Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

Olga zirytowała się:

— Wcale nie jestem przekonana, że krzywiznę przestrzeni my zniszczyliśmy!

— Ależ to oczywiste, Olgo!

— Nic podobnego. Zakłócenia metryki przestrzennej wywoływane są przez jakiś supergigantyczny mechanizm. Wyobraź sobie, że po naszej zmianie kursu mechanizm ten został unieruchomiony.

— Dlaczego? Czy potrafisz wytłumaczyć dlaczego? — W każdym razie domyślam się. Zawróciliśmy akurat w tę stronę, w którą nas się zwabia, i teraz wystarczy prosta droga, abyśmy wpadli w pułapkę.

Nawet Leonid się przeraził. Zamilkł i wbił ponury wzrok w ekrany. Na ekranach widniało czarne niebo rozpłomienione wielkimi gwiazdami. Takie samo niebo było po lewej, gdzie została Groźna, i po prawej, skąd uciekliśmy, aby nie wpaść w gwiazdozbiór Niedobrej.

— Idźcie odpocząć — powiedziała Olga do Leonida i do mnie. — Minie wiele godzin, zanim wyjaśni się, co nas czeka na nowej drodze.

Poszliśmy do jadalni. Jedliśmy w milczeniu, zatopieni w niewesołych myślach. Przy naszym stoliku usiadło dwóch mechaników z anihilatorni. Leonid powiedział:

— Te diabelskie Zływrogi są sprytniejsze, niż sądziłem.

— Zmuszą nas do szybkiego zużycia wszystkich zapasów substancji aktywnej — zauważył jeden z mechaników, młody i wesoły, z gatunku tych, którzy w każdej przygodzie widzą jedynie jej dobrą stronę. — Zbyt często zmienialiśmy dziś szybkości i kursy.

— Podejmowaliście decyzję razem ze mną — rozzłościł się Leonid. Był tak zdenerwowany, że obawiałem się, iż wywoła kłótnię.

— Poparliśmy pańską decyzję dowódcy. Proszę nie myśleć, że protestuję. Po prostu myślę o przyszłości.

Drugi z mechaników, chudy, ponury, z wielkim nosem i cienkimi wargami, głosu nie zabierał, ale było jasne, że zgadza się z kolegą. Leonid poszedł do swojej kabiny. Wątpię, aby mu się dobrze odpoczywało.

Zacząłem zaglądać kolejno do wszystkich pomieszczeń statku. Odbiorniki fal przestrzennych nadal zapisywały nie rozszyfrowany chaos informacji i zakłóceń. Sala obserwacyjna była pełna wolnych od wachty astronautów. Zawołano mnie. Miałem prawo wstępu do sterówki, a więc ponosiłem odpowiedzialność za to, co się tam działo.

— Znacie sytuację, chłopcy — odpowiedziałem na grad pytań sypiących się ze wszystkich stron. — Kręcimy się między tymi diabelskimi gwiazdami i nie możemy się wyrwać.

MUK zażądał nowej decyzji. Wielotysięczne skupisko Chi składało się z mnóstwa małych gromadek liczących po dziesięć do dwudziestu gwiazd. Znów byliśmy znoszeni na jedną z takich grupek. Analizatory sygnalizowały znikanie przestrzeni na trasie i znaczne zakrzywienie jej metryki.

Olga poprosiła o zgodę na zmianę kursu.

Obecni na sali obserwacyjnej milczeli. MUK po zsumowaniu naszych myślowych opinii zameldował, że załoga zgadza się z dowódcą. Trzecia zmiana kursu podziałała na wszystkich przygnębiająco. Nawet optymiści pojęli, że dzieje się coś niedobrego.

Poszedłem do parku i siadłem na ławce. W parku była wiosna, prawdziwa ziemska wiosna. Siedem pór roku przeminęło od chwili, kiedy wylądowałem na rakietodromie tego statku. Zaledwie siedem pór, niecałe dwa lata, a wydało mi się, że przeszły stulecia, tak bardzo zmieniłem się wewnętrznie.

Nade mną kwitła brzózka, z jej liści spadały lepkie krople spadzi. Wokół pnia utworzył się wilgotny krąg. W koronie niziutkiej jabłoni, wśród białych kwiatów wiśni i moreli miarowo brzęczały pszczoły. Gdy się zamknęło oczy, można było pomylić drzewa z działającym anihilatorem, który wydaje taki sam brzękliwy pomruk. Zrobiło mi się duszno od nieruchomego aromatu kwitnących drzew, cierpkiego zapachu brzózki i silnej woni bzów nad stawem. Poprosiłem w myśli o wietrzyk. Wietrzyk nadleciał szumiąc w gałęziach i trawie, wszystko dokoła zakołysało się, duszący aromat znikł. Otworzyłem oczy i wpatrzyłem się w maleńki światek parku, tak doskonale imitujący daleką Ziemię. Tylko te pszczoły, brzęczące jak anihilatory Taniewa…

Wzdrygnąłem się. Wstałem i poszedłem do siebie. W kabinie zacząłem przeglądać pisma ofiarowane mi przez Allana. Z dziwnym uczuciem czytałem o trudnościach i obawach kosmonautów z dwudziestego pierwszego wieku. Mknęli w wielkiej ciszy kosmosu czując się niezmiernie samotnie, jeśli o miliard kilometrów nie połyskiwała gościnna planetka ze stacją kosmiczną. Jaki zresztą niezmierny wydawał im się ten żałosny miliard kilometrów! Nie, dzisiejsze trudności nie dadzą się porównać z ówczesnymi. Boimy się dzisiaj nie pustki i milczenia, lecz raczej tego, że kosmos jest gęsto zaludniony niebezpiecznymi istotami. Później zawstydziłem się, że tak myślę. Każda epoka ma swoje problemy i swoje bohaterskie czyny.

Zdrzemnąłem się nad czasopismami. Zbudził mnie sygnał wywołania. Leonid wzywał mnie do sterówki.