Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

– Kochana, LAX do JFK nigdy nie ląduje o czasie. – Skurczyłam się ze strachu. – Ale zwykle nie jest bardzo spóźniony. Zobaczmy… mam lot, który startuje z Los Angeles o dziesiątej rano i ląduje w Newark o czwartej. Pasuje?

– Tak, tak, będzie świetny. I masz dwanaście wolnych miejsc? – zapytałam z nadzieją, zastanawiając się, czy ta kobieta nie jest aby zesłanym na ziemię aniołem.

Roześmiała się. A raczej – zachichotała. Stanowczo zły znak.

– Jasne, mam dwanaście wolnych miejsc, ale nie wszystkie w biznesowej. Najlepsze, co mogę załatwić, to cztery w biznesowej, sześć w pierwszej klasie i dwa w turystycznej. Oczywiście będziesz musiała dopłacić różnicę między pierwszą klasą, co daje w sumie, och, zaraz… siedemnaście tysięcy dolarów. Pasuje?

Teraz przyszła moja kolej na chichot. Nie żeby cokolwiek było rzeczywiście zabawne, ale jedyną alternatywę stanowił szloch.

– A mam jakiś wybór? – zapytałam łagodnie.

– Z całą pewnością nie – odparła głosem, który podejrzanie sugerował, że świetnie się bawi. – I powinnaś chyba niedługo podjąć decyzję, bo właśnie zniknęło następne miejsce w klasie biznes.

– Biorę! – praktycznie krzyknęłam. – Rób tę zamianę.

Podałam jej numer mojej służbowej karty płatniczej, uznając, że to łatwiejsze, niż powiedzieć mamie Jaya-Z, że nie było późniejszych lotów, ryzykując odwołanie przez nich przyjazdu. A potem padłam z powrotem na łóżko.

Kiedy kilka godzin później zadzwonił budzik, czułam się, jakbym spędziła noc skulona na twardej betonowej podłodze. Na szczęście spakowałam strój na wieczorne przyjęcie do oddzielnej torby już wczoraj, więc jedyne, co musiałam zrobić, to starać się zachować pozycję pionową i pełną przytomność pod prysznicem.

Uznając, że jeśli kiedyś jest pora, żeby zaszaleć i pojechać taksówką, to teraz, upolowałam wolną w połowie swojej ulicy i zanurkowałam do środka. Korzystając, że nie jestem uwięziona pod ziemią w metrze, do którego nie dociera sygnał, pozwoliłam sobie również na sprawdzenie porannej wersji kilku stron internetowych na moim nowiutkim BlackBerry, prezencie od firmy, żebym mogła „zapoznać się z produktem”. Przejrzałam klipy z premiery Shreka 3, wprowadzenia na rynek wódki Vox i naturalnie kolumnę „Nowojorska Bomba”, przedstawiającą Philipa, mnie i moją garsonkę.

Taksówka oczywiście utknęła w korku zaledwie trzy przecznice od mojego domu i oczywiście postanowiłam – wbrew radzie taksiarza – za wszelką cenę pozostać we wnętrzu zachowującego stałą temperaturę pojazdu, bez względu na kwotę na taksometrze i liczbę minut potrzebnych, żeby przejechać trzy kilometry w miejskim ruchu. Musiałam sprawdzić listę zadań przed imprezą BlackBerry. Z paczką cukierków cynamonowych Red Hots i papierosem w dłoni (taksówkarz dał mi błogosławieństwo), sprawdziłam komórkę, chcąc się upewnić, że mama Jaya-Z nie dzwoniła w czasie tych czterech godzin, które upłynęły od naszej rozmowy. Ku mojej wielkiej uldze nie dzwoniła, ale nie dzwoniła też Penelope, co było frustrujące. Próby wyjaśnienia, że nie było tak, jak to wyglądało, że Philip po prostu się zjawił i nie wymyślałam bajek, żeby uciec z jej imprezy, dla mnie samej brzmiały niewiarygodnie i żałośnie, a wyobrażam siebie, że w uszach Penelope wypadały jeszcze mniej wiarygodnie. A co najgorsze, zamienili z Averym bilety i lecieli dziś wieczorem. Nie mogłam zrozumieć, skąd ten pośpiech – Avery nie miał przecież zajęć jeszcze przez ponad miesiąc – ale mogło to mieć coś wspólnego z faktem, że Avery aż się palił, by włączyć się w zupełnie nowy ciąg imprez na Zachodnim Wybrzeżu. No i Penelope zrobiłaby wszystko, żeby uniknąć spędzania Święta Dziękczynienia z rodzicami, i swoimi, i Avery'ego. Matka Penelope posłała swoją własną służbę, żeby zabrała ich pakunki i walizki, podczas gdy Avery i Pen mieli wylecieć z lotniska JFK tylko z bagażem podręcznym. Michael zamierzał ich odprowadzić, ale ja oczywiście nie mogłam nawet o tym myśleć.