Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— Podaruję ci złotą szeklę, sitar Ardżuk. I sam też zabiorę jedną.

Środkiem ulicy przeszło sześciu żołnierzy. Tymen dziewiętnasty, „Kanadirski”, pomyślałem machinalnie, patrząc na godło na tarczach.

— Co oznacza ten symbol nad godłem „czarnej ręki”, sitar Tendzyn?

— Jaki symbol?

— Ten, który wygląda jak przecinające się półkola.

Brus zacisnął szczęki.

— Sami sobie wymalowali. To „dwa księżyce” — znak Księżycowych Braci. Dwóch tryków Grubej Baby, siedzących przy jej zafajdanym podziemnym tronie. — Ostatnie słowa Brus wyrzekł głośno, jakby prosto w twarz patrolowi. Rozległ się chrzęst i żołnierze zatrzymali się, a potem z łomotem postawili tarcze na ziemi.

— Mówiłeś do nas, kmiotku? — zapytał dowódca i podszedł do naszego stolika. Żołnierze stanęli kręgiem, zasłaniając nas i dowódcę od reszty ulicy.

Brus uśmiechnął się lekko, sięgając pod połę kurty. A potem nagle jego ręka wystrzeliła do przodu, a dwa palce uchwyciły grdykę dowódcy jak szpony. Brus wyjął spod kurtki ciężką, żelazną pieczęć i podsunął tamtemu pod oczy. Żołnierze znieruchomieli. Brus puścił szyję tamtego i uniósł się z zydla.

— Oczyścić tarcze — syknął. — Natychmiast!

— Tak, sitar binhon-pahan — wycharczał dowódca. — To tylko tak, żeby przyjaźniej do mieszkańców...

— Byłeś setnikiem, sitar Tendzyn? — zapytałem, kiedy odeszli.

— Robiłem wiele rzeczy, Arki. Ale ta przed chwilą była naprawdę głupia. Lepiej stąd chodźmy. Przyciągamy uwagę.

Wyprawy do miasta przestały być rozrywką, ubarwiającą monotonię mojego życia. Szczerze mówiąc, wolałbym w ogóle nie oglądać go w takim stanie. Jednak nadal chodziliśmy. Rozmawialiśmy z ludźmi, przechadzaliśmy się po pustawych ulicach, na których słychać było głównie łomot ciężkich, żołnierskich butów. Pod murami nadal płonęły stosy. Ojciec zdołał sprowadzić wielki transport wody barkami rzecznymi i przynajmniej każdy mieszkaniec dostawał dziennie swój skopek wody. Dostarczaliśmy też żywność i wodę do wszystkich świątyń oprócz Czerwonych Wież i nakazaliśmy rozdawać je potrzebującym. Zadbaliśmy, żeby wszyscy się o tym dowiedzieli. Dzięki temu posunięciu szczodrobliwość kapłanów Podziemnej przestała się wyróżniać. Stracono kilku kapłanów, mnichów i żerców, przyłapanych na kradzieży żywności.

Picie mulistej, cuchnącej cieczy z rzeki wywoływało okropne boleści, gorączkę i wzdęcia, które często kończyły się śmiercią, a mimo to codziennie wielu próbowało.

A deszcz nie chciał spaść. Dzień w dzień wstawało rozpalone, buchające żarem słońce i nawet bezchmurne niebo wydawało się jakieś wyblakłe.

Przeczucie nieszczęścia wisiało i nad krajem, i nad Wioską Chmur. W naszej świątyni przez cały dzień słychać było gongi. Nieustannie zanoszono modły do Stworzyciela, Idącego Pod Górę i wszystkich nadaku. Dzień i noc płonęły pęki ofiarnych kadzidełek i wszędzie smętnie wisiały w bezwietrzu modlitewne proporce.

Jedyną jaśniejszą stroną mojego życia wówczas były lekcje, jakich udzielała mi Aiina. Nocami upał wydawał się jeszcze dotkliwszy, do tego nieustannie wisiało nad nami fatum Gniewu Bogini i dzień w dzień dostawaliśmy złe wiadomości. Nawet Wiedzący byli zgodni, że trwająca tak długo susza jest zupełnie nienaturalna. Pośród tego ciągłego przygnębienia oboje szukaliśmy zapomnienia w niekończących się zmaganiach.

Jednak którejś nocy zaskoczyła mnie.

Przyszedłem jak zwykle i wślizgnąłem się z ogrodu prosto do jej sypialni. Aiina siedziała na dywanie w swojej wieczornej sukni, a obok skromnie klęczała smukła, nieznana mi dziewczyna. Trzymała dłonie na kolanach i patrzyła nieruchomo wielkimi, ciemnoszmaragdowymi oczami. Była w moim wieku lub niewiele starsza i miała czerwone włosy jak ja, tylko chyba ciemniejsze.

— To jest Mirah — odezwała się Aiina. — Dzisiejszej nocy zmierzysz się z prawdziwym przeciwnikiem. Czas sprawdzić, czego się nauczyłeś.

— Aiino — zaoponowałem łagodnie. — Mirah jest piękna, ale przecież wcale jej nie znam. Wolę lekcje z tobą.

— Powiedziałam — ucięła. — Takie jest dziś twoje zadanie. To jest umiejętność. Jak jazda konna albo walka. Nie wiesz, jakiego konia przyjdzie ci dosiąść, ani nie będziesz całe życie walczył ze swoim mistrzem wojny. Dziś zmierzysz się z Mirah. I pokonasz ją.

Sięgnęła po cintar i po chwili wydawało się, że nie zwraca na nas najmniejszej uwagi, pochłonięta cichą grą.

Mirah wzięła mnie za rękę i zaprowadziła na podest do łoża Aiiny. A potem opuściła muślinowy baldachim.

— Nie zwracaj na nią uwagi — szepnęła. Miała melodyjny, przyjemny głos. I pięknie pachniała. — I nie słuchaj, co mówi o walce. To nie żadna walka, tylko miłość. Udowodnię ci, że nie ma to nic wspólnego z wojną. Nieważne, czy chciała cię upokorzyć, czy wypróbować. Niech ma, co chciała. Może już się nigdy nie spotkamy, więc możemy dać sobie na pamiątkę trochę szczęścia. Obejmij mnie, panie, i zapomnij o wszystkim, a ja sprawię, żebyś nie zapomniał tej nocy.