Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Okręty Węży odpłynęły. Nie wiem, czy na drugą stronę fiordu, czy w ogóle się wynieśli, w każdym razie w porcie ich nie widać. Wszystko wskazuje na to, że o ile każdy może przyjechać na jesienny wiec, to Ludzie Węże nie są tu mile widziani. Dla mnie to bardzo niewygodne, bo to jedyny ślad, na jaki dotąd natrafiłem. Muszę przycisnąć jakiegoś Węża. Problem w tym, że nie wydają się duszami towarzystwa.

Przechadzam się nabrzeżem i zachodzę do drogich kantorów. Między innymi do polecanego mi gorąco Grule Słomianego Psa. Szukam rzeczy.

Przeglądam całe stosy drobiazgów, na widok których każdemu antykwariuszowi zapotniałyby szkła kontaktowe. Zapinki, szpile, noże, kubki, krzesiwa, amulety, biżuteria. Niektóre toporne, inne zaskakująco precyzyjne. Splecione wzory, przywodzące na myśl skomplikowane węzły na rzemieniach albo splątane konary. Stylizowane zwierzęta, postaci ludzkie i znaki najcudaczniejszych alfabetów. Odlewane, kute, rytowane i cyzelowane. Cuda.

Ale ja szukam — zapalniczek. Włoskiej biżuterii. Szminki. Szwajcarskiego scyzoryka. Kompasu. Prostych, turystycznych gadżetów ze sklepu sportowego. Fiolki megapiryny. Lornetki. Składanych sztućców z nierdzewnej stali. Szczoteczki do zębów. Wszystko może się trafić. O ile nie zawierało żadnej elektroniki, będzie tu działać i zachwycać. Cokolwiek, choćby nóż dla płetwonurka, mogłoby wzbudzić furorę i zostać sprzedane za poważne pieniądze. Nóż płetwonurka — ostry jak brzytwa, pływający, obleczony w pochwę z czarnego i jaskrawożółtego plastiku.

Nic.

Kiedy pytam o pływające noże, których nie trzeba ostrzyć, metalowe, lecz lekkie butelki, w których gorący napój całymi dniami pozostanie gorący, a zimny nie zagrzeje się, choćby butelka leżała na słońcu lub też o szklane przyłbice, w których widać pod wodą, napotykam wzrok pełen współczucia i lekkiego dystansu. Nikt nie wykonuje żadnych gestów w okolicy czoła, ale to chyba dlatego, że nie do końca kojarzą umiejscowienie obłędu z mózgiem.

Pokazują mi natomiast kamień, który rzucony w górę zawsze pokaże drogę, bęben przywołujący wilki albo toporek, który przed wyjazdem położony pod łóżkiem, sprowadzi niechybną śmierć na kochanka żony.

Dziękuję.

Jestem rozwiedziony, obejdę się jakoś bez stada wilków i pozostaję głęboko przekonany, że kamień rzucony w górę najpewniej spadnie mi na głowę.

W końcu przechadzam się wśród straganów. Oglądam najcudaczniejsze stroje, wypatrując dżinsów, polarowych bluz albo kurtek z thermotexu.

Zamiast tego są miecze, ustawione w pustych beczkach jak jakieś parasole lub zawieszone z pochwami na kołkach, kolczugi, wiszące na kijach przewleczonych przez rękawy, rzędy hełmów, całe palisady włóczni i łuków.

Kupuję gruby pęk strzał. Całą wiązkę liczącą pięćdziesiąt sztuk. Jednak nie natrafiam na żaden pożyteczny ślad i ostatecznie ląduję za stołem w towarzystwie pieczonej połówki jakiegoś ptaka i placka chleba.

Rwę kawałki mięsa, popijam piwem i marzę o croissancie z dżemem. Albo grzance z salata iz hobotnice. Wypatruję Ludzi Węży. Ci na okręcie mieli tatuaże nie tylko na rękach, ale i na twarzach, nosili się raczej na czarno i mieli ciemne, wysmarowane czymś, jakby smołą, długie włosy. Wyróżniali się.

Jednak ci, którzy na mnie napadli, wyglądali typowo jak tutejsi przechodnie. W brązach, czerwieniach i oliwkowej zieleni jak wszyscy. Portki, długie bluzy, jakieś pelerynki. Gdyby nie tatuaże i wisiorki, trudno byłoby rozpoznać w nich Węży. Zresztą pojawili się, zanim przypłynęły tamte okręty.

Mieli brody, a Węże golą twarze. Jednak zazwyczaj tu nosi się zarost przystrzyżony w krótką szczecinę. Taką brodę można zapuścić w tydzień. Nie widać, czy jest świeża, czy przystrzyżona. Najwyraźniej moi nieżyjący przyjaciele usiłowali wtopić się w tłum.

— Kup mi piwa, Śpiący Na Drzewie. — Słyszę skrzypiący, zrzędliwy głos.

— Miło cię widzieć, Kruczy Cieniu. Co, kiepsko interes idzie?

— Nie, ale skoro cię już spotkałem, to niech będzie z tego przynajmniej jakaś korzyść.

— A co ja zyskam poza tym, że zmarnuje się trochę tego kiepskiego piwa?

— Kiedy głupi spotyka mądrego, zawsze ma z tego pożytek. Ludzie mogą pomyśleć, że może ma trochę rozumu, skoro z mądrym siedzi.

— To znowu korzyść dla ciebie.

A jednak kupiłem mu piwa.

— Skoro jesteś taki bywały, to czy powiesz mi, co wiesz o Ludziach Wężach, czy muszę z tobą wygrać w króla?