Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Żywym nie dane jest wiedzieć, czym jest śmierć, a martwym zrozumienie tego nie jest już potrzebne. W śmierci nie ma cierpienia. Tak, jak nie przynosi ona również ze sobą zbawienia od cierpienia. W śmierci nie ma niczego. Dlatego, że śmierć jest nicością. Ale zupełnie nie w tym znaczeniu, w jakim pojmują to żywi. Nicość, do której drzwi otwiera śmierć, niemożliwa jest do opisania słowami, ponieważ TAM nie istnieją ani słowa, ani obrazy, ani ruch.

Ludziom, stojącym przy łożu śmierci przyjaciela albo członka rodziny, wydaje się, że widzą proces umierania. W rzeczywistości śmierć jest jednym, nieskończenie krótkim mgnieniem, w trakcie którego nie jest możliwe poczucie lub uświadomienie sobie czegokolwiek. Śmierć — to nie przejście do nowego życia, lecz linia rozgraniczająca, przekroczyć której nikomu i nigdy się nie uda, gdyż w momencie śmierci nawet sam czas przemienia się w nicość. W chwili śmierci człowiek okazuje się być w punkcie finałowym, do którego zmierza wszechświat — po nim już nigdy niczego nie będzie. Ledwie zetknąwszy się z nim, myśli, uczucia, pragnienia, którymi żył człowiek, w jednym mgnieniu zmieniają się w ABSOLUTNĄ NICOŚĆ.

Dzieje się tak ze wszystkimi. Tak było i ze mną. O tym, że umarłem, nie wiedziałem dopóty, dopóki nie usłyszałem skierowanych do mnie słów:

— Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!

Nie mogłem pojąć, skąd dobiegały te słowa, nie wiedziałem bowiem, gdzie się znajduję. Ale głos, który je wypowiedział, był na tyle stanowczy, i taka w nim brzmiała władcza siła, że, wbrew chęci i woli, podjąłem próbę podniesienia się. Zrobienie tego okazało się być niewiarygodnie trudne — nie czułem własnego ciała. Ale za to wiedziałem teraz, że byłem żywy, chociaż na razie nie rozumiałem, jak to się mogło stać, gdyż razem ze świadomością własnego istnienia wróciły do mnie wspomnienia.

Przypomniałem sobie o strasznych bólach brzucha, męczących mnie przez jedenaście dni. Dwunastego dnia położyłem się i już nie zdołałem się podnieść. Siostry, Marta i Maria, starały się ulżyć mym cierpieniom, jak tylko mogły. Ale nic już nie mogło mi pomóc. Pod wieczór, na godzinę przed zachodem słońca, umarłem.

I oto znów czułem się żywym. Ale przecież to nie mogło się zdarzyć.

Znów spróbowałem podnieść się na nogi. Tym razem udało mi się, ale prawie nie mogłem się ruszać z powodu pęt, krępujących me nogi i ręce. Oczy moje były odkryte, widziałem jednak tylko zamglone światło i nic więcej. Ale za to mogłem słyszeć. I słuch mój wychwytywał przytłumione głosy ludzi. Pokonując opór pęt, ruszyłem powoli w kierunku, z którego dobiegały te głosy.

Szedłem i światło robiło się coraz jaśniejsze. Ale nadal niczego nie widziałem. Czułem strach, ponieważ nie wiedziałem, gdzie się znajduję i co się ze mną dzieje. Byłem martwy. Nie powinienem widzieć jakiegokolwiek światła, nie powinienem słyszeć żadnych głosów, i tym bardziej nie powinienem się poruszać.

I nagle głosy, które w miarę mojego posuwania się do przodu stawały się coraz wyraźniejsze, umilkły jednocześnie. Cisza była na tyle głęboka, że wydało mi się, jakbym znów zapadł w wieczne milczenie.

Niespodziewanie ciszę przerwał przeraźliwy kobiecy krzyk, w którym zlały się w jedno przerażenie i mistyczna ekstaza.

— Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić! — władczo polecił komuś ten sam głos, który wezwał mnie z Nicości.

Poczułem delikatne szarpnięcia z obu stron. Następnie ktoś położył mi rękę na potylicy, nalegając, bym opuścił głowę. Gdy tylko to uczyniłem, z mych oczu opadła zasłona. Okazało się, że przez cały ten czas nie pozwalała mi widzieć chusta, którą obwiązuje się głowę zmarłego. Kilku ludzi szybko oswobodziło moje ręce i nogi z pogrzebowych prześcieradeł i, rzuciwszy je na ziemię, odeszło na bok.