Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Wiedziałem, na co patrzę. To Nahel Ifrija. Ogień Pustyni. Przyszła po mnie.

Obudziłem się z takim uczuciem, jakbym spadał. Znowu leżałem w sypialni i cały mokry od potu, patrzyłem na ogród. Usłyszałem szepty moich dziewcząt. Tak ciche i delikatne, że wziąłbym je za szelest wiatru w liściach, tylko że od miesięcy nie było wiatru. Oprócz tego czułem łaskotanie na piersi, jakby chodziła po nich mucha.

— Przytrzymaj mu nogi... Połóż się na nich... — Rozpoznałem głos Taheli. — Może wcale się nie obudzi...

Jeszcze nigdy w życiu tak się nie przeraziłem.

— Ty usiądź mu na ramionach — szepnęła Fyalla. Usłyszałem cichy zgrzyt noża dobywanego z pochwy.

Otworzyłem oczy i bardzo wiele stało się równocześnie. Po pierwsze, na mojej piersi znajdował się ohydny robak, członowany, kroczący na ośmiu zginających się nogach i pokryty brązowym pancerzem, z uniesionym, płaskim łbem, zakończonym hakowatymi szczękami. Był wielkości mojej dłoni. Spojrzałem prosto w lśniące leciutko złotem czworo oczu, wyglądających jak klejnoty.

Zanim zdążyłem się poruszyć, Irissa rzuciła się całym ciałem na moje nogi, a Tahela wyrosła nagle z ciemności za moją głową i uklękła mi na ramionach, siadając na twarzy i ściskając głowę udami.

Wzdrygnąłem się, czując zimny dotyk stali na piersi, ale po chwili zrozumiałem, że wcale nie mają zamiaru mnie zadźgać. Fyalla wsunęła nóż pod siedzącego na mojej piersi robaka i błyskawicznym ruchem wyrzuciła w powietrze.

Tahela uniosła się z mojej twarzy i zdążyłem zobaczyć, jak owad wije się w powietrzu niczym wąż i ciężko spada na posadzkę. Spadł na wznak, przebierając gwałtownie odnóżami, po czym wygiął się błyskawicznym ruchem i odepchnął szczękami od podłogi. Tahela śmignęła niczym łasica, porwała kryształową czarę pełną owoców, wysypała je, po czym rzuciła się na podłogę i nakryła stworzenie misą.

— Wołajcie straż! — zawołała. — I zapalcie światło. Może być ich więcej!

Usłyszałem trzask krzesiwa i w komnacie zapłonęło migotliwe światło lampy. Irissa stoczyła się z moich nóg.

Usiadłem na łóżku i zacząłem się śmiać.

I wtedy go zobaczyłem. Ubranego w ciemnoczerwoną szatę, która, dopóki nie zapaliliśmy światła, była tylko plamą ciemności wśród mroku. Nawet twarz miał okutaną zawojem. Trwał nieruchomo przy sadzawce, dokładnie w miejscu, w którym we śnie widziałem zakapturzone widmo.

Krzyknąłem, zrywając się na równe nogi, i porwałem miecz ze stojaka.

— Straż! Szpieg w zamku! — wrzasnęła dziko Tahela.

Zrzuciłem pochwę z miecza, a w tym momencie zamaskowany napastnik wstał i gwałtownie machnął ręką. Coś świsnęło. Irissa skoczyła, wpadając na mnie plecami, i pchnęła do tyłu, więc nie mogłem zaatakować.

— Z drogi, dziewczyno bo ucieknie! — krzyknąłem, odskakując, i rzuciłem się do ataku.

Szata napastnika załopotała, kiedy zwinął się w miejscu błyskawicznie jak lis, i szarpnął się w bok. Wąskie ostrze błysnęło w powietrzu. Odbiłem je i ciąłem go przez czoło, ale zdążył się uchylić i błyskawicznie dźgnął mnie w oczy. Nie zdążyłbym tego odbić, choćbym ćwiczył szermierkę przez całe życie. Jednak w tym momencie z komnaty śmignął wielki, ciemny dysk i trafił go w rękę z blaszanym łomotem. Było to tylko podarowane mi mgnienie oka, ale zdążyłem je wykorzystać i wbiłem mu ostrze głęboko w brzuch. Poczułem, jak przebija fałdy szaty i grzęźnie we wnętrznościach.

Srebrna taca potoczyła się z brzękiem po kamieniach tarasu i wpadła w trawę.

— Ifrijaaa... — wycharczał i runął na mnie, nabijając się aż po jelec. Ostrze wyszło mu z pleców z trzaskiem prutej tkaniny. Odskoczyłem, nie zdążywszy uwolnić miecza. Skrytobójca postąpił koślawym krokiem w moją stronę, wyciągając rękę, ale tylko przejechał palcami po mojej piersi, zostawiając na skórze smugi krwi.