Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

Po szeregu nieudanych prób przebicia się Olga powiedziała:

— Oni nader zdecydowanie przegradzają nam drogę ku nieaktywnym gwiazdom, a więc najwidoczniej istnieje realna szansa przebicia się w tym rejonie. Do gwiazd aktywnych przyciągają nas teraz bez szczególnej energii. Czekają pewnie, póki nie zużyjemy wszystkich zapasów substancji aktywnej. Musimy skorzystać z tego i obrócić ich plan na swoją korzyść.

— Co zamierzasz zrobić? — spytałem.

— Wkrótce ci powiem, Eli. Jeszcze nie przemyślałam wszystkich szczegółów.

Odbiorniki nadal wychwytywały strzępki informacji, niesionych przez fale przestrzenne. Jedną z transmisji udało się nam częściowo rozszyfrować: „Kontynuujcie… Zapory… ograniczoną trwałość… jedyny…” Tę depeszę odebraliśmy w czasie atakowania krzywizny w rejonie jednej z nieaktywnych gwiazd. Nasi przyjaciele nie wiedzieli, że musimy oszczędzać paliwo.

Oddaliwszy się od gromadki Niedobrej, zaatakowaliśmy serię nieaktywnych gwiazd położonych w pobliżu. Ataki były coraz słabsze. Przeraziłem się, że istotnie zapasy substancji aktywnej już się kończą, ale Olga mnie uspokoiła.

— Niechaj wrogowie odniosą takie samo wrażenie jak i ty. Chciałabym, aby nabrali przekonania, że jesteśmy bezsilni.

Po pewnym czasie gwiazdolot zaczął zmniejszać szybkość. Jeśli poprzednio krzywizny przestrzeni atakowaliśmy przy pięciu lub sześciu tysiącach jednostek świetlnych, a wewnątrz skupiska rozwijaliśmy kilkaset jednostek, to obecnie nasza prędkość była wyższa od szybkości światła zaledwie kilkadziesiąt razy. Wtedy Olga ujawniła nam swój plan: Zływrogi zakrzywiają przestrzeń, kiedy staramy się przemknąć obok gwiazd aktywnych, ale nie przeszkadzają w zbliżaniu się ku nim. Trzeba więc lecieć w stożek unicestwianej przestrzeni, tryskający z metalowej planety, a następnie, już z najmniejszej odległości, ostrzelać ją z anihilatorów bojowych. To ostateczność, lecz nie pozostało nam nic innego, jak tylko zamienić ciało niebieskie w jamę pustej przestrzeni i przez tę wyrwę przedrzeć się na zewnątrz.

Wiedziałem, że Olga ma ukiś śmiały pomysł, przypuszczałem jednak, że ograniczy się do wydania bitwy krążownikom wroga. W tym mieliśmy już pewne doświadczenie. Allan i Leonid zniszczyli cztery okręty przeciwnika, potrafimy więc w razie konieczności unicestwić całą flotyllę. Ale zanihilować planetę!… Ludzkość potrafiła tworzyć planety z „niczego”, trwało to jednak długo i kosztowało wiele wysiłku. Budowa niewielkiej Ory zajęła dwa pokolenia. Teraz mieliśmy w ułamku sekundy zniszczyć metalowy glob o średnicy pięciokrotnie i masie tysiąckrotnie większej od Ziemi. Zniszczyć ciało niebieskie wyposażone we własne mechanizmy obronne i strzeżone przez całą flotę okrętów bojowych!

Olga spokojnie odparowała sypiące się ze wszystkich stron wątpliwości. Plan jest całkowicie realny. Zapasów substancji aktywnej wystarczy na zburzenie dowolnej planety bez względu na jej masę. Trzeba jedynie maksymalnie zbliżyć się do celu. Ale o to już zatroszczą się sami wrogowie.

— Powtarzam, nie mamy innej szansy przebicia się na zewnątrz! — powiedziała Olga. — Jeszcze z dziesięć okrążeń skupiska gwiezdnego, jeszcze kilka ciosów w zapory przestrzenne i zupełnie bezbronni staniemy się łatwą zdobyczą bandytów.

Olga jednogłośnie otrzymała żądane pełnomocnictwa na czas bitwy kosmicznej. Wtedy powiedziała:

— Sama będę dowodzić statkiem w czasie szturmu. Nie chcę obrażać mężczyzn, ale nie potraficie skutecznie walczyć. Jesteście na to zbyt niezrównoważeni i gorącokrwiści. Odpocznijcie, czeka was ciężka próba. Niechaj każdy spełni swój obowiązek, jak mawiali przodkowie.

Odniosłem wrażenie, iż Leonid z radością przyjął wiadomość, że nie on będzie dowodził statkiem w czasie bitwy. Po nieudanym ataku na rejon Groźnej stracił nieco pewność siebie.