Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Odkąd zacząłem wymykać się do miasta, inaczej też patrzyłem na Wioskę Chmur. Nadal wydawała mi się najlepszym miejscem na ziemi, moim domem, ale zacząłem mieć niepokojące podejrzenia, że, być może, rzeczywiście jest najlepszym miejscem na ziemi. I domy innych ludzi nie tylko nie są jej mniejszymi wersjami, ale nawet w ogóle jej nie przypominają. Zacząłem lepiej rozumieć świat.

Kiedy słuchałem raportów o towarach, cłach i zbiorach, widziałem przed oczami kosze czerwonej durry, sterty owoców, pęki długiej cebuli i stada czerwonych wołów, porykujących w zagrodach. Potrafiłem zrozumieć, czym jest pięć galer z ładunkiem skór albo tymen piechoty. I pojąłem, że świat jest wielki.

A całą resztę świata wypełniał mi zapach Aiiny, jej włosy, jej długie nogi, błyskające w rozcięciu sukni niczym nożyce, i to także przepełniało moją głowę, w której robiło się równie tłoczno jak na największym bazarze Maranaharu.

Popadałem czasem w smętne zamyślenie. Wieczorami siedziałem w mojej sypialni albo na tarasie i patrzyłem na ogród. Słuchałem wołania nocnych ptaków i spoglądałem na lśniące wody jeziora. Szukałem milczenia i samotności. Aiina...

Myślę, że to nie była właściwie miłość. Chyba nie. Na pewno natomiast było to wściekłe, ogniste pożądanie. Gdybym mógł mieć inną kobietę, która pociągałaby mnie równie potężnie jak Aiina, nauczycielka szybko wywietrzałaby mi z głowy. Ale w moim świecie istniała głównie Aiina, więc płonąłem dla niej.

Nie wiem, czy zauważyła, co się ze mną dzieje. Pewnie natychmiast, bo nie karciła mnie już tak surowo jak kiedyś, mimo że zamiast słuchać, co mówi mi o intrygach i handlu, słuchałem tylko melodii jej głosu albo wdychałem woń tataraku, którym pachniały jej włosy. Wydawało się, że nie zwraca na to najmniejszej uwagi.

Którejś upalnej nocy nie wytrzymałem i poszedłem dookoła Domu Stali, żeby poszukać jej sypialni, mającej, tak jak wszystkie, patio otwarte na ogród. Tak naprawdę nie miałem pojęcia, co robię. Chciałem tylko popatrzeć. Wiedziałem, że jej widok może przynieść przynajmniej jakąś pozorną ulgę. Skradałem się za krzakami, aż natrafiłem na jej patio. Pośrodku wznosiły się niewielkie, białe skały i rosła niewysoka, powyginana sosna. Przysiadłem za kwitnącym krzewem letycji, o kwiatach wielkich jak moja głowa, i czekałem.

Był upał, więc nauczycielka kazała złożyć ścianę do ogrodu jak wszyscy i zrolować zasłony, żeby upolować choć najmniejszy powiew chłodu.

Siedziała na grubej poduszce i piła coś z małej czarki. Jej służąca kucała nieruchomo pod ścianą, a na podeście rozłożono już letni materac z grubego filcu, obszytego delikatną, chłodną tkaniną. Płonęły dwie lampy i panowała cisza.

Patrzyłem.

Potem Aiina odprawiła służącą i wstała. Podeszła na sam skraj sypialni, niemal na taras, i powoli rozwiązała taśmę przepasującą domową suknię. Cienki, lśniący materiał spłynął z jej ramion i bioder jak woda, wyraźnie usłyszałem lekki syk, z jakim ślizgał się po skórze.

Omal nie jęknąłem z zachwytu.

W jednej chwili wszystkie tajemnice, które tak wytrwale tropiłem, ujawniono mi naraz i tak szczodrze, jak nie mogłem nawet marzyć. W tamtej chwili chciałem mieć sto oczu, żeby widzieć równocześnie jej wąskie stopy, smukłe biodra, umięśniony, płaski brzuch i kołyszące się piersi o sterczących ciemnych sutkach, a nade wszystko schludny trójkąt pomiędzy nogami, gdzie dwie zmarszczki biegnące w dół brzucha spotykały się niczym delta rzeki.

U nas, Kirenenów, nagość nie jest niczym nadzwyczajnym, choć nikt się z nią nie obnosi. Jest naturalna. Widywałem przedtem nagie kobiety. W łaźni, w Domu Cynobru albo nad jeziorem. Widywałem tancerki, które nie miały na sobie nic prócz oliwy, zawieszek, łańcuszków i złotego pyłu.

Ale to było co innego. To była Aiina.

Moja nauczycielka. Bogini.

Kiedy obowiązywał jeszcze dawny, amitrajski kodeks, za podejrzenie nagości kobiety, kiedy o tym nie wiedziała, mężczyzna mógł zostać oślepiony. Za okazywanie pożądania, nieprzystojne propozycje lub dotyk groziła chłosta. Na kobiety z wyższych kast nie wolno było nawet patrzeć. To one miały wstęp w dziedziny Podziemnej Bogini i dlatego męska chuć wobec nich była zbrodnią. Mężczyzna mógł przystąpić do niewiasty jedynie za zgodą bogini i tylko na wezwanie. Wówczas jednak miał odnosić się do tego zaszczytu wyłącznie z czcią i pokorą.

W tym momencie doskonale to rozumiałem. Wtedy, gdy Aiina powoli nacierała się olejkiem.

A potem zdjęła ze ściany kebiryjską szablę i okrągłą tarczę i zaczęła ćwiczenia.

To było jeszcze gorsze.

Jednocześnie piękne i dzikie, i tak bolesne, że czułem, jakby pożądanie rozszarpywało mi szponami podbrzusze.

Patrzyłem, jak wężowe ciało Aiiny porusza się i lśni od olejku, jak napinają się i prężą smukłe mięśnie pod cienką skórą.

To było jak taniec. Aiina była wtedy jak kobra i wijąca się w wodzie ryba. Tarcza i wygięte ostrze pływały w jej dłoniach i poruszały się wokół jej ciała, słyszałem tupanie bosych stóp na kobiercach, świst stali i łomot własnego serca.