Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— O ile nie narusza praw innych ludzi! Nie wolno im składać ofiar krwi, a nam nie wolno patrzeć na to przez palce. Nawołują do zniszczenia wszystkich innych kultów, do zabicia ludzi, którzy sprzeciwiają się Pramatce i Kodeksowi Ziemi, do buntu przeciw Tygrysiemu Tronowi! Nie powiesz mi, że to jest zgodne z prawem. Mamy powód, żeby na nich ruszyć, i to poważny powód!

— Mielibyśmy, gdyby nie susza.

— Nauczycielu — powiedziałem. — Prorokini zwana Ogień Pustyni wyzwala źródła słodkiej wody tam, gdzie ich nigdy nie było i gdzie nawet głębinowe studnie już niemal wyschły. Leczy śmiertelnie chorych. Pojawia się co dzień w innym zakątku imperium, przemierzając całe staje w mgnieniu oka. Rozmnaża żywność. Wzbudza ogień. Zdarzyło się, że ci, którzy się jej sprzeciwili, zapłonęli żywym płomieniem i płonęli tak długo, aż ich ciała obróciły się w jasny popiół. Ponoć ten, kto ujrzy jej twarz, ślepnie i jego oczy wyglądają jak złote. Niemal każdy, kto się z nią zetknie, zostaje wyznawcą Podziemnej. Czy ja powtarzam bajki z bazaru, czy mówię, co widziałem w cesarskich zwojach, pisanych przez strategów i szpiegów?

— To jest w cesarskich zwojach — odpowiedział Rzemień niepewnie.

— Do tego cały Wewnętrzny Krąg nęka susza, jakiej dotąd nikt nie oglądał. Z niewiadomych przyczyn wysychają studnie. Na cały kraj spadają zarazy, na północy szaleje sztorm, mimo lata sypie śnieg i pływa kra, ale mimo to rozbójnicy z wilczych okrętów jakimś cudem nękają wybrzeże. Czy coś przekręciłem?

— Nie.

— Więc powiedz mi, Rzemieniu, bo jestem tylko prostym księciem i nie rozumiem: co jeszcze musi się zdarzyć, byśmy uwierzyli, że to jest gniew dawnej bogini? Może Podziemna Matka naprawdę chce odzyskać Amitraj, którym zawładnęli cudzoziemcy?

— Bo bogowie nie mogą działać w ten sposób. Spotkałeś kiedyś jakiegoś boga, tohimonie?

— Nie.

— A ja tak. Ze cztery razy. Powiem ci, jak działają. Widziałeś kiedyś zawody bojowych leopardów, popisujących się sztuczkami?

— Wiesz, że tak.

— Przewodnik siedzi na krześle i wolno mu tylko gwizdać, prawda? Leopard przebiega przez przeszkody, niszczy cele, obala manekiny, tropi i zabija królika, a potem przynosi go przewodnikowi. Powiedz, co to byłyby za zawody, gdyby przewodnik zastrzelił królika, sam poprzewracał cele, a na koniec ściął swojego konkurenta? Tu jest tak samo. Bogowie pojawiają się w ziemskich postaciach i wszczynają ponoć czasem jakieś intrygi, czasem popychają wybranych ludzi, by coś uczynili. Albo nawiedzają swoje święte miejsca w boskiej postaci, na przykład promienia księżycowego światła lub słupa dymu, i wtedy czasem mówią coś wiernym. Niezrozumiale, dziwnie albo zupełnie od rzeczy. Ciemni ludzie nazywają ich bogami. Ale ja nie wiem, czym są te istoty. Według naszej wiary Bogiem jest tylko Stworzyciel, który nie pojawia się nigdy i nigdzie. Tych innych nazywamy nadaku — duchy żywioły. Nie mogą sprowadzać suszy ani wygrywać osobiście bitew czy dawać cudownej mocy wybrańcom, bo wtedy wszystkie zaczęłyby tak robić. Nastąpiłby koniec świata. Podziemna Matka nie może rozkazywać słońcu, bo go nie stworzyła. I dlatego, że świeci ono nad innymi krajami, które mają swoje nadaku.

— Wiem przecież, ale według mnie nadaku to są istoty z naszego kraju. W Kirenenie mieliśmy różne nadaku i Idącego pod Górę, i Stworzyciela. Może tu jest inaczej. Zresztą, Amitraje wierzą, że Podziemna dała życie wszystkim istotom. Więc nie może być nadaku, bo one nie stwarzają. A, o ile wiem, nad innymi ziemiami słońce świeci normalnie.

— A skąd wiesz, że cokolwiek stworzyła? Bo im tak powiedziała?

— Wszystko jedno. Może powinniśmy znaleźć sposób, żeby porozumieć się z tą Podziemną Matką? Amitraj jest teraz nasz.

— Po pierwsze — powiedział mój ojciec. — To nie takie proste. To nie służąca. Nie przyjdzie dlatego, że klasnąłeś w ręce. Żeby przywołać boga, nadaku, czy jak je tam zwać, trzeba zrobić na ich cześć coś, czego sobie życzą, i jeszcze być szczerym wyznawcą, i pragnąć im służyć. Nie chcę dokonać krwawego mordu w jakiejś jaskini, zwłaszcza że może być nadaremny. A po drugie, co moglibyśmy jej zaproponować? Że sami się wytrzebimy, a potem zaprowadzimy Kodeks Ziemi?

— Więc poprośmy o pomoc Idącego pod Górę. Albo inne kireneńskie nadaku. Wezwijmy Kamarassu.

— Od dawna nikt ich nie widział. Zresztą, bogowie nie mogą toczyć wojny, tohimonie. Po prostu nie mogą. Zniszczyliby świat i siebie.

— Według Księgi Drogi kiedyś tak było — zauważyłem.

— Tak, synu. I według Księgi, zniszczyło wtedy świat.