Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— Co tam się dzieje?

— Przypłynął wilczy okręt. Ten, co właśnie podpływa do brzegu. Jest z Ziemi Orłów, sądząc po znakach. Kobiety Orłów przyjechały do Żmijowego Gardła spotkać swoich mężów. Niektóre zaś właśnie dowiedziały się, że wrócą tak, jak przyjechały — same. To te, które krzyczą. Zobaczyły odwrócone tarcze swoich mężczyzn, powieszone na burcie. Oni nikogo już nie powitają.

— Dlaczego wypływacie?

— Kto to wie? Ktoś rodzi się biedny i może albo narzekać na los, albo zabrać miecz i szukać szczęścia. Trzeba handlować, walczyć lub zaciągać się u obcych władców. Po to, żeby kupić niewolnych, krowy, ziemię, zbudować dom, dać posag córkom, zapewnić dobrobyt kobietom. My jesteśmy wędrowcy morza. Nie umiemy inaczej. Kiedyś wojna wygnała nas z naszej ziemi. Przyszedł Amitraj i spalił nasze strzechy. Zostaliśmy my, potomkowie tych, którzy mieszkali na brzegu. Kiedy nie było się już można bić, wsiedli na okręty i znaleźli nową ziemię tutaj. Ale już z nich nie zsiądziemy. Taki nasz los. Czasem ktoś przestaje pływać. Zostaje w domu i patrzy, jak rosną drzewa, kołysze dzieci, prowadzi pług, obraca brusem. Ale upływa rok, dwa i nie może dłużej. Wychodzi nad wodę i patrzy na fale. Dlaczego gęsi wędrują? Z nami jest tak samo. Baba, która tak tęskni, teraz ma cię dosyć i nie może znieść, bo nie rządzi już domem przez pół roku. Nosi klucze, ale musi się z tobą liczyć. I musi patrzeć bez wytchnienia na twoją gębę. Drwi, że jesteś hołysz i boisz się walczyć z losem. Że zdziadziałeś i tyle z ciebie pożytku, co ze starego wołu. Niektórzy piją i topią całkiem rozum w piwie. Codziennie jest tak samo.

Więc biorą tarczę, hełm i miecz, i wchodzą na deski pokładu. Nie wiem dlaczego, ale nie umiemy inaczej. Może to dlatego, że odebrali nam prawdziwą ziemię? Ale wsiadasz na wilczy okręt i jest zupełnie inaczej. Stęchły placek, którego nie dałbyś w domu psu, na okręcie to królewskie jedzenie. Wszystko może się zdarzyć. Powietrze znowu jest lekkie, pachnie solą i smołą. Masz miecz w ręku, gwiazdy nad głową i znowu jesteś wolny. Próbujesz szczęścia. Może wrócisz bogaty jak król, a może wcale. A potem tysiąc razy mówisz sobie, że nigdy więcej. Przeklinasz własny rozum, że nie mogłeś wysiedzieć na lądzie. Bijesz się nie wiadomo z kim, topisz w sztormach, czasem trafiasz w takie ziemie, które lepiej było omijać. Ale potem wracasz. Twoja kobieta okazuje się lepsza niż wszystkie księżniczki południa, a chałupa piękniejsza niż pałac. A potem mija pół roku, przychodzi wiosna i znowu dom robi się ciasny, strzecha za niska, powietrze za gęste, a piwo słabe. Dni znowu robią się krótkie i jednakowe. I znowu zaczynasz patrzeć na wodę. Tak już jest. Bywają kobiety, które mają tak samo i też pływają. Ale rzadko. Zazwyczaj wolą rządzić domem, niewolnikami, dziećmi, handlować. Kiedy nas nie ma, wszystkim rządzą kobiety.

— Rozumiem, co powiedziałeś o patrzeniu na fale — odpowiadam mu. — W moim życiu było tak samo.

Nabijam fajkę i patrzę w ciemność. Ile miałem domów? Ile kobiet? Ile lat? Tyle razy czułem się stary i znudzony, ale nie było tam, w domu, żadnych wilczych okrętów, na które można było wsiąść. Żadnego odwracania losu prostym mieczem.

A zatem: kierowca konwojów humanitarnych, przemytnik, biznesmen, korespondent wojenny, płetwonurek na platformie wiertniczej, poszukiwacz wraków, włóczęga, skipper do wynajęcia, kierowca rajdowy, czego to nie robiłem? Dziesiątki zawodów. Tylko nigdy nie byłem w stanie zasiąść do tego, co jest codziennie takie samo. I nigdy niczego dłużej niż na kilka, kilkanaście lat. Odmieniec. Adrenaline addicted, mówili lekarze. Osobowość niedojrzała. Kryzys wieku średniego. Pewnie, tylko że w moim świecie wiek średni potrafi trwać i sto lat.

Uświadamiam sobie, że teraz chcę położyć się w wannie, zrobić zakupy, odkurzyć podłogę, odnaleźć Deirdre, zabrać ją do domu, budzić się obok niej i widzieć przez okno Adriatyk i Palmiżanę po drugiej stronie przesmyku. Chcę napić się cappuccino i iść do teatru. Tęsknię za spokojem, kolędami, ulicą, na której nikt i nic mi nie zagraża. Ale tak naprawdę, upłynie kilka miesięcy i zatęsknię do rękojeści miecza, prostych, ciemnych ludzi w kolczugach i drożdżowego piwa. I znowu wsiądę na motor. Też zacznę „patrzeć na wodę”.

Milczymy.

Rozumiemy się. Ja i dziki, ni to wiking, ni to pirat z drugiego końca wszechświata.

I jest dobrze.