Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Jakieś patio, na które spadały strzały. Cały deszcz zapalających strzał, które wydawały brzęczące zawodzenie jak gigantyczne pszczoły i ciągnęły za sobą warkocze dymu.

Brus ciągnął mnie za ramię, przebiegaliśmy kolejne korytarze, a potem, w potokach deszczu, skracaliśmy drogę przez ogród.

W oddali wznosił się Tygrysi Pałac, wyglądający jak wulkan. Jak ciemna góra, zwieńczona huczącym słupem ognia.

— Ogień Pustyni... — wyszeptałem tępo.

Minęliśmy kilku służących i pokojowych, pędzących gdzieś z włóczniami w rękach i klapiących półpancerzami o rozpiętych rzemieniach byle jak narzuconymi na ciała.

Korytarz, w którym kilku przybocznych, całych zbryzganych krwią, bezskutecznie atakowało we wściekłej furii ścianę tarcz najeżoną włóczniami. Brnęli po trupach swoich towarzyszy i ginęli jeden po drugim, waląc się na barykadę z ciał.

Bagienna gorączka. Zły sen.

Pamiętam to jak sen.

Znowu zalany deszczem ogród, krople połyskujące w blasku pożogi niczym iskry.

I moja Aiina.

Naga Aiina, tańcząca z okrągłą, kebiryjską tarczą i szablą w ręku wśród deszczu i atakujących żołnierzy. Taka, jaką zapamiętałem tamtej nocy, kiedy po raz pierwszy widziałem jej ciało.

Tylko teraz był deszcz, ogień i krew.

Pamiętam czarne pancerze „Kamiennego” tymenu, prostokątne tarcze, na których domalowano „dwa księżyce”, i lśniące groty włóczni.

I ciała leżące wokół.

I Aiinę. Widziałem, jak zaczepia brzegiem tarczy o wypukły hoplon żołnierza i odchyla, jak tnie go po gardle, jak odskakuje do tyłu, sprężyście niczym pantera, by po chwili znowu doskoczyć i ciąć — płasko po nogach, pchnąć padające ciało i odskoczyć gdzie indziej, podczas gdy włócznie przeszywają powietrze i ziemię w miejscu, w którym przed chwilą była.

Widziałem.

W koszmarnym śnie.

Moją Aiinę.

Tańczyła. Ostrza odbijały się z łomotem, ślizgały się po kebiryjskiej tarczy, widziałem, jak „Kamienni” cofali się trwożnie, patrząc na nagą wojowniczkę zlaną krwią i deszczem. Widziałem, jak Aiina uśmiecha się dziko i przesuwa krzywym grzbietem szabli po ustach, zlizując z niej posokę, a potem jak skacze znowu i jak głowa w głębokim, czarnym hełmie koziołkuje w powietrzu. Jak skacze nogami na tarcze, przewracając stłoczonych za nimi ludzi.

I widziałem, jak zamyka się wokół niej krąg tarcz, jak tańczy pośrodku, dzwoniąc szablą o ścianę hoplonów.

Krąg zamknął się i zacisnął.

Potem widziałem tylko plecy w czarnych pancerzach jak stado krabów, które szarpią coś między sobą.

A jeszcze potem wrzask radości i rękę, wystającą z tłumu, trzymającą za granatowe włosy głowę mojej nauczycielki. Mojej Aiiny.

Widzę czerwoną od krwi twarz i oczy jak dziury, przez które widać noc.

Słyszę skandowane tryumfalnie „Ifrija! Ifrija! Ifrija!.

Widziałem to.

W moim śnie.

Wydaje mi się, że krzyczałem i usiłowałem biec do walki. Pamiętam, jak szukałem broni, jak udało mi się powalić Brusa i jak po chwili on powalił mnie. Przynajmniej wydaje mi się, że pamiętam.

Jak majaki bagiennej gorączki.

Ocknąłem się w Komnacie Zwojów przy jednym z wejść do tajemnych korytarzy.

Wśród półek pełnych kodeksów, wierszy, traktatów, map i opowieści.

Rzemień miał na sobie nagolenniki i pancerz ze skóry kamiennego wołu, na czole zawiązał przepaskę pokrytą blachami i właśnie zapinał pod brodą okute osłony policzkowe.

Widziałem go niewyraźnie niczym przez mgłę. Wydawało mi się, że Komnata Zwojów jest pełna dymu. Głos Rzemienia dochodził do mnie jak przez poduszkę.

— Jest ranny?

— Nie, sitar Rzemień. Ogłuszyłem go, bo rwał się do walki.

— Dobrze zrobiłeś.

Odgłosy bitwy dobiegały tu przytłumione jak odległy sztorm.

— Rzemień... — wybełkotałem. — Mój ojciec nie żyje... Aiina nie żyje...

— Wiem, szlachetny cesarzu.

Oprzytomniałem na chwilę.

— Moja matka! Mój brat! Cesarzowa matka! Moje siostry! Biegnijmy! Dom Cynobru jest od południa! Trzeba zebrać ludzi! Każ bić w bębny i wezwać pomoc!

— Szlachetny panie, twój brat, szlachetny książę Czagaj zginął na progu Domu Cynobru, broniąc wraz ze strażą wstępu do komnat. Zginął z mieczem w ręku, walcząc u boku swoich sióstr i nauczyciela. Dom Cynobru został już zajęty i splądrowany. Wszyscy mieszkańcy zostali wymordowani, a pawilony podpalono.

— Rzemień! Co on mówi?! To niemożliwe!

— Mówi prawdę, tohimonie. — Rzemień zapiął osłony, oparł nogę na bezcennym, intarsjowanym stole i zaczął zaciągać paski nagolenników.

— Więc daj mi broń — powiedziałem. — Widocznie przyszedł dzień, by umrzeć. Świat się skończył, a tego nowego nikt nie chce oglądać.

— Szlachetny imperatorze, kai-tohimonie klanu Żurawia, ostatni władco dynastii Tendżaruk, oto ostatni rozkaz twojego ojca. Brzmi on: nie wolno ci umrzeć.