Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

Urządziły mi owację i napełniły szklanki.

– Oprócz tego miniaturowe quesadillas, miniburrito i trochę zabójczych czipsów z dipem guacamole. A na deser babeczki „Magnolia”.

– Co babeczki z różowym lukrem mają wspólnego z naszym latynoskim tematem? – zapytała Courtney, biorąc jedną z tacy.

– Przyznaję, że nic, ale nie umiałam wymyślić latynoskiego deseru, który wolałabym od babeczek – stwierdziłam. W tym momencie Millington cienko szczeknęła ze swojej kryjówki pod zlewem. – Maleńka, chodź tu. No, chodź, grzeczna dziewczynka – zawołałam. Posłuchała mnie i podeszła powoli, prezentując zebranym maleńkie sombrero, które miała na głowie stosownie do okazji.

– Niemożliwe – zaśmiała się Jill, biorąc ją na ręce i podziwiając kapelusik.

– Owszem. Dostałam go w sklepie z kostiumami dla dzieci w centrum. Zobacz, ma gumkę, żeby nie spadł. Wspaniały, prawda?

Janie sięgnęła po kolejną quesadillę i z roztargnieniem podrapała Millington.

– Bette, od roli niechętnej członkini, która nie chciała organizować spotkań u siebie, przeszłaś do roli klubowej Marthy Stuart… Cóż, muszę przyznać, że to robi wrażenie.

Zaśmiałam się.

– Chyba praca przesącza się w inne dziedziny mojego życia, co? W tym momencie potrafię zorganizować imprezę z zamkniętymi oczami.

Najpierw zjadłyśmy i wypiłyśmy, pracując nad uzyskaniem stosownego szumu po sangrii, żeby móc dyskutować zupełnie szczerze o tym, jak bardzo jesteśmy zachwycone wyborem dzisiejszej lektury. Kiedy Vika wyciągnęła mocno podniszczony egzemplarz ze swojej superwielkomiejskiej torby konduktorki, byłyśmy nieźle wstawione.

– Okej, przeczytam streszczenie ze strony w necie – oznajmiła, rozwijając wydruk. – Wszystkie gotowe?

Kiwnęłyśmy głowami.

– Dobra, zaczynam. „Hiszpański milioner Cesar Montarez pragnie Rosalind od chwili, gdy ją zobaczył. To elektryzujące pożądanie jest odmienne od wszystkiego, czego doświadczył do tej pory. Ale Cesar nie ma szacunku dla kobiet pragnących pieniędzy – kochanek czy żon w małżeństwach z rozsądku. Rosalind jest zdecydowana, że nigdy nie będzie ani jedną, ani drugą, przynajmniej do czasu, gdy Cesar odkrywa, że dziewczyna ma tajemnicze długi. Teraz może kupić ją na kochankę… a Rosalind nie ma wyboru i musi zapłacić żądaną przez niego cenę…”. O rany. Brzmi seksownie. Przemyślenia?

– To takie romantyczne, kiedy on widzi ją w tej nadmorskiej restauracji. Po prostu wie, że to ta jedyna. Czemu normalni faceci tacy nie są? – jęknęła Courtney.

Sammy na pewno taki jest, pomyślałam, gubiąc wątek.

Każda z nas dorzuciła coś od siebie o ulubionej postaci, zwrocie akcji i scenach miłosnych, co nieuchronnie sprowadziło rozmowę na nasze życie – opowieści o pracy i narzekanie na rodzinę, ale głównie mężczyzn.

Była prawie północ, kiedy zabrzęczał domofon.

– Tak? – zapytałam, naciskając guzik interkomu.

– Mam tu Philipa Westona, który chce się z tobą zobaczyć, Bette. Przysłać go na górę?

– Philip? Jest tutaj? Teraz? -Nie zdawałam sobie sprawy, że powiedziałam to głośno, dopóki Seamus nie odpowiedział radośnie: – Jasne, że jest, Bette.

– Mam towarzystwo – stwierdziłam, ogarnięta paniką. – Możesz poprosić Philipa, żeby zadzwonił, kiedy wróci do domu?

– Bettie, kotku, wpuść mnie. Mój kumpel z dołu… jak ci na imię? Seamus? Poczciwiec! Popijamy piwko i rozmawiamy, jaka z ciebie dobra dziewczyna. A teraz bądź grzeczną dziewczynką i mnie wpuść…

Spojrzałam na swoje podarte dżinsy i znoszony T-shirt i zaczęłam się zastanawiać, czego, u licha, Philip może chcieć o północy? Z normalnym facetem rzecz byłaby oczywista, ale Philip nigdy wcześniej nie dzwonił do mnie po pijaku – że już nie wspomnę o pijackich odwiedzinach – i autentycznie poczułam mdłości.

– A, raz się żyje – westchnęłam. – Wchodź.

– Omójboże, Philip Weston tu jest? Teraz? – zapytała Janie bez tchu. – Ale wszystkie wyglądamy okropnie. Ty wyglądasz okropnie.

Miała oczywiście rację, ale nie było czasu, żeby coś na to poradzić.

– Bette, nie myśl, że tak łatwo się wymigasz. Wychodzimy, ale lepiej, żebyś była przygotowana do złożenia wyjaśnień na następnym spotkaniu – groźnie ostrzegła Vika.

Courtney kiwnęła głową.

– Zaprzeczałaś, że „Nowojorska Bomba” pisze prawdę, a teraz Philip Weston zjawia się w twoim mieszkaniu w środku nocy? Zasługujemy na każdy smakowity detal!

Rozległo się pukanie, a potem głuchy łomot w korytarzu. Otworzyłam drzwi i Philip wtoczył się do środka.

– Bettie, kotku, jestem troszkę wcięty – wybełkotał, ciężko opierając się o ścianę.

– Tak, właśnie widzę. Wchodź – powiedziałam, na wpół go ciągnąc, na wpół podpierając, kiedy wszedł, powłócząc nogami, a dziewczyny stanęły po bokach, żeby zrobić przejście do futonu.