Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Wyrwany z głębokiego snu Paul coś usłyszał.

Wiedział, że to się zbliża, choć aż do tej chwili nie był świadomy, że wie. Skrzypnięcie drewna, delikatny powiew otwieranych drzwi. Szok i strach byłyby lepsze — wdarcie się żołnierzy, jakiś areszt, deportacja, system prawny. Cichy człowiek w ciemności oznacza wiele rzeczy. Żadnej dobrej. W jego umyśle pojawiło się słowo zabójca.

Paul odetchnął. Miał w sobie zimno — jakaś jego część była martwa, ta część nie bała się niczego. Tę część umieścił tam jego ojciec. Paul przeszukiwał wzrokiem cienie i znalazł miejsce, w którym się poruszyły, powiew, który przemknął przez pokój. Jeśli był tylko jeden, to miał szansę.

Przemknęła mu przez głowę myśl, żeby ruszyć biegiem do drzwi, zostawiając próbki i to całe miejsce; ale powstrzymał go śpiący James. Podjął decyzję.

Wystrzelił z łóżka, ciągnąc za sobą koc, owijając tę część ciemności; kształt się poruszył, ciemność jak cętki pantery, czerń w czerni — dlatego ich nie widać. A Paul wiedział, że ją zaskoczył, tę ciemność i wiedział, znikąd, że to nie wystarczy. Uderzenie sprawiło, że stracił równowagę i wpadł na ścianę. Roztrzaskało się lustro, jego odłamki pokryły podłogę.

— Co, do kurwy nędzy?

James zapalił światło i nagle świat wrócił do życia — zabójca był Indonezyjczykiem. Nadnaturalna cisza okrywała go jak powietrze drgające w upale. Miał przy sobie broń, nicość o długim ostrzu. To była zniewaga. Szokująca, pierdolona zniewaga, stała tam na ugiętych nogach, błyszczące ostrze w dłoni — krew na stali. Wtedy Paul poczuł ból. Dopiero wtedy dotarło do niego, że oberwał.

A Indonezyjczyk poruszał się szybko. Poruszał się tak szybko. Poruszał się szybciej, niż Paul był w stanie śledzić wzrokiem, przemieszczając się jak myśl przez pokój, w kierunku Jamesa, który miał tylko tyle czasu, żeby drgnąć kiedy dostał. Profesjonalnie, oczy Jamesa rozszerzyły się ze zdumienia. Paul zadziałał tym, co miał, rozmiarem, siłą, impetem. Uderzył zabójcę jak futbolista, chwytając go ramionami, waląc nim o ścianę. Poczuł, jak w piersi intruza coś trzasnęło, gałązka, konar — i rozdzielili się, Indonezyjczyk robił coś rękami; zgrzyt metalu o kość, nowa ciemność, i Paul uchylił się przed podmuchem, czując, jak z jego oka cofa się stal.

Nie było gniewu. To było najdziwniejsze. Toczyć walkę życia i nie być złym. Zabójca znów na niego ruszył i tylko masa Paula go uratowała. Złapał go za ramię i wykręcił je, sprowadzając walkę do parteru. Skupił swoją wolę na trzech calach kwadratowych gardła Indonezyjczyka, zgniótł je jak aluminiową puszkę, ale wciąż ściskał, dopóki z czarnych oczu nie zniknęło światło.

— Przepraszam — powiedział. — Przepraszam.

Sturlał się z zabójcy i opadł na podłogę. Poczołgał się w stronę Jamesa. Nie było kałuży krwi. To było bagno, materac był nią przesiąknięty. James leżał na łóżku, wciąż przytomny.

— Stary, nie wykrwawiaj się na mnie — powiedział. — Zdumiewające, co wy, Amerykanie, wleczecie za sobą. Nie chciałbym tego tłumaczyć mojej dziewczynie.

Paul uśmiechnął się do umierającego człowieka, płacząc i krwawiąc nad nim, poszewką na poduszkę ocierając jego brodę z krwi. Trzymał Jamesa za rękę, dopóki ten nie przestał oddychać.