Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Podczas ubierania obejrzałem się na tyle, na ile było to możliwe, i spostrzegłem, że na mym ciele już prawie nie zostało miejsc wolnych od trupich plam. Lewe przedramię, z którego wieczorem, podczas kąpieli, zdarłem skórę, było mokre od posoki, a z otworu na brzuchu, zatkanego mokrą szmatką, sączył się gnilny śluz. Gdy wyciągnąłem szmaciany korek z rany, jej krawędzie rozeszły się na boki, i o mały włos cała zawartość jamy brzusznej nie wypadłaby na podłogę. Z trudem udało mi się wepchnąć śliskie pętle jelit z powrotem do brzucha. Ponownie wsunąłem szmatkę w ranę i dla pewności jeszcze kilkakrotnie obwiązałem brzuch szerokim pasem mocnego materiału. Potem przewiązałem gnijącą rękę i, wylawszy na pierś i plecy bodaj połowę dzbana wonności, które przewidująco pozostawiły obok mego łóżka siostry, narzuciłem na ramiona czysty chiton. Rzuciłem pod łóżko starą odzież, umazaną burym śluzem, który wyciekł z rany na brzuchu, i wyszedłem na ulicę.

Wzdłuż poboczy drogi prowadzącej do Jerozolimy, tłoczyli się ludzie. Wielu z nich trzymało w rękach gałązki palmowe i gdy na drodze pojawiła się niewielka procesja, zaczęli nimi wymachiwać, wykrzykując:

— Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie. Król izraelski!

Procesję otwierał sam Nazarejczyk, z dumą dosiadający młodego osiołka. W ślad za nim podążali jego uczniowie, wyglądający jeszcze bardziej wyniośle od Nauczyciela. Żeby nie zwracać na siebie uwagi, stanąłem z boku tłumu, ukrywszy się za pniem palmy daktylowej.

Zbliżywszy się do ludzi, Nazarejczyk powstrzymał osiołka i, uniósłszy rękę ku niebiosom, stanowczym głosem oznajmił:

— Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity!

Nie chciałem rozmawiać z Nazarejczykiem, ale usłyszawszy coś takiego nie wytrzymałem.

— I to mówisz ty?! — wykrzyknąłem z oburzeniem, wychodząc zza drzewa. — Ty, który nie pozwoliłeś mi umrzeć?!

Trzeba przyznać, że Nazarejczyk ani na moment nie stracił panowania nad sobą. Zwrócił głowę w moją stronę i uśmiechnął się tak, jakby od dawna pragnął ujrzeć mnie przed opuszczeniem Betanii.

— A, to ty, Łazarzu! — rzekł tak głośno, by słowa jego mogli usłyszeć wszyscy zebrani. — Rad jestem, że przyszedłeś mnie odprowadzić.

Chciałem odpowiednio mu odpowiedzieć, ale spojrzawszy w oczy Nazarejczyka, zobaczyłem w nich to, czego nie było dane ujrzeć nikomu z żywych: był już naznaczony śmiercią, i pozostało mu żyć nie dłużej niż tydzień. Zrozumiałem jeszcze, że dobrze o tym wie i że strasznie się boi. Boi się nie samej śmierci, ale tego, co będzie po niej — sądził przecież, że narodził się dla wiecznego życia.

Ukłoniłem się i położyłem gnijącą dłoń na szyi osła, na którym siedział Nazarejczyk, i cicho, aby tylko on mógł mnie usłyszeć, spytałem:

— Chcesz wiedzieć, czym jest śmierć?

— Tak — równie cicho odpowiedział.

— Wiedz, Nazarejczyku — odrzekłem z uśmiechem — że we wszystkich twoich opowieściach o Raju i Piekle nie ma ani krzty prawdy. Nie wiem, kto je stworzył i gdzie sam je usłyszałeś, ale to całkowite oszustwo, od pierwszego do ostatniego słowa. W śmierci nie ma ani wiecznego cierpienia, ani wiecznej rozkoszy. Śmierć jest NICOŚCIĄ. Absolutną, wszechogarniającą NICOŚCIĄ, której nie jest sobie w stanie wyobrazić nikt z żywych. I nawet twoja wyobraźnia jest na to zbyt słaba.

Na ustach Nazarejczyka pojawił się wymuszony uśmiech. Chciał wyglądać na pewnego siebie, ale zdradzały go oczy, niespokojnie rozbiegane na boki.

— Łżesz, Łazarzu — powiedział, po ptasiemu skłoniwszy głowę na ramię i patrząc na mnie nieco z ukosa. — Jeśli by twoja dusza przemieniła się w Nicość, nie zdołałbym przywrócić cię do życia.

— Ty to nazywasz życiem?

Podsunąłem lewą dłoń pod sam nos Nazarejczyka, aby mógł poczuć smród dobywający się z mego gnijącego ciała, a potem oderwałem z palca wskazującego paznokieć. Wielka, szara kropla gnijącej mazi spadła na biały chiton Nazarejczyka. Ale on nawet się nie skrzywił.