg, które zostały po bramie.

Przez dziurę wjechało kilkunastu dzikich, wyjących, hałłakujących jeźdźców. Śmierć, zniszczenie, rzeź i koniec świata.

Niezupełnie.

Przed pierwszą parą konnych wyrosła nagle spod ziemi zamaskowana postać. Luźna szata zafurkotała w powietrzu, do wtóru świstu zakrzywionych kling i rozpaczliwego rżenia ranionych zwierząt.

Oba wierzchowce zwaliły się na ziemię, pociągając za sobą jeźdźców, kwicząc, rzężąc, wierzgając w powietrzu kopytami. W ten taniec śmierci wpadła następna dwójka, potem kolejna. Powstał zator z żywych i umierających ciał. A pośrodku tej rzezi tańczyła, wirowała, migotała bronią zamaskowana postać. Dziedziniec zabarwił się krwią.

Reszta bandytów rozdzieliła się przy wyważonych wrotach i pogalopowała wzdłuż ścian majątku. Większa z grup skierowała się do ustawionych z boku wozów, w biegu zeskakując z koni i dobijając się do drzwi stajni.

Druga ruszyła ku rezydencji.

Aerin odzyskał zdolność działania. Wpadł do środka, zderzając się z jednym ze swoich ludzi.

– Co...?

– Bandyci! Zabarykaduj drzwi!

Mężczyzna gapił się na niego z otwartymi ustami.

– Szybko! – Kupiec złapał za ciężką, osadzoną w kamiennym bloku misę, zwyczajowo pełną wody, i spróbował ruszyć ją z miejsca. – Pomóż mi.

Obaj z najwyższym trudem przewrócili kamień i podtoczyli go pod drzwi. Woda chlusnęła na posadzkę. W tej samej chwili rozległo się pierwsze uderzenie. Drzwi wytrzymały.

W korytarzu pojawiło się więcej osób, kucharz, służąca, chłopak na posyłki.

– Przyłóżcie tu coś jeszcze! Szybko!

Kucharz zniknął za najbliższymi drzwiami i po chwili dobiegł stamtąd dźwięk przesuwanego mebla. Aerin pobiegł w głąb rezydencji, do komnat żony.

– Ell! Ell!

Otworzyła w nocnej koszuli, z ciężkim świecznikiem trzymanym jak maczuga w ręku.

– Bandyci – rzucił jednym tchem. – Nie podchodź do okien.

Okna miały stalowe kraty, misternie wykute przez henlendzkich rzemieślników. Spadek po dziadku. W tej chwili błogosławił tego starego sknerę.

– Dzieci! – Minęła go i pobiegła do sąsiednich pokoi. – Isanell! Erath!

Dziewczynka otworzyła od razu. Prawą stronę jej nocnej koszuli plamiła krew. W lewej ręce trzymała mały łuk do polowania na ptactwo.

– Bandyci! – wykrzyknęła, jakby dostała właśnie prezent. – Chyba jednego trafiłam.

– Isa!

Matka już przy niej klęczała.

– Jesteś ranna?! Gdzie? Pokaż! – Zaczęła nią potrząsać. Isanell spojrzała na swój prawy bok. Potem dotknęła głowy, tuż nad uchem, skąd sączyła się krew.

– O kurczę – wymamrotała.

I zemdlała.