Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

I koniec końców, naprawdę była to nauka. Taka sama jak taniec albo rzeczywiście sztuka walki. Odwiedzałem jej sypialnię niemal codziennie. Przychodziłem, gdy zapadał zmierzch i zapalano lampy, a wychodziłem o godzinie wołu w połowie nocy. Były zadania, była wiedza.

I były kary.

Kiedy zrobiłem coś wyjątkowo niezgrabnie, zachłannie albo pospiesznie, dostawałem w twarz. A potem tłumaczyła mi jeszcze raz, pokazywała, prowadziła moje palce lub sama pokazywała na mnie to, o co chodziło, tak, żebym zrozumiał. I kazała powtarzać jeszcze raz i jeszcze raz, do znudzenia, aż uznała, że pojąłem. Dziś wiem, że są kobiety, które podczas miłości pragną rządzić, wydawać rozkazy, poniewierać mężczyzną albo zadawać mu ból. Dopiero wtedy czują satysfakcję. Ale Aiina do nich nie należała. Ona naprawdę mnie uczyła. Starannie i porządnie, krok po kroku.

Dokładnie tak samo, jak uczyła mnie intryg, dyplomacji lub polityki czy handlu. Obawiałem się nawet, że stracę do tego serce i zainteresowanie, ale nic podobnego nie nastąpiło. Były to jedyne lekcje, jakich nie opuściłbym za żadne skarby świata. I to mimo że Aiina była bardzo wymagającą nauczycielką.

Kiedy po raz pierwszy przeżyła ze mną spazmy rozkoszy, czułem się tak dumny, jak jeszcze nigdy w życiu, ale szybko sprowadziła mnie na ziemię.

— Sama to zrobiłam, posługując się tobą — powiedziała. — Nie ma w tym nic złego i tak powinno być. To jest jak gra na cintarze. Ty grasz na mnie, ja na tobie. Poprowadziłam cię za rękę i dostałam, co chciałam. Ale nie pokonałeś mnie. Nastąpi to dopiero wtedy, gdy nie będę umiała ci się oprzeć. Gdy oddam ci się, choć nie będę chciała, i gdy będę skamleć i błagać o więcej. Gdy sprawisz, że stracę nad sobą kontrolę i nie będę mogła niczego udawać. To być może nastąpi, ale jeszcze nie teraz. Trzeba ci więcej wprawy i samokontroli. Często będziesz dawał mi zwykłą rozkosz, ale sam zauważysz, kiedy nastąpi ten moment. Wtedy, kiedy ty zechcesz, a nie kiedy ja będę chciała. Wtedy pokonasz mnie, tak jak w każdej chwili ja mogę pokonać ciebie. A teraz weź więcej olejku i rozsmaruj go tutaj. Ułóż palce w Dach Świata...

W dzień była tą samą Aiiną z upiętymi wytwornie włosami i w zapiętym, haftowanym kaftanie. Rozkładała zwoje, mapy albo planszę do tarbiss i uczyła mnie. Któregoś ranka ująłem jej pośladek i pogładziłem go tak, jak wiedziałem, że lubi, po czym dostałem mocno w twarz, aż mi pociemniało w oczach.

— Ta lekcja będzie w nocy, uczniu! — warknęła. — Nie jestem twoją kochanką, tohimonie, i nigdy nie będę. Jestem nauczycielką i chcę, żebyś pokazał mi nowy szlak handlowy z Narginu do Akasany i wytłumaczył, co możemy mieć z rozciągnięcia nad nim kontroli.