Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

— Jeśli oni się nie spieszą, to i my nie musimy się gorączkować — zauważyłem. — Przybyliśmy do Perseusza, aby dowiedzieć się o nim możliwie najwięcej, a na razie tylko miotamy się bez sensu i celu. Spróbujmy kontynuować kurs na Groźną i dowiedzieć się, czym ona w końcu jest.

— Trochę to niebezpieczne, ale musimy spróbować.

Przez całą noc i połowę następnego dnia gwiazdolot z wyłączonymi anihilatorami mknął ku złowieszczej gwieździe.

„W przestrzeni optycznej zewnętrznej planety krążowniki przeciwnika” — zameldował w południe komputer.

Obserwowałem przez mnożnik metalowe planety. Dwie wewnętrzne były z ołowiu, trzecia zaś, zewnętrzna, błyszczała powłoką ze złota. Pole ciężkości wokół Złotej było tysiąckrotnie większe od tego, jakie powinno działać, gdyby planeta składała się całkowicie ze złota: jej jądro najwidoczniej zawierało supergęstą plazmę. Pola grawitacyjne pozostałych planet nie odbiegały od normy.

Okręty przeciwnika krążyły wokół Złotej po orbitach sztucznych satelitów. Nie różniły się niczym od tych, które zaatakowały nas w Plejadach. Policzyłem je: krążowników było dziesięć.

— Ciekawe, gdzie one teraz naprawdę są? — powiedziała Olga. — Przecież dzieli nas od nich około trzech tygodni świetlnych. Widzimy wizerunek przeszłości.

— W obszarze nadświetlnym ich nie ma, bo przyrządy niczego nie wykazują. Nie obawiaj się, Olgo. Nikt nas na razie nie atakuje.

Znacznie uważniej niż w Złotą wpatrywałem się w dwie planety wewnętrzne. Znałem je. Obrazy tych globów Andre rozszyfrował w przedśmiertnych widzeniach głowookiego. Smętna metalowa równina, metalowe góry i metalowe konstrukcje podobne do budynków… Gdzieś tam, na martwych ołowianych polach, w głębi ołowianych gór cierpią więźniowie. Może nawet Andre jest wśród nich…

— Automaty zarejestrowały wszystko, co można dojrzeć. Pora zawracać — powiedział Leonid.

Uruchomił wsteczny ciąg anihilatorów. Przez chwilę wisieliśmy nieruchomo, pokonując siły zasysające nas ku Złotej, gdyż właśnie na niej znajdowały się urządzenia niszczące przestrzeń, a później wyrwaliśmy się z przepaści, w którą chciano nas zepchnąć. Leonid nieustannie zwiększał prędkość i wkrótce mieliśmy tysiąc jednostek świetlnych. Olga zwróciła mu uwagę, że wśród gęsto rozsianych gwiazd takie tempo jest niebezpieczne.

Leonid odwarknął:

— Od najbliższej gwiazdy dzielą nas miesiące świetlne. Trzeba uciekać jak najdalej od tych metalowych gwiazd i w ogóle z tego skupiska!

— Jeszcze niedawno rwałeś się tu ze wszystkich sił — przypomniała Olga. — Wreszcie zrozumiałeś, że nie jesteśmy przygotowani do podróży po tym niebezpiecznym rejonie. A jak ty uważasz, Eli?

Pomyślałem, że nadzieja na łatwe znalezienie Andre w gwiezdnym legowisku naszych wrogów była co najmniej naiwna. On oczywiście żyje, bo porwano go nie po to, aby od razu zabić, ale może znajdować się na każdej z tysięcy planet i nie wiadomo na której. Jeden gwiazdolot nie zdoła walczyć ze wszystkimi planetami naraz, nie zdoła nawet dotrzeć do każdej z nich!

— Głosuję za powrotem — rzekłem.

— Zapytajmy o zdanie załogę, a potem pomyślimy, jaką drogą uciekać — powiedziała Olga. — Według mnie najlepszym wyjściem jest rejon Groźnej, za którą rozpościera się pusty kosmos, skąd przybyliśmy.

W czasie, kiedy MUK ankietował członków załogi, oddalaliśmy się od metalowych planet. Z przodu pojawiła się nowa grupka gwiazd, na której też nas chyba oczekiwano, bo kurs statku zaczął się odchylać w tamtą stronę. Załoga poparła decyzję Olgi. Leonid poweselał i zawrócił w kierunku Groźnej.

— Tak szybko przemkniemy obok tej paskudnej planety, że Zływrogi nawet nie zdążą mrugnąć swymi głowooczami — powiedział z zapałem. — Zamierzam pobić teraz wszystkie własne rekordy prędkości.

Natychmiast przystąpił do spełniania swego zamia ru. Anihilatory napędowe ruszyły jeden za drugim. „Pożeracz Przestrzeni” jeszcze nigdy nie pochłaniał jej tak gwałtownie. Za nami ciągnął się szeroki woal mgławicy gazowo-pyłowej. Paralaksometry wykazywały prędkość trzech, a potem czterech i pięciu tysięcy jednostek świetlnych — Leonid dotrzymywał słowa. Groźna, teraz już ogromna, połyskiwała z lewej. Przeskakiwaliśmy obok niej z rekordową szybkością sześciu tysięcy jednostek świetlnych. Zaschło mi w gardle, serce głośno biło. Nawet opanowany zwykle Osima wykrzykiwał coś w podnieceniu. Tylko Olga w milczeniu wpatrywała się w nadlatującą na nas z boku Groźną.

Zwyciężaliśmy, to było oczywiste! Kąt kursowy w stosunku do Groźnej powiększał się, gwiazda oddalała się w bok. Już byłem gotów krzyczeć „Hura!”, gdy MUK zawiadomił o gwałtownie narastającej krzywiźnie. Z każdą chwilą zakrzywienie się zwiększało. Statek nadal unicestwiał miliony kilometrów sześciennych pustki, zamieniając ją na pyły i gaz, ale wszystko to odbywało się wewnątrz niepojętej dla nas metryki. Wbrew prawom geometrii euklidesowej nie wydostawaliśmy się na zewnątrz, lecz ostro skręcaliśmy zgodnie z podyktowanym nam torem.

Groźna nadal cofała się do tyłu i była teraz na prostopadłej do osi lotu. Za to inne gwiazdy ruszyły z miejsc. Cała sfera niebieska zawirowała. Punkt, do którego dążyliśmy wyrywając się na zewnątrz, znalazł się za naszymi plecami. Zatoczyliśmy wokół Groźnej gigantyczne półkole i ponownie znaleźliśmy się w centrum skupiska.