Віхры на скрыжаваннях

- Без мяне ты зусім бы па іншаму плану дзейнічаў, так? - уздыхнула Валя.

- Жыццё не сплануеш, ды яшчэ ў такі час. Цяпер для нас галоўнае, што ёсць мэта, напрамак.

- Мне здаецца, што я іх не бачу.

- Няпраўда.

- Ты ляж, Валодзя, вось тут ля ўслона, а я рукой буду трымацца за цябе, мне не будзе так страшна, і ты паспіш.

- Валечка, як я цябе шкадую, люблю, люблю...

- Ты будзеш мяне любіць заўсёды?..

Па двары нехта прабег. Вось ён ужо ў сенцах, ідзе ў хату.

- Немцы з шашы ідуць у вёску, - прыглушана сказаў на парозе хаты адзін з вартавых.

- Вось чорт бы іх пабраў, нясе... не далі перадыхнуць, - з болем у душы сказаў Валодзя і пачаў вобмацкам пад услонам шукаць свой аўтамат.

- Дык я пабягу дадому, - сказаў вартавы.

- Ідзіце, дзякую вам.

- Хлопцы, пад'ём, пад'ём, немцы ў вёску ідуць, - па чарзе штурхаў кожнага партызана камандзір.

Хлопцы падхапіліся і, нібы злоўленыя птушкі, якіх толькі што выпусцілі ў хаце, кідаліся да завешаных акон, біліся ў сцены, лавы.

Яны яшчэ не зусім прачнуліся і адразу не маглі зразумець, дзе знаходзяцца, але на двор выйшлі ўсе ў поўнай гатоўнасці.

- Дзе-небудзь даспім, - сказаў Валодзя і падышоў да Валі. - На тваё запытанне я адкажу ўсім сваім жыццём, якое будзе побач з табою.

Стары Астап адвесіў акно і глядзеў, як аддаляліся партызаны чорнымі кропкамі па белым снезе, глядзеў, пакуль іх не праглынула ноч.