Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Ja jednak uwierzyłem Aiinie i postanowiłem nie dać za wygraną. Mirah była cudowna, ale potrafiłem odwzajemnić każdą z jej pieszczot po wielekroć. Potrafiłem już panować nad sobą i nie spłonąć przedwcześnie. Kiedy poczułem spełnienie, niemal natychmiast mogłem podjąć miłosne zmagania i widziałem zdumienie w jej szmaragdowych oczach. Nie było to łatwe i trwało całymi godzinami, ale wreszcie osiągnąłem swój cel. Usłyszałem gardłowe krzyki, zupełnie inne niż eleganckie, namiętne jęki, które wydawała dotąd, patrzyłem, jak wije się pode mną, zachłannie chwytając wszystko, co daję, na jej dzikie oczy i zmierzwione włosy spadające na twarz. Nie udawała. Aiina nauczyła mnie, jak rozpoznać, kiedy kobieta udaje.

Kiedy wyszła, długo leżałem na wznak, nie mogąc się poruszyć ze zmęczenia. Czułem się pusty i lekki jak obłok, a jednak w jakiś sposób zbrukany i upokorzony. Czułem złość na nauczycielkę.

— Moim zdaniem pozwoliła ci wygrać — powiedziała Aiina. — Ale i tak spisałeś się nieźle.

— Chciałaś mojej porażki — warknąłem.

— Nie — szepnęła bardzo smutno. — Chciałam odzyskać mój chłód. Jestem nauczycielką.

Często potem bywało tak, że spotykaliśmy się wieczorem, oboje smutni i pełni złych przeczuć, mając dość suszy, gróźb, zamieszek i wrzasków zamaskowanych kapłanów na ulicach. Dość map, strategii i ładunków wody i zboża, których już nie było skąd brać.

A potem obejmowaliśmy się i nie było już niczego innego niż nasze ciała, jedwab prześcieradeł, zapach wonnych olejków i kadzideł, i czarna noc przed sypialnią.

Wtedy właśnie ją pokonałem.

Po raz pierwszy i ostatni.

Później leżała zupełnie nieruchomo, zlana potem, z rozrzuconymi nogami, dysząc ciężko. Nie powiedziała nic.

Po długim czasie uklękła na łóżku i ujęła moje ramiona.

— Musiał nadejść ten moment — powiedziała. — To już koniec twojej nauki, Młody Tygrysie. Idź teraz, bogatszy o wiedzę, którą niewielu posiada, i nie zapomnij, czego się nauczyłeś. Niczego więcej już cię nie nauczę, tohimonie.

Pomyśleć, że jeszcze trzy uderzenia serca wcześniej byłem dumny z siebie i szczęśliwy. Teraz czułem się tak, jakbym został sam w czarnej pustce. Jakby wydarto mi serce, zostawiając ziejącą, krwawą ranę. Nagle. Jakbym wpadł pod lód.

Osłupiały, patrzyłem na jej smagłe ciało i nie mogłem uwierzyć, że widzę je po raz ostatni. Odtąd będzie już zawsze tylko nauczycielką. Skłębiona grzywa granatowych włosów dla mnie będzie tylko kunsztownie upiętą fryzurą, pełną szpil i klamer, a piersi i łono z jedwabistym trójkątem mysiego futerka znikną na zawsze pod lśniącymi tkaninami sukni.