Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

14

Teraz pozostało niewiele do zrobienia. Rzeczy były już wcześniej zapakowane i oczekiwały mnie na kosmodromie. Do startu wieczornego ekspresu na Plutona miałem trzy godziny. Wywołałem Mary. Opiekunka znalazła ją na jednym z miejskich bulwarów. Mary szła do domu, gniewna i zapłakana, co było można dostrzec nawet w wideokolumnie.

Drgnęła, kiedy nieoczekiwanie zaświeciłem się przed nią.

— Próbowała pani uciec — powiedziałem — ale znalazłem panią i chcę, żeby pani niezwłocznie przyleciała do mnie. Muszę panią zobaczyć, Mary…

Patrzyła w bok. Potem rzuciła niechętnie:

— Dobrze, wieczorem. Jeśli będę miała ochotę na spotkanie z panem…

— Wieczorem będzie za późno, Mary. Odlatuję dziś na Orę.

Spojrzała mi zaskoczona w oczy. Zrozumiała, że nie żartuję.

— Wobec tego wzywam awionetkę.

Na kosmodromie zjawiliśmy się jednocześnie. Mary nie podała mi ręki i najwidoczniej zamierzała na pożegnanie powiedzieć mi kilka złośliwości, widziałem to po jej oczach.

— Kiedy dotrze pan na Wegę, proszę przekazać… — zaczęła, ale przerwałem jej:

— Nie wiem, czy uda mi się w najbliższym czasie odwiedzić Wegę. Lecimy do Perseusza. Chcę, aby pani leciała razem ze mną.

— Nie lubię głupich żartów! — powiedziała z oburzeniem. — Żałuję bardzo, że zgodziłam się odprowadzić pana!…

Zatrzymałem ją.

— Wcale nie żartuję, Mary. Co panią trzyma na Ziemi? A ze mną będzie pani dobrze, obiecuję. Na Plutonie można zaopatrzyć się we wszystko, co niezbędne do dalekiej podróży… Bardzo proszę…

Popatrzyła na mnie z wahaniem. W jej oczach znów pojawiły się łzy.

— Dziwię się — powiedziała wolno. — Wygląda na to, że pan zaczął się zastanawiać nad tym, co jest dla mnie dobre, a co złe. Dotychczas myślał pan przeważnie o sobie.

— To dlatego, że do tej pory częściej przebywałem z samym sobą niż z innymi. Poza tym mężczyźni są większymi egoistami od kobiet, tak przynajmniej utrzymywali przodkowie. Ale teraz wszystko się zmieni.

— Postanowił pan wyrzec się swego męskiego egoizmu?

— Nie, pragnę go zaspokoić. Pozostawić panią na Ziemi i później nie zaznać chwili spokoju, martwić się czy pani przypadkiem nie zakochała się w kimś lub nie zachorowała? Będę znacznie spokojniejszy, mając panią obok siebie… Móc do woli patrzeć w oczy, mówić, spełniać kaprysy, wysłuchiwać złośliwości!… Jestem zbyt wielkim egoistą, aby przegapić własne szczęście.

— To bardzo dziwny egoizm, Eli.

— Nic w tym dziwnego. Chodźmy, Mary. Pozostało kilka minut do odlotu…

Ruszyła w kierunku statku i zatrzymała się.

— Ale uprzedzam, Eli, tę pańską piękną wężycę…

Przerwałem jej wesoło:

— Naszą, Mary, naszą. Jestem przekonany, że serdecznie się z Fiolą zaprzyjaźnicie.