Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Nie było rady.

Drakkainen zaciągnął popręgi karwaszy i poprawił hełm na głowie. Zgiełk tłumu, przytłumiony głębokim, sięgającym aż po uszy nakarczkiem, brzmiał jak szum morza.

Miał złe przeczucia. A nade wszystko nie chciał już nikogo zabijać.

Wyjął miecz i wbił w ziemię, po czym ukląkł na chwilę w pozycji zazen, usiłując oczyścić mózg i zmienić się w maszynę do walki. Czuł się wmanewrowany, zniechęcony i zmęczony. Fatalny stan w takiej sytuacji.

Nie udawało się. Myśli trzepotały w głowie jak stado wron.

Przeciwnik stał na rozstawionych nogach i patrzył spod kaptura nieruchomy jak skała. Gdzie miał broń? Dlaczego chciał wejść w Krąg Ognia? To poważna sprawa. Dlaczego tamten był taki spokojny?

O co tu chodzi?

Vuko wpuścił powietrze przez nos, a wypuścił przez usta. Ibuki. Energia chi. Droga ośmiu kręgów. Droga wojownika. Bla, bla, bla.

Pierdoły.

Wyskoczył w powietrze, prostując nogi, wyciągnął miecz i przełożył dłoń przez imaki tarczy.

„Nie wybierasz ani czasu, ani miejsca, ani przeciwnika — to on wybiera ciebie” — powiedział Levisson.

Własny oddech szumiał pod kopułą hełmu jak w wiadrze. Przeciwnik nadal się nie ruszał, tylko łypał ponuro. Miał sięgające do łokci żelazne rękawice. Dusiciel jakiś, czy co?

— Nie znasz potęgi ciemnej strony Mocy, Luke — powiedział mu Drakkainen. Zauważył, że chyba jest wściekły, bo mimowolnie zaczął drwić. Zawsze tak było.

Tamten bez pośpiechu odpiął płaszcz i pozwolił mu opaść na ziemię. Miał zygzakowate tatuaże na twarzy i ramionach, a sczesane na tył głowy, długie włosy, zaplecione w wąskie warkoczyki, wysmarowane były dziegciem. Ubrany był w czarną, skórzaną kamizelkę, a prócz tego na gołym torsie zwisał mu amulet podobny do spirali DNA albo symbolu służby medycznej. Tańczące Węże. Rozprostował ze zgrzytem palce w metalowych osłonach, po czym uderzył pięścią w dłoń i sięgnął do skórzanej, półokrągłej pochwy u pasa, skąd wydobył lśniący dysk wielkości średniej pizzy. Tłum zaszemrał.

Przeciwnik zmrużył paskudne, żółtawe ślepia i zasyczał, pokazując nacięty na końcu rozdwojony język, zabarwiony czymś na czarno.

— Fajno. Ty, ja i frisbee — wycedził Wędrowiec. — Na śmierć i życie.

Przyspieszenie uderzyło mu w żyły, jeszcze zanim tamten wypuścił dysk. Rzeczywiście ruchem nadgarstka, tak samo jak na plaży.

Zgiełk tłumu rozciągnął się w głuchy pomruk, a dysk ciął powietrze, obracając się wokół osi. Leciał trochę szybciej niż powinien i zmierzał w stronę Drakkainena po łukowatej, wznoszącej się trajektorii. Człowiek Wąż stał wciąż nieruchomo z wyciągniętą ręką i płasko rozłożoną dłonią.

Drakkainen wyliczył sobie tor lotu dysku i wykręcił unik w przeciwną stronę. Taki unik jest najlepszy, ale trudny. Nie od ataku, ale pod atak. Przez ułamek sekundy jest groźniej, a potem trajektorie się rozmijają.

W teorii.

Dysk wyraźnie zadygotał w powietrzu, po czym nagle zaczął się przechylać i skręcać w stronę Wędrowca.

Ten nie zdążył się przerazić, ale kolejny unik zrobił w ostatniej chwili. Wirujące ostrze musnęło jego tarczę, zostawiając wyraźną szczerbę, znów zadygotało w powietrzu i odchyliło lot do góry, zatoczyło łuk i spadło prosto w metalową rękawicę przeciwnika. Uderzenie w tarczę omal nie powaliło Vuka na ziemię.

On tym steruje, pomyślał Drakkainen. Wykręciłem się, bo jestem daleko. Ma ich jeszcze kilka. Nie da mi nawet podejść. Może się wypchać Krav Maga, aikido i szermierka. Tu potrzebny jest rewolwer.

Dysk wystrzelił z dłoni Węża i pomknął, tym razem płasko, niemal na wysokości kolan. Tłum zareagował rozciągniętym, basowym grzmotem z opóźnieniem niemal trzech dziesiątych sekundy.

„Myśl — powiedział w jego głowie Levisson. — Kto nie myśli, jest trupem”.

Wąż stał z wyciągniętą dłonią i rozłożoną płasko rękawicą. Steruje dłonią, pomyślał Drakkainen. Jak, na litość boską?!

Musiał reagować tuż przed trafieniem, tak, żeby nie zostawić tamtemu czasu na korekty. Kiedy talerz znajdował się o dwa kroki, ciął z góry.

W ostatniej chwili krąg przekręcił się do pionu i rozminął z jego ostrzem, po czym odbił się od ziemi i, wirując jak urwane koło ciężarówki, prysnął mu prosto w twarz.

Drakkainen zasłonił się, lecąc przez zgęstniałe, zmienione w rtęć powietrze. Podstawił płasko swoją tarczę i pozwolił pociskowi przetoczyć się po niej. Przemknęło mu przez myśl, że poprzednio wyszczerbił pancerz, bo kręcił się w drugą stronę jak ostrze piły tarczowej.

Piła tarczowa to taka piła do cięcia tarcz, pomyślał głupio, uderzając o ziemię.

Wstrząs wyrwał mu imak z dłoni i tarcza odpłynęła z ramienia jak w stanie nieważkości, żeglując wśród wyrwanych kawałków darni.