Віхры на скрыжаваннях
- Автор: Федосеенко Владимир Константинович
- Год: 2014
- Язык: белорусский
- ISBN: some
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Віхры на скрыжаваннях». Краткое содержание книги:
- Стой! Рукі ўгору! - накіраваліся на Валодзю каля хлява з малінніку два вінтовачныя ствалы.
Гэта было ўпершыню ў баявым жыцці дыверсанта, калі яму давялося падняць рукі. А ён раней сваім хлопцам гаварыў, што ніколі не падніме рукі перад ворагам. Праўда, ёсць розніца: падняць рукі перад ворагам - адна справа, а тут давялося Валодзю стаяць перад сваімі. Валодзя пазнаў партызан - гэта тыя, што вялі яго на расстрэл. Адзін з іх нават у яго гімнасцёрцы, рудавокі, з маршчыністым ілбом.
- Што, вы страляць будзеце? Дык страляйце. Толькі папрашу, каб вы схадзілі на адно заданне, якое я павінен быў сёння выканаць.
- Уперад! Пайшлі, а то маці заўважыць, дык на ўсю вёску лямант узніме. Бач ты, Шурка? - звярнуўся рудавокі да свайго напарніка. - У яго ёсць яшчэ нейкае важнае заданне.
Па агародах Валодзю павялі вакол вёскі.
- Не надумайся цяпер уцякаць. Шаблін загадаў, каб мы злавілі цябе і даставілі ў атрад жывым. Над табой будзе паказальны суд за замах на жыццё камандзіра, - спакойна сказаў партызан, якога рудавокі назваў Шурка.
- Што ты яму ўводзіш у вушы, няхай ідзе, куды вядзём, і ўсё, - сказаў рудавокі. - Гэта падумаць, колькі часу мы за ім палявалі. Ціт пароль абяцаў прывезці, але чамусьці няма яго, яшчэ нас дзе затрымаюць. Стой, апусці рукі. Шурка, дай папругу, звяжам яму ззаду рукі і пойдзем хутчэй.
Валодзя паслухмяна падпарадкоўваўся, яму стала лягчэй на душы, калі пачуў, што яго павядуць усё ж у лагер. Хоць і са звязанымі рукамі, але ён ішоў хутка. Нарэшце будзе нейкая развязка, ды і не такая страшная, бо ўжо, напэўна, ведаюць пра здарэнне з ім і ў штабе брыгады. І не можа быць, каб Сяргееў, Ядловец ухвалілі дзеянні Шабліна. Таму ён, відаць, і забіў у хамут, каб Байкача не стралялі, а прывялі жывым. Але як ён цяпер будзе глядзець хлопцу ў вочы, што яшчэ надумае зрабіць? Не, Валодзя цяпер папросіць усіх, каб перайсці ад Шабліна ў другую роту, няхай толькі аддасць аўтамат. А калі ўнутры брыгады гэтага нельга зрабіць, няхай дазволяць перайсці ў другую. У Валодзі зброя ёсць, прымуць.
Хлопец думаў і ўвесь час сачыў за дарогай, па якой яго вялі. Ужо мінулі некалькі глухіх мясцін, яраў, дзе можна было расправіцца з ім, але ж канваіры ідуць моўчкі і не збочваюць з дарогі, што вядзе ў лагер.
Да месца, дзе размяшчалася рота, прыйшоў атрад «Будзёнавец». І вось паблізу лагера партызан у Валодзевай гімнасцёрцы выйшаў уперад. Гімнасцёрка на яго была вялікая, і хаця рукавы ён закасваў, але ж фігуру хлопца яна рабіла мешкаватай.
Раптам уперадзе, на павароце лясной дарогі, з'явілася трое партызан. Яны спыніліся і задаволена глядзелі, як іх таварышы вядуць палоннага, не інакш паліцая. А Валодзя адразу ж пазнаў Фімку, з якім пачынаў партызанскае жыццё. Толькі калі параўняліся, Фімка пазнаў Валодзю. Спачатку ён разгубіўся, бо чуў і быў перакананы, што дыверсанта Байкача няма ў жывых, а потым - як кінецца ды як закрычыць:
- Валодзя, друг, ты жывы?! Развяжыце рукі зараз жа і адыдзіце ад яго! - скінуў з плячэй дзесяцізарадную вінтоўку Фімка.
Усе нібы аслупянелі, а Валодзя апусціў галаву, і з яго вачэй пацяклі слёзы.
- Хаця пачакайце, рукі не развязвайце, у нашым атрадзе цяпер Сяргееў. Няхай гляне камісар брыгады, што зрабіў бандыт Шаблін.
- Я заяўлю камандзіру, што ты на яго гаворыш, - падышоў да Фімкі партызан, што ў Валодзевай гімнасцёрцы.
- Адыдзі! - замахнуўся Фімка прыкладам. - Два тыдні як у лесе, дык знайшоў занятак ганяцца за партызанам, які два гады ваюе.
- Я выконваю загад камандзіра.
- Прайдзісвета, а не камандзіра, ты яго вось цяпер злаві, падзяку вынесуць. Хопіць разважаць, пойдзем!
Валодзя слухаў гэтую размову і не разумеў: чаму Шабліна Фімка прайдзісветам назваў? Каго лавіць? Валодзя рыхтаваў сябе, каб не расплакацца пры сустрэчы з Сяргеевым, але дарэмнай была яго падрыхтоўка, а таксама і задума Фімкі, каб са скручанымі рукамі падвесці дыверсанта да камісара. Сяргеева ў атрадзе ўжо не было, ён паехаў.
Каля зямлянкі, у якой размяшчаўся Шаблін, стаяў Верабейчык. Ён звярнуў увагу на групу партызан, якая крочыла прама на яго.
- Вось і Валодзя Байкач, ён з таго свету, - сказаў Фімка.
Верабейчык уцягнуў галаву ў плечы, зморшчыўся і кінуўся да Валодзі, абняў і пачаў цалаваць. І потым толькі заўважыў, што ў дыверсанта звязаны папругай рукі.
- Хто гэта цябе так?..
- Вось гэтыя «героі», - паказаў Фімка на Валодзевых канваіраў.