Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

— Nie smakuje ci ziemskie życie? — udał zdziwienie Nazarejczyk.

— Życie podobało mi się, gdy byłem żywy. Teraz, gdy jestem martwy, powinienem znajdować się tam, gdzie powinien znajdować się martwy. Ciało moje powinno gnić w grobie, a świadomość…

— Dusza, synu mój — z wybaczającym wszystko uśmiechem poprawił mnie Nazarejczyk.

— Nazywaj to, jak chcesz — potrząsnąłem głową. — Ale ta część mnie, która nie ulega rozkładowi, po śmierci powinna przebywać tam, gdzie już nic nie przypomina o życiu.

— Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem — znacząco rzekł Nazarejczyk. Podniósłszy palec wskazujący, powtórzył to raz jeszcze: — Zmartwychwstaniem i życiem! Ale stanowczo nie śmiercią, Łazarzu. Nad śmiercią nikt nie ma władzy.

— To znaczy, że nie możesz znów uczynić mnie martwym — podsumowałem.

— Wiesz o śmierci więcej od wszystkich pozostałych, stąpających po tej ziemi, Łazarzu — uśmiechnął się do mnie łagodnie Nazarejczyk.

— Więcej od ciebie? — z niedowierzaniem zmrużyłem oczy.

— Ja w ogóle nie wiem nic o śmierci — uśmiechnął się. — I nigdy się nie dowiem, gdyż jestem nieśmiertelny.

— Jesteś tego pewien?

— Bóg nie może umrzeć. Opuszczę ziemię, gdy Ojciec Mój Niebieski wezwie mnie do siebie. Ale dla mnie nie będzie to śmierć, lecz przejście w inną postać.

— A co ja mam czynić?

Nazarejczyk włożył mi do ręki srebrny puchar i napełnił go czerwonym winem z dzbana.

— Pij wino, Łazarzu — powiedział. — Ciesz się życiem, dopóki masz taką możliwość.

Głos Nazarejczyka był łagodny i nawet, zdawało się, współczujący, ale jego słowa brzmiały dla mnie jak szyderstwo. Zapragnąłem chlusnąć winem w twarz Nazarejczyka, ale czując na sobie spojrzenie jego wyblakłych szarobłękitnych oczu, w których, jak się zdawało, na zawsze odcisnęło się śmiertelne zmęczenie i smutek, posłusznie uniosłem puchar do ust i odchyliwszy głowę wlałem wino do gardła.

— No i wspaniale — uśmiechnął się Nazarejczyk. — Bardzo dobrze. Przyjmij swe cierpienie, Łazarzu, jako bezcenny dar, i uwierz całą duszą we Mnie i Ojca Mego.

— W jakim celu powinienem tak cierpieć? — spytałem.

— W imię mego triumfu — odpowiedział Nazarejczyk.

Gdyby w mych oczach były jeszcze łzy, to w tej chwili z pewnością pociekłyby po policzkach, ponieważ dusza moja nie wypełniła się wiarą i wdzięcznością, lecz głębokim, przytłaczającym współczuciem dla siedzącego obok mnie człowieka. Człowiek ów dysponował wielką siłą i władzą nad ludźmi, ale nie wiedział, przez kogo została mu dana i w jakim celu powinien ją wykorzystać. I to stanowiło dlań źródło ciągłych duchowych cierpień. Jedynym wyjściem mogłaby stać się dla niego śmierć. Sam w nią nie wierzył, ale mimo to pociągała go, wzbudzając zachwyt i budząc strach jednocześnie. I potrzebna mu była nie zwykła śmierć, lecz śmierć publiczna, przepełniona nieskończonym cierpieniem. Tylko w ten sposób mógł liczyć na osiągnięcie tego, czego szukał — spokoju i świadomości, że przeżył życie nie na darmo.

— Dlaczego właśnie ja? Czyżby mało było wokół innych nieboszczyków?

— Tak się złożyło — głos Nazarejczyka zabrzmiał szaro i niewyraźnie.

— Tak się złożyło… — powtórzyłem i uśmiechnąłem się.

Wskrzesił mnie w nadziei, że zdołam opowiedzieć mu o śmierci. Chciał dowiedzieć się czegoś o niej przed tym, nim ostatecznie wkroczy na dawno wybraną ścieżkę. Bał się. Bał się nie tyle samej śmierci, ile tego, że śmierć i dla niego, Syna Bożego, jak sam siebie nazywał, może stać się końcem wszystkiego. Ale, nie zdecydowawszy poddać się próbie śmierci, pozostałby tylko tym, kim był obecnie — pielgrzymującym poszukiwaczem wiecznego sensu, otoczonym garstką uczniów.

— Chcesz wiedzieć, czym jest śmierć? — spytałem Nazarejczyka, patrząc mu w oczy.

Zamiast odpowiedzieć wprost na moje pytanie, Nazarejczyk wykonał nieokreślony ruch ręką.

Wtedy wstałem i wyszedłem.