Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Do jasnego pokoju weszło dwóch mężczyzn.

— Więc to tutaj prowadzi się właściwe testy? — rozległ się głos z australijskim akcentem.

Paul podniósł wzrok znad mikroskopu i zobaczył, że jego opiekunowi towarzyszy starszy mężczyzna w popielatym garniturze.

— Tak — odpowiedział pan Lyons.

Obcy przeniósł ciężar ciała na tekową laskę. Włosy miał krótkie i szare, starannie rozdzielone przedziałkiem.

— To nigdy nie przestaje zadziwiać — powiedział przybysz rozglądając się wokół. — To, że laboratoria na całym świecie są do siebie takie podobne. Kultury, które nie są w stanie uzyskać porozumienia w jakiejkolwiek kwestii, w tej jednak się zgadzają — jak zaprojektować centryfugę, gdzie postawić półkę na próbki, na jaki kolor pomalować ściany — zawsze na biało. A stoły laboratoryjne na czarno.

Pan Lyons przytaknął. Pan Lyons był człowiekiem, który swój autorytet nosił jak mundur o dwa numery za duży; żeby dobrze się prezentował, wymagał ciągłych poprawek.

Paul wstał, ściągając lateksowe rękawiczki.

— Gavin McMaster — powiedział obcy, wyciągając rękę. — Miło mi pana poznać, panie Carlson.

— Paul. Proszę mi mówić Paul.

— Przepraszam, że przeszkodziłem ci w pracy — powiedział Gavin.

— I tak o tej porze robię sobie przerwę.

— Zostawię was, porozmawiajcie spokojnie — powiedział pan Lyons, przeprosił i wyszedł.

— Proszę usiąść — powiedział Paul, wskazując najbliższy stół.

Gavin opadł na taboret i położył na stole swoją teczkę.

— Obiecuję, że nie zabiorę ci dużo czasu — powiedział. — Ale musiałem z tobą porozmawiać. Przez ostatnich kilka dni zostawialiśmy wiadomości i…

— Och — twarz Paula się zmieniła. — Jesteś z…

— Tak.

— To raczej niezwykłe, że się ze mną skontaktowałeś.

— Zapewniam cię, że to są bardzo niezwykłe okoliczności.

— Nie wiem jednak, czy mi się podoba, że zaprasza się mnie do pracy, podczas gdy zajmuję się inną.

— Widzę, że nastąpiło nieporozumienie.

— Mianowicie?

— Nazwałeś to pracą. Pomyśl o tym jak o konsultacji.

— Panie McMaster, jestem bardzo zajęły tym, co robię obecnie. Jestem zaangażowany w kilka projektów i, mówiąc szczerze, zaskakuje mnie, że Westin w ogóle wpuścił pana za drzwi.

— Westin już w tym siedzi. Zanim się z tobą skontaktowałem pozwoliłem sobie porozmawiać z kierownictwem.

— W jaki sposób…

Paul popatrzył na niego, a Gavin uniósł brew. W korporacjach pytania zaczynające się od „jak” zazwyczaj były retoryczne. Odpowiedź zawsze była taka sama. I zawsze zawierała w sobie symbol dolara.

— Oczywiście mamy dla ciebie pewien bonus, kolego — McMaster przesunął po blacie czek. Paul ledwie na niego spojrzał.

— Tak, jak powiedziałem, jestem obecnie zaangażowany w kilka projektów. Może ktoś inny będzie zainteresowany.

McMaster uśmiechnął się.

— Normalnie uznałbym to za taktykę negocjacji. Ale nie o to tu chodzi, mam rację?

— Tak.

— Kiedyś byłem taki, jak ty. Do diabła, może nadal jestem.

— W takim razie pan rozumie — Paul wstał.

— Rozumiem cię lepiej, niż sądzisz. Czasami pieniądze ułatwiają sprawę. Czasami myślę, że tylko ludzie, którzy je mają rozumieją, jakie są w istocie bezwartościowe.

— Nie mam takiego doświadczenia. Proszę mi wybaczyć. — Grzeczność jak ściana, coś, czego nauczył się od matki.

— Proszę — powiedział Gavin. — Zanim wyjdziesz, mam coś dla ciebie — otworzył zatrzaski teczki i wyciągnął plik lśniących fotografii 8x10.

Przez chwilę Paul po prostu stał bez ruchu. Potem wziął zdjęcia z wyciągniętej ręki Gavin a. Popatrzył na nie. Patrzył na nie bardzo długo.

— Te szczątki znaleziono w zeszłym roku na wyspie Flores, w Indonezji — powiedział Gavin.

— Flores — wyszeptał Paul, wciąż wpatrując się w zdjęcia. — Słyszałem, że natknięto się tam na dziwne kości. Nie wiedziałem, że ktoś to opublikował.

— Bo nie było publikacji. W każdym razie jeszcze nie.

— Te wymiary nie mogą być prawdziwe. Sześciocalowa kość łokciowa?

— Są prawdziwe.

Paul spojrzał na niego.

— Dlaczego ja? — i tak po prostu ściana zniknęła. To, co było za nią, czuło głód.

— A dlaczego nie?

Tym razem to Paul uniósł brew.

— Ponieważ jesteś dobry — powiedział Gavin.

— Tak, jak inni.

— Ponieważ jesteś młody i nie ryzykujesz, że stracisz reputację.