Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

W sumie był to pełny sukces. Kelly szczęśliwa, klient zachwycony (mimo że nieco zgorszony i niebywale skacowany – najwyraźniej pan Kroner nie był przyzwyczajony do tak entuzjastycznego picia, jak to, które miało miejsce przez cały wieczór), a fotografowie pstrykali, pstrykali, pstrykali prawie każdą sławę, którą nasz krążący po sali zespół stażystów i koordynatorów dosłownie wpychał im pod nos. Do tego dochodził wpływ, jaki ten wieczór wywarł na moje życie uczuciowe.

Kiedy impreza miała się już ku końcowi, wymknęłam się na zewnątrz pod zwykłym pretekstem, czyli po papierosa. Znalazłam Sammy'ego czytającego kolejną sfatygowaną książkę w wydaniu kieszonkowym, tym razem Koniec Empire Falls Richarda Russo.

– Jak się bawisz? – spytał, zapalając mi papierosa. Złożyłam ręce wokół jego zapalniczki, żeby osłonić płomień od wiatru, i poczułam nagły łopot w piersiach, kiedy nasze dłonie się zetknęły. Czy była to żądza, miłość, czy tylko wczesny objaw raka płuc? W tamtej chwili nie wydawało się to ważne.

– To szokujące, ale tak – zaśmiałam się, nagle czując, że wszystko jest dobrze i jak trzeba. – Gdybyś powiedział mi parę miesięcy temu, że zaplanuję imprezę w Bungalowie, na której ma wystąpić Jay-Z, pomyślałabym, że jesteś na prochach. Nienawidziłam bankowości. Chyba zapomniałam, jakie to uczucie, kiedy chcesz coś zrobić porządnie.

– Najwyraźniej robisz to bardzo porządnie. Wszyscy o tobie mówią.

– Mówią o mnie? Nie jestem pewna, czy mi się to podoba.

Odwrócił się, żeby sprawdzić na liście nazwiska kilku dziewczyn, po czym je wpuścił.

– Nie, nie, same dobre rzeczy. Po prostu, że dobrze to rozpracowałaś i umiesz wszystko złożyć do kupy. Nie pamiętam, kiedy ostatnio była tu impreza, która poszłaby tak sprawnie.

– Naprawdę? – Część mnie wiedziała, że cała ta rozmowa jest kompletnie niedorzeczna, rozmawialiśmy przecież o organizacji imprez, ale i tak miło było to usłyszeć.

– Oczywiście. Pytanie tylko, czy to lubisz?

– Cóż, lubisz to bardzo mocne słowo, w każdym kontekście, nie uważasz? – Zaśmiał się i musiałam siłą wepchnąć ręce do kieszeni żakietu, żeby nie dotknąć jego twarzy. – Nie przypomina w niczym Korpusu Pokoju, to na pewno, ale na razie wystarczy.

Jego twarz niemal natychmiast się zachmurzyła.

– Taaa – to było wszystko, co zdołał powiedzieć.

– Co robisz w Święto Dziękczynienia? – wypaliłam, nie zdając sobie sprawy, że może to zabrzmieć, jakbym proponowała mu randkę, podczas gdy naprawdę chciałam tylko zmienić temat. – Idziesz dokądś ze swoją dziewczyną? – dodałam od niechcenia, chcąc pokazać, że orientuję się w sytuacji.

Znów spojrzał na mnie z zakłopotaniem i drgnął niespokojnie, wysyłając oczywisty sygnał: najwyraźniej przekroczyłam granicę.

– Ja, eee, nie miałam na myśli nic…

– Nie, nie, w porządku – uciął, opierając się plecami o drzwi, jakby zakręciło mu się w głowie. – Po prostu jest to, wiesz, trochę skomplikowane. Długa historia. W każdym razie na ten weekend jadę do domu. Mój stary niezbyt dobrze się czuje, a nie byłem tam już ze dwa miesiące.

– Do domu, czyli dokąd?

Popatrzył na mnie z zaciekawieniem, jakby starał się czytać w mojej twarzy, po czym powiedział cicho:

– Poughkeepsie.

Gdyby oznajmił, że urodził się i wychował w Laosie, nie byłabym bardziej zaszokowana. Chciał mi dokuczyć? Żartował? Dowiedział się w jakiś sposób, że stamtąd pochodzę, jadę do domu na weekend i uznał, że to zabawne? Szybkie spojrzenie na jego twarz – uśmiechał się słodko i obserwował, jak się zastanawiam – wskazywało, że nie.

– Poughkeepsie w stanie Nowy Jork? – Tylko na tyle było mnie stać.

– Jedyne w swoim rodzaju.

– To wariactwo. Ja stamtąd pochodzę…

– Tak, wiem. Po prostu nie wiedziałem, czy ty wiesz. Pamiętam cię – powiedział miękko, patrząc na drugą stronę Dwudziestej Siódmej Ulicy, ale, o ile mogłam się zorientować, nie przyglądając się niczemu konkretnemu.

No i oczywiście wszystko sobie przypomniałam. Nie żebym miała dużo wskazówek, ale zawsze odnosiłam niejasne wrażenie, że wygląda jakoś znajomo. Kiedyś staliśmy tu i żartował, że jedna z dziewczyn, która właśnie weszła do środka, powinna wziąć lekcje hippisowskiego stylu, bo jej powłóczysty kaftan jest zupełnie nie taki jak trzeba, i że powinna pojechać w głąb stanu uczyć się od zawodowców. Tego dnia w Starbucks, kiedy przejechał dłonią po włosach, przysięgłabym, że już to gdzieś widziałam, ale nie skojarzyłam gdzie. Pierwszej nocy, na zaręczynowej imprezie Penelope, kiedy nie chciał mnie wpuścić i nie mogłam pozbyć się wrażenia, że mi się przypatruje, jakby czekając, aż coś powiem. Teraz wszystko stało się oczywiste. Samuel Stevens, chłopak z liceum, zbyt przystojny, żeby mu to mogło wyjść na dobre. Chłopak, o którym wszyscy myśleli, że jest gejem, bo był duży, piękny i nie uprawiał żadnego sportu. Zamiast tego trzymał się na uboczu i pracował w kilku znanych miejscowych restauracjach. Chłopak, który robił wrażenie zarozumiałego i aroganckiego, bo jako nastolatki nie potrafiliśmy zrozumieć, że to ktoś nieśmiały, samotnik, ktoś, kto nie czuje się dobrze w żadnej grupie rówieśników. Chłopak, który siedział na przeciwległym końcu stołu na zajęciach praktycznych, zawsze bardzo skupiony na drewnianych tacach lub automatach do gumy do żucia, które uczyliśmy się robić, i nigdy nie flirtował, nie gadał, nie spał i nie szeptał z nikim przy stole. Chłopak, w którym powinny kochać się wszystkie dziewczyny, a którego wszystkie nienawidziły, bo był poza ich zasięgiem, zawsze patrząc w przyszłość, poza śmieszny świat liceum i hierarchii społecznych, najwyraźniej nie zdając sobie sprawy, że istnieją inni ludzie. Wykonałam szybkie obliczenia i zdałam sobie sprawę, że nie widziałam go od niemal dwunastu lat. Byłam w pierwszej, a on w ostatniej klasie, kiedy chodziliśmy na te same zajęcia praktyczne – obróbkę drewna, o ile pamiętam – zanim zdał maturę i znikł bez śladu.