Віхры на скрыжаваннях
- Автор: Федосеенко Владимир Константинович
- Год: 2014
- Язык: белорусский
- ISBN: some
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Віхры на скрыжаваннях». Краткое содержание книги:
- Валя, аб чым ты думаеш? - раптам запытаў Валодзя.
- О, каб ты ведаў... Каб ты толькі ведаў...
- Ну, аб чым?
- Не скажу.
- І не кажы. Так, а як Пыліла да цябе адносіцца?
- Пасля таго выпадку ў лесе і не крануў мяне. Гаварыў, што вельмі перажываў, баяўся цябе.
- Дык ён быў задаволены, што мяне не стала.
- Не, я спачатку сама так думала, а потым пераканалася, што ён шкадаваў цябе. Нават мне сказаў, што лепш бы Валодзя выгнаў яго з групы, але сам жывы быў.
- Ты даравала яму?
- Ужо даўно злосць прайшла.
- Няхай ваюе, я таксама не буду яму пра тое ўспамінаць.
Сонца схавалася, і хлопцы спыніліся: чакалі камандзіра.
- Што, стаміліся?
- Не, - у адзін голас адказалі дыверсанты. - Не знаем, куды далей ісці.
- Тут разам пойдзем. Нам чакаць прыйдзецца да дванаццаці гадзін. Думаю, зойдзем у балоце да стажка і там адпачнём.
Валя параўнялася з Валодзем і ціха напомніла, што ён абяцаў правесці яе да маці.
- Так, вы каля стажка адпачняце, а я з Валяй у Слабаду схаджу, тут блізка. Няхай Валя да маці наведаецца.
- Мы здзіўляемся, ішлі вось і разважалі, - падышоў да Валодзі Анатоль Зубёнак. - Як у цябе ўсё атрымліваецца проста: «Сходзім у Слабаду», а там дывізія стаіць.
- Ну і што? - засмяяўся Валодзя. - Гэта ж лепш і бяспечней зайсці ў вёску ў такі час, а галоўнае, мы ведаем, што там размешчана дывізія. Больш было б небяспечна, скажам, тады, калі б мы ішлі ў вёску і не ведалі, што па ёй блукае дзесятак гітлераўцаў. А так што? Усе хаты яны не занялі, большасць салдат у палатках, дык і лічы, што па канцах вёскі, ля складоў, ля штаба - вартавыя, але ж не на кожнай баразне ў агародзе. Дык вось і ідзі смела. Якая б сіла ні была, галоўнае, ведаць, што яна там ёсць, і ведаць яе размяшчэнне.
Усе дыверсанты напружана слухалі свайго камандзіра. Пыліла нават забягаў наперад, адпіхваючы сяброў, каб крочыць побач з Валодзем.
Партызаны ўзышлі на тарфяную сцяжынку і гуськом расцягнуліся за камандзірам. Валодзя ім яшчэ ў вушы не ўвёў, што ноччу за імі можа быць пагоня. Ён будзе аналізаваць абставіны і тады аддасць каманду, што каму рабіць. А цяпер нельга адцягваць увагу хлопцаў ад галоўнага, ім трэба будзе цярпліва чакаць, каб сустрэць перакладчыка і палонных. Няхай нават на іх спінах сядзяць гітлераўцы.
Хлопцы спыніліся каля стажка, а Валодзя з Валяй пайшлі далей.
Валіна маці абрадавалася і разгубілася, як убачыла Валодзю. Раніцай, калі хлопец адыходзіў ад яе, ён выглядаў зусім інакш. А цяпер у вайсковай гімнасцёрцы і з аўтаматам. Размоў ніякіх у хлопца не магло быць з Тацянай Мікалаеўнай, бо за двое сутак яны перагаварылі аб усім. Валодзю пасля напружанага дня хацелася спаць, і ён сеў і схіліўся над сталом.
- Прайдзі ды на канапу прыляж, - сказала Валіна маці.
- Добра, добра, я крыху адпачну.
Спаў хлопец нядоўга і прахапіўся сам. Хаця Валя з маці і гаварылі шэптам, але абрыўкі іх размовы Валодзя чуў. Ён чуў, як маці ўспамінала нейкага Гутава сына, які заходзіць і ўсё пытае пра Валю, як дачка адказвала, што яна ненавідзіць яго, і раіла маці гнаць таго вон.
Валодзя ўстаў з канапы, размова спынілася. Ён узяў аўтамат і выйшаў на кухню.
- Колькі часу цяпер?
- Трэба было яшчэ адпачываць, - сказала Тацяна Мікалаеўна. - Я зараз пагляджу.
Яна падышла да сценкі, на якой цікалі ходзікі.
- Палавіна адзінаццатай, - сказала Тацяна Мікалаеўна.
- О, Валечка, трэба ісці. Пакуль да хлопцаў ды адтуль на месца...
- Пойдзем.
- Дзеткі мае, няхай вам Бог памагае, шчасліва, - сказала маці і правяла ў агарод.
Валя з Валодзем пайшлі, а постаць маці яшчэ доўга чорным слупком праглядалася на агародзе.
Чарот, ракітнік, бярозкі ўтрымлівалі незвычайную цішыню. Яны нібы прыслухоўваліся да навакольнага жыцця, улоўлівалі кожны гук, які даносіўся здалёку, і адразу ж глушылі яго. Сёння надзвычай таямнічым было балота. Здавалася, што і яно такое насцярожанае, як гэта групка партызан, і замерла ў трывожным чаканні.