Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

Wtedy spostrzegliśmy, że Niszczyciele pojęli wreszcie swój błąd. W obszarze nadświetlnym pojawiło się dziesięć mknących naprzeciw nam punkcików. Obserwowałem dwa różne obrazy. Lorneta mnożnika pokazywała jeszcze okręty przeciwnika krążące czujnie wokół planety, ale rzeczywistość była inna. Przestrzeń optyczna z jej wolno biegnącym światłem dawała wizerunek przeszłości, a w teraźniejszości dziesięć krążowników, niczym sfora psów, pochłaniało dzielącą nas pustkę. Nasze generatory fal przestrzennych wykryły to bez trudu.

Zdumiała mnie odwaga naszych wrogów. Nie, nie przestałem ich nienawidzić! Skoncentrowali w sobie całe zło kosmosu. Zła nie można akceptować, tolerować i szanować. Jedyne, na co zasługuje, to pogarda, nienawiść i unicestwienie. Ale Niszczyciele byli odważni, to trzeba im przyznać. Mogli przecież uciec od skazanej na zgubę planety. Załogi krążowników miały dosyć czasu i wystarczającą szybkość, aby uratować własne skóry. Nie zrobiły tego, lecz wybrały śmierć, starając się ocalić pobratymców na planecie.

Wspominając teraz przebieg wydarzeń, nie przestaję się dziwić, że ich szaleńczy plan się nie powiódł. Byli wszak o krok od jego urzeczywistnienia, co mówię, zaledwie tysięczne ułamki sekundy dzieliły ich od sukcesu.

Na widok tych pędzących ku nam punkcików ogarnęła mnie panika.

— Olgo, atakuj! — krzyknąłem.

— Za wcześnie! — odparła. — Za wcześnie, Eli! — Atakuj! — błagałem pełen strachu. — Zrozum, że oni wyprzedzają własne salwy grawitacyjne. Każda chwila zwłoki oznacza nowe fale przeciążeń, które spadną na nas później!

— Grawitatory je zamortyzują! Nie mogę zbyt wcześnie atakować, bo zboczę z bezpośredniego kursu na planetę. Pamiętaj, że to właśnie Złota zagradza nam drogę ku wolności!

Nasza prędkość sumowała się z prędkością krążowników i punkciki widoczne w obszarze nadświetlnym błyskawicznie powiększały się, zamieniały w kule. Wtedy Leonidowi z kolei nerwy odmówiły posłuszeństwa.

— Dłużej nie wolno czekać, Olgo! — krzyknął ochryple. — Doprowadzisz nas do zguby!

— Za wcześnie! — powiedziała.

Leonid stracił zupełnie opanowanie. Chwycił Olgę za ramiona i zaczął potrząsać.

— Jestem takim samym dowódcą jak i ty! Słyszysz? Nie pozwolę nas zgubić!

Wyrwała mu się i powiedziała ostrym tonem:

— Rozkazuję zachować spokój i milczenie! Nie wolno mi przeszkadzać, tu chodzi o życie nas wszystkich!

Znów przez parę chwil panowała pełna napięcia cisza, wypełniona ciężkim pulsowaniem krwi w żyłach. Krążowniki galaktyczne przeciwnika były już wyraźnie widoczne. Znajdowały się od nas o godziny biegu światła i sekundy zaledwie naszego piorunującego pędu. Wtedy Olga włączyła anihilatory bojowe. Ciała widoczne na ekranach lokatorów fal przestrzennych momentalnie rozpadły się, zamieniły w połyskliwą plamę. Przemknęliśmy przez to, co niegdyś było okrętami, i dostrzegliśmy w urządzeniach optycznych dziesięć jaskrawych rozbłysków. Flota wroga przestała istnieć, przestała nam zagrażać. Zapomniałem w owej chwili o wystrzelonych przez wrogów salwach grawitacyjnych. Krążowniki Niszczycieli pędząc ku nam wyprzedziły bowiem znacznie własne ciosy.

Teraz widzieliśmy w przestrzeni optycznej jedynie wolno rosnącą, skazaną na zagładę Złotą Planetę, gorączkowo wysyłającą, jak wykazały potem rejestratory, ochronne pola grawitacyjne. Później znaleźliśmy się w strefie salwy unicestwionych okrętów i okazało się, że nasze grawitatory nie potrafią całkowicie jej zneutralizować. Potężna siła zmiażdżyła mi klatkę piersiową, jęknąłem z bólu. Obok jęczał Osima, a Leonid klął. Ta fala przeciążeń była najsłabsza, krążowniki wyemitowały ją tuż przed zniszczeniem i najwidoczniej ich działa nie miały już wtedy pełnej mocy. Jestem przekonany, że oni sami wiedzieli o wyczerpaniu zasobów energii grawitacyjnej i starali się po prostu nas staranować, unicestwić nas i siebie w zderzeniu czołowym.

Druga fala przeciążeń była za to tak potężna, że zabrakło mi powietrza w płucach nawet na jęk. Leonid stracił przytomność, z jego ust wydobywał się przedśmiertny, jak mi się wydawało, charkot. Jedynie Olga, wczepiwszy się w poręcze fotela, potrafiła ustrzec się przed omdleniem. Wiedziała, że musi być przytomna i zachowała przytomność.

— Olgo! — wychrypiałem starając się unieść. Olgo, trzeciego uderzenia…

— Trzymaj się, Eli! — krzyknęła tracąc oddech. Trzymajcie się, przyjaciele. Zaraz ich zniszczymy!

Trzecia fala przeciążeń runęła na nas w chwili, kiedy rozpadła się przeklęta planeta. Ogromna tarcza rozjarzyła się w obszarze nadświetlnym i natychmiast rozprysnęła na strzępy, by po chwili zamienić się w mgławicę. W przestrzeni optycznej zobaczyliśmy gigantyczną eksplozję, gejzer płomieni tryskający z wnętrza planety. Olga precyzyjnie obliczyła salwę i wystrzeliła ją w odpowiedniej chwili. Wszystko skończyło się w ułamku sekundy. Okropna planeta, zagradzająca nam swymi gigantycznymi mechanizmami grawitacyjnymi wyjście ze skupiska gwiezdnego, przestała istnieć. Na jej miejscu rozwarła się nowa jama w pustce, dziura w przestrzeni kosmicznej. Ostatnią rzeczą, jaką ujrzałem, zanim straciłem przytomność od trzeciego ciosu grawitacyjnego, który spadł zbyt późno, aby uratować Niszczycieli, był obraz odrzuconej daleko w bok, zamienionej w czerwony punkcik Groźnej na tle czystego nieba, połyskującego dalekimi gwiazdami. Dostrzegłem jeszcze wspanialszą Drogę Mleczną. Zrozumiałem, że uciekliśmy z gwiezdnego więzienia, które omal nie stało się naszym grobem.