Віхры на скрыжаваннях
- Автор: Федосеенко Владимир Константинович
- Год: 2014
- Язык: белорусский
- ISBN: some
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Віхры на скрыжаваннях». Краткое содержание книги:
Валодзя разумеў становішча Данілава. У перакладчыка сёння будзе першая дыверсія, а першая, яна заўсёды звязана з велізарнай душэўнай напружанасцю. Дыверсанты ж каля стажка былі ў прывычным стане, ім не ўпершыню сядзець у чаканні буры.
- У чым заключаецца наша задача сёння? - запытаў Пыліла, калі да стажка падышоў Валодзя.
- Задача можа быць вялікай, а можа быць нязначнай. Калі немцы кінуцца ў пагоню за перакладчыкам і палоннымі, справа, канешне, ускладніцца. Трэба будзе завязаць бой, каб адсячы пагоню, а калі не, дык гэта зусім проста: сустрэнем перакладчыка з палоннымі і пойдзем. Давайце паціху рухацца да назначанага месца.
Камандзір павёў групу наўпрасткі. І гэта не таму, каб хутчэй дайсці, а з мэтай перасцярогі. Мала што можа быць! І калі немцы зрабілі засаду, дык абавязкова яны будуць на сцяжынках паблізу таго месца, куды намячалася прыйсці партызанам. Хаця ў здраду перакладчыка Валодзя не верыў, адзін ён бы, можа, і па сцяжынцы пайшоў, а цяпер з ім людзі.
Ішлі ціха, боты глыбока пагружаліся ў мяккі мох. У Слабадзе ўжо зрэдку ў вокнах свяціліся агеньчыкі. У Карабанчыкавай хаце было цёмна.
- Спынімся пакуль што тут. Калі пачуем выбухі, кінемся да ўмоўленага месца.
Хутка дванаццаць. Усе дыверсанты нібы замерлі ў чаканні выбуху, і кожны па-свойму ўяўляў яго. Валодзя чакаў глухіх выбухаў гранат. Заставалася дваццаць хвілін да дванаццаці, як ад Карабанчыкавай хаты пачулася кароткая аўтаматная чарга. У Валодзі мільганула думка, што не так усё планавалася. Аўтаматных выстралаў не павінна было быць. І раптам два глухія выбухі, і ўзвіліся ўгору зыркія языкі полымя. Тады Валодзя кінуўся наперад, а за ім усе дыверсанты.
Хвіліны дзве пасля выбухаў у вёсцы стаяла цішыня, а потым пачуліся воклічы на нямецкай мове. Затахкалі вінтовачныя і пісталетныя стрэлы, узвіліся ракеты. Трывога пакацілася па ўсёй вёсцы. Раптам Валодзя заўважыў, як прама на іх бяжыць адзін чалавек. Ён падае, устае і зноў бяжыць. Камандзір выйшаў з-за куста і пайшоў яму насустрач. Перад ім, задыхаўшыся, спыніўся Данілаў.
- Прадаў, прадаў, гад, - ледзь пераводзячы дых, гаварыў перакладчык. - Пайшлі адсюль, пайшлі хутчэй...
- Сабак у дывізіі няма? - запытаў Валодзя.
- Не.
- Тады пойдзем па сцежцы, хутчэй будзе.
Партызаны падбеглі да вёскі Дубраўка і спыніліся на ўскраіне сасновага лесу. І адтуль над Слабадой было відаць зарава. Прыселі. Валодзя пачаў распытваць у перакладчыка, што там здарылася.
- Зрабіў я ўсё, як дамаўляліся. Перагаварыў з палонным, які меў уплыў на ўсіх астатніх. Палонныя ўзялі з сабой сякеру. Яны павінны былі аглушыць вартавога немца, які сядзеў у прылазніку, і падысці да мяне. Заўважыўшы іх, я б бясшумна расправіўся са сваім напарнікам-вартавым. Але а палове дванаццатай падбег да мяне капітан Генрых, ён немец, але сябар не толькі мой, але і ўсіх расейцаў, і кажа: «Данілаў, калі ёсць куды бегчы - уцякай, павесяць. Новы палонны прадаў вас». Генрых жыве якраз каля лазні. Палонны, як яго прозвішча... я ж пытаў у яго сам: Капытка, Капыткін...
- Можа, Капыцкі? - падказаў Зубёнак.
- Вось, вось, Капыцкі. Ён падбег і пастукаў капітану ў акно. Генрых выйшаў, палонны яго за рукаў - і павалок да лазні. Вартавы яшчэ трывогі не ўзнімаў, але ўжо стаяў на дварэ, наставіўшы вінтоўку на дзверы лазні. Капітан вярнуўся, узяў некалькі салдат з сабой і пайшоў у лазню. Абшукалі і знайшлі ў аднаго пад поясам сякеру. Гэты ж Капыцкі крычаў, што іх падгаварыў Данілаў. Хацелі генерала бух. Генрых пакінуў салдат і хутчэй да мяне. Перадаў ён гэта і хуценька пайшоў. А я да гэтага ўжо хату абліў бензінам. Што, думаю, рабіць? І тут жа вырашыў. Каля дзвярэй таптаўся мой напарнік. Я хутчэй да яго: даў чаргу ва ўпор і кінуў дзве гранаты праз акно ў пакой генерала. Падпаліў вугал хаты і пабег. Невядома, што з генералам, забіў я яго ці не.
Усе ўважліва слухалі перакладчыка. Валодзя не ўлавіў ноткі фальшу ў яго расказе.
- А якое ты, Валя, казала сапраўднае прозвішча Шабліна? - запытаў Валодзя.
- У тым жа ўся і справа, што прадаў Капыцкі, былы Шаблін, - сказаў Зубёнак.
- Так, Капыцкі. А што, вы яго ведаеце? Ён жа гаварыў мне, што ён палонны і зусім нядаўна ў Жлобіне з эшалона саскочыў.
- І вы паверылі таму прайдзісвету. Трэба было б, каб палонныя прыкончылі спачатку яго, а потым вартавога, - разважаў Пыліла.
- Я зусім не чакаў, што так можа здарыцца.
- Як вы думаеце, што з палоннымі зробяць? - запытала Валя ў Данілава.
- Расстраляюць, бо генерала я або раніў, або забіў.
- А Капыцкі?! - запытаў нехта.
- Капыцкі пойдзе ўгору. Ужо ў лазні пад вартай сядзець не будзе. Будзе накшталт старшыны: ганяць сваіх людзей на працу, у аблавах удзельнічаць, яго можа выкарыстоўваць і разведка. Хутчэй за ўсё яна яго і падбярэ.