Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— Sameś powiedział, że Ulf obraził cię, bo jeździ na tym koniu — przerwał Grunaldi. — Jakieś dziwy nam tu opowiadasz. Ten człowiek jest słaby w głowie, prawomówco. Niepotrzebnie wstawaliśmy od piwa.

— Chyba musimy zobaczyć tego konia — powiedział Jolgwir. — Niech ktoś pośle strażnika do domu Lunfa i przyprowadzi to zwierzę.

— Tak nie może być — odezwał się Drakkainen. — Ten wierzchowiec zabije każdego, kto nie będzie mną, a spróbuje go odwiązać. Zeszłej nocy już zabił złodzieja, który napadł na dom Lunfa i chciał go ukraść. Sam muszę go przyprowadzić. Poślij mnie razem ze strażnikiem.

— Wtedy uciekniesz! — krzyknął Lyfdag.

— Więc poślij z nim dziesięciu strażników albo chodźmy wszyscy! — zniecierpliwił się Grunaldi. — Teraz to ja sam chcę zobaczyć ogiera, który jest wart trzy gwichty, bo jeszcze czegoś takiego nie widziałem. Czy on może fajda złotem? Pływa po morzu? Fruwa w huku gromu? I jak to jest, że jednocześnie można i nie można go dosiąść?

Ostatecznie Drakkainen odbył spacer do domu Lunfa pod eskortą strażników i wrócił, jadąc na Jadranie. Na widok ogniska i zebranych wokół ludzi, a zwłaszcza Lyfdaga, wierzchowiec zaczął prychać i porykiwać, boczyć się i tańczyć, więc Wędrowiec musiał go uspokoić. Zsiadł, pogładził konia po szyi i przytulił czoło do jego łba.

— Jadran i Vuko razem. — Zabrzmiało w rezonatorze. — Jadran nie pójdzie. Zły człowiek nie zabierze. Jadran i Vuko razem.

No nie, tak nie mogę, pomyślał Drakkainen, nie oddam go.

— Koń jak koń — oznajmił Grunaldi. — Wart może trzy szekle, ale nie więcej. I wszyscyśmy widzieli, jak Nitj’sefni na nim jeździ.

— Czy to jest twój koń, Lyfdagu? — zapytał Jolgwir.

— Każdy widzi, że Lyfdaga! Ma nasze znaki na boku! — wrzeszczeli ludzie Karmiącego Ryby.

Głosiciel prawa wstał z kamienia, krzywiąc się i chwytając za plecy na wysokości krzyża, a potem stuknął laską w ziemię.

— Powiem tak: wy, Ludzie Słonej Trawy szliście wybrzeżem. Nocnego Wędrowca widziano, jak wjeżdża przez południową bramę, więc szedł zachodnim brzegiem Vlariny. Nie mogło być inaczej, bo obaj nie macie łodzi. Więc wynika z tego, że nie mógł ci ukraść tego konia na wydmach, bo go tam nie było. Więc ani nie odebrał ci przemocą twojej własności, ani cię nie obraził. Z drugiej strony nie ulega wątpliwości, że to twój koń i poniosłeś stratę. Wszystko wskazuje na to, że rzecz stała się z powodu mocy Czyniących, a prawo wtedy mówi, że takie przypadki traktuje się tak samo, jak te, które same się stają, spowodowane przez bogów albo los. Jak uderzenie pioruna albo falę na morzu, albo sztorm. Chyba że schwyta się Czyniącego. Więc pytam was: czy Ulf Nocny Wędrowiec jest Czyniącym?

Ludzie Ognia popatrzyli po sobie, ale nic nie powiedzieli.

— Jest Czyniącym! — darli się stronnicy Lyfdaga. — Mówi się, że uniknął śmierci od czarnego bluszczu w domu Skifanara.

— Jest szybki i szybko robi mieczem — powiedział grzmiącym głosem Grunaldi. — Do tego ma łeb na karku! Jeżeli to znaczy, że jest Czyniącym, to u nas, w Ziemi Ognia, są sami Czyniący! Powiedz mi, prawomówco, jakie prawo łamie mąż, który poradzi sobie z nieszczęściem? Wędrujący Nocą nie posadził tam tego żywego bluszczu z żelaza, tylko pomógł go nam powyrywać i zabił Skifanara, co zdjęło klątwę. Wszyscy to widzieliśmy. Gdyby był Czyniącym, to nie narażałby się na śmierć, wyrywając bluszcz kotwicą i rąbiąc nożem, tylko spopielił by go pieśnią bogów.

— A zatem tego, czy Ulf Nitj’sefni jest Czyniącym, nie można rozstrzygnąć — oznajmił prawomówca. — Uważam zatem, że sprawa powinna skończyć się odszkodowaniem. Jednak gdy w grę wchodzi obrażona cześć, odszkodowanie nie wystarczy. Nie można ukarać Ulfa, bo nic nie zrobił. Spór jednak pozostał. Musicie go więc rozstrzygnąć tu, przed Głogiem Prawdy. Wystarczy zwykły pojedynek. Taki, w którym przegrywa ten, kto wykroczy za wyznaczone pole, rzuci na ziemię miecz albo ucieknie za kamień. Wówczas nie wolno go zabijać, ale straci i konia, i odszkodowanie, które wyniesie pięć marek srebra.

— Nie chcę takiego pojedynku! — wrzasnął Lyfdag. — Tu, przed sądem jesiennego wiecu mam prawo żądać pojedynku w Kręgu Ognia!

— Nie, no! To brednie! — krzyczał Grunaldi. — Czego ty od niego chcesz? Wymordował ci rodzinę czy co? Przecież do dziś wcale go nie widziałeś! Krąg Ognia jest dla mścicieli! Pozwolisz, prawomówco, żeby ktoś sięgał po prawo zemsty z powodu konia za parę szekli?