Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Ciało Irissy ubrano w zbroję pahan-deja straży przybocznej, przykryto tarczą i położono jej na piersi złamany miecz. Pogrzeb odbywał się w ciszy jak wszystkie kireneńskie uroczystości żałobne. Tylko kiedy stos już wygasł, Fyalla zaśpiewała cicho „Dolinę Czarnych Łez”. Słyszałem jej śpiew i ciche, miarowe uderzenia wojskowego bębna. Wtedy zapłakałem, ale płakałem jak dorosły. Jak żołnierz. Bez dźwięku i żadnego grymasu, tylko po policzkach płynęły mi łzy.

Dostała prosty, wojskowy kurhan z surowych kamieni, z kamienną lampą oświetlającą Drogę.

Na ofiarnej misie kazałem wyryć, oprócz symbolu Tygrysa, relief w kształcie cintaru.

Irissa odeszła Drogą Pod Górę.

A my zostaliśmy sami.

Plan został przygotowany. Zabrało to tylko kilka dni, zupełnie jakby stratedzy mieli go już w szufladzie i tylko czekali na odpowiedni moment. Nocą rozległy się bębny sygnałowe. Ich łomot niósł się od pałacu przez stanice na szlakach, przekazywany od jednej do drugiej, przez miasta, węzły handlowe, aż po pustynne i nadbrzeżne forty.

Wszystkie garnizony dostały rozkaz przygotowania wymarszu i zebrania sił. Każdy miał uderzyć na Czerwone Wieże w swoim mieście. Ściągnięto bojowe rydwany, a przerażeni mieszczanie usłyszeli po raz pierwszy coś, co przerażało dotąd tylko mieszkańców podbijanych ziem — podobne do ryku słoni zawodzenie rogów zaganiaczy.

Całymi nocami słychać było, jak forty i poszczególne oddziały rozmawiają ze sobą głosem bębnów.

Do stolicy wmaszerował siedemnasty tymen ciężkiej piechoty, zwany „Kamiennym”, z wyposażeniem oblężniczym, ukrytym na wozach taborowych.

Trzy dni od wydania rozkazów w pałacu, kiedy byłoby już jasne, że dotarły do wszystkich stanic i jednostek, wojsko miało utworzyć pierścień wokół Czerwonych Wież i uderzyć na wszystkie naraz. Dokładnie o godzinie wilka, pomiędzy północą a świtem.

Trzeciego dnia o godzinie wilka.

Ale tamtej nocy spadł deszcz.

Chmury nadeszły o zachodzie słońca, a w nocy rozszalała się burza. Na spękaną od gorąca ziemię runęła ściana wody. Pioruny biły co chwilę i kiedy uderzył pierwszy grom, porwałem się na równe nogi z łóżka. Deszcz lał tak, że nie było widać nic na wyciągnięcie ręki. Z dachów wokół patio lały się wodospady i przez ogród popłynęły strumienie.

Długo siedzieliśmy, obejmując się we troje, słuchając upragnionego deszczu i nieustannego trzasku piorunów. Upiorne, fioletowe światło wydobywało z mroku nasze splecione ciała, widziałem twarz Taheli, twarz Fyalli i zdawało mi się czasem, że w świetle błyskawicy widzę też Irissę.

Tak je zapamiętałem. W blasku piorunów, w burzy, w podmuchach tak wytęsknionego, wilgotnego powietrza i w plusku deszczu. Przez chwilę zachciało mi się wyjść prosto w tę ulewę, ale zapomniane już od dawna uczucie chłodu sprawiło, że spłynęło na mnie zmęczenie i zasnąłem twardo pomimo burzy. Chyba tak twardo, jak nie spałem od miesięcy.