Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— Mają po dwie ręce i dwie nogi. Jak przyjdzie noc, to śpią, a jak wstaną, to idą się w krzaki wysikać. Po wodzie żeglują, a po lodzie jeżdżą na łyżwach. Najlepiej ich zabijać żelazem. Głupiego po tym poznać, Śpiący Na Drzewie, że zadaje głupie pytania.

— Gdzie żyją?

— Na wschodzie, za Ziemią Ognia. Można popłynąć tam wzdłuż brzegu albo od drugiej strony fiordem Dragoriny, albo środkiem — iść górami. A na co ci oni?

— Może tak być, że jeden z tych, których szukam, trafił między nich.

— No to po kłopocie. Postaw mu gdzieś przy drodze żalny kamień i wypij za jego spokój.

— Nie, dopóki nie zobaczę trupa.

— Zobaczysz najprędzej własnego.

— Mnie nie tak łatwo zabić.

— Coś o tym słyszałem. Posłuchaj, co powiem, Śpiący Na Drzewie. Do takiej krainy jak Ziemia Węży nie wchodzi się traktem, prosząc o nocleg. Podobno została ogarnięta przez zimną mgłę, więc nie wierz niczemu, co ci tam powiedzą, albo nawet temu, co sam zobaczysz. Jednak tu nie bądź taki podejrzliwy. Rozsądny mąż wie, kogo się strzec, i umie odróżniać wrogów od przyjaciół. Jak ci ktoś proponuje, że podwiezie cię po drodze, skorzystaj. Kiedy znajdziesz przyjaciela, to nie porzucaj go pochopnie, kiedy zechce ci towarzyszyć. Nie odrzucaj też gościny. Idzie jesień, lepiej mieć nad głową dach niż chmury. Lepiej siedzieć przy ogniu niż brnąć w mokrym śniegu. I przede wszystkim nie pozwól sobie odebrać tego, co zdobyłeś. W Ziemi Węży nie przyjmuj pochopnie ani łyka wody, ani kęsa strawy, ani ciała niewiasty. I uważaj na łydki. Węże kąsają.

Zagląda do dzbanka i krzywi się, po czym ostentacyjnie stawia go do góry dnem. Kiwam głową i idę po następny. Jestem ciekaw, co starzec mi jeszcze powie.

Kiedy wracam, dosłownie po trzech sekundach, ława przy stole jest pusta. Rozglądam się, ale Kruczego Cienia nie ma nigdzie w zasięgu wzroku. Widzę natomiast Grunaldiego Ostatnie Słowo, stojącego w towarzystwie młodego Atleifa. Machają do mnie przyjaźnie. Dobrze. Przynajmniej ktoś wypije to piwo.

— Gdzie poszedł ten, z którym mówiłem?

Grunaldi unosi brwi.

— Siedziałeś sam. Gapiłeś się przed siebie, a potem wstałeś i poszedłeś po piwo. Pozdrawiałem cię, ale nie usłyszałeś. Nie widziałem, byś z kimś mówił.

Patrzę na nich w osłupieniu. Atleif krzywi wargi w grymasie typu „nie patrz na mnie, ja nic nie widziałem” i też kręci głową.

Siadają i zaraz odpinają rogi od pasa. Grunaldi podnosi pokrywkę dzbana i wącha zawartość.

— Po miesiącach na morzu — mówi — każde piwo jest dobre. Nawet to, które Strandlingowie warzą na jesienny wiec z moczu kozła, ostu i pomyj. Wiedzą, że żeglarze osuszą wszystkie beczki.